Een dagje bij de rivier

Vandaag hadden we zullen gaan kayaken op de rivier. Ik had vannacht slecht geslapen, was veel wakker geweest en zag het niet zitten om te gaan. We hadden allebei hoofdpijn en vermoedden dat het misschien wel eens te maken kon hebben met het gebrek aan zuurstof hi, de ramen zitten hier allemaal potdicht vanwege de airconditioning (nee, een fles wijn per dag redden we nu niet met deze formaten...). We hebben het verhuurbedrijf gebeld en het verzet naar morgen.

Vanmorgen in m'n eentje boodschappen gedaan in de 'Hummer'! Dat was even schrikken, want nu moest ik zelf nadenken waar ik heen moest rijden. Net als 'Truus' mij thuis de weg wijst, wijst Huub mij hier de weg. Dat betekent dat ik absoluut geen idee heb waar ik rijd. Dat moest vandaag dus wel gebeuren. Gewapend met een aantal kaarten ging ik op pad (ging natuurlijk niet de Garmin gebruiken..). Bij de supermarkt, die ik in één keer vond zonder op de kaart te kijken, drukte ik gelukkig op de paniekknop van de afstandsbediening i.p.v. op slot. Toeteren, toeteren en toeteren. Dat ding hield niet op. Zo, iedereen weet dat ik er ben!

's Middags hebben we de hele middag bij de rivier doorgebracht. Eerst de garage en het souterrain in om wat handige spullen mee te nemen, een picknick deken, matjes om op te liggen, comfort is belangrijk! Wat een heerlijke stek! Het water is lauwwarm en er staat een beste stroming. De jongens zijn aldoor bezig geweest, met visjes vangen, boten maken, zwemmen, stromen, tegen de stroom inzwemmen, de rivier oversteken, heerlijk! Lekker druk bezig met niets. Pa en ma hadden het prima naar hun zin op de kant. Ik had een boek bij me en mijn MP3, als koukleum zag ik het niet zitten om het water in te gaan (stom natuurlijk want achteraf gezien was het water heerlijk!). Huub is nog wel een tijd het water in geweest. En ik? Heb onze spullen goed bewaakt vanaf de kant.

De laatste dagen breken aan in ons ruilhuis! We hebben op internet gezien dat Lisette weer een mooi artikel heeft geplaatst over onze huizenruil. Onze namen heeft ze al bijna goed.....

We zullen ons ruilhuis missen! In ieder geval natuurlijk onze 'Hummer'. Die rijdt uiteindelijk toch beter dan verwacht. Omdat het een Toyota is heeft het dashboard veel overeenkomsten met onze auto in Nederland. Cruisecontrol en allerlei andere handigheidjes zijn precies hetzelfde als bij die van ons. Dat maakt het minder zoeken.
De wekker in onze slaapkamer die de tijd op het plafond straalt is heel handig. Zo hoeft Huub zijn bril niet op te zetten als hij wil zien hoe laat het is.
De laatste was in de wasmachine, en daar komen mijn huishoudelijke talenten weer boven drijven. We hebben inmiddels een aantal nieuwe T-shirts gekocht. Ja, ook rode.... Door het wasgoed zorgvuldig te sorteren (nee dus ....) zitten die gewoon bij het normale wasgoed. We lopen dus inmiddels (weer) met roze onderbroeken en Chris z'n mooie T-shirt, wit met bruin is nu zacht roze met bruin, zucht...

De boeken die ik hier gelezen heb, zoals 'Where is God when it hurts', boeken over kinderen opvoeden, over hoe je een verschil in de wereld kunt maken van Bill Clinton en nog veel meer. Delen die hij interessant vond zijn gearceerd, een nóg mooiere kijk op het leven van Brett en Carolyn. We hebben deze ruil als zeer prettig ervaren en zijn helemaal thuis!

Brett is inmiddels onderweg met Carolyn naar Canada, naar de ouders van Carolyn. Ze hebben veel plezier gehad in ons huis en met de veulens en hebben een hoop van Nederland gezien. Van wat we begrepen zijn ze in Maastricht, Gouda en bij het IJsselmeer geweest. Leuk! We hebben afgesproken om contact te houden.

Vanavond onze laatste thuisgekookte Amerikaanse maaltijd. Sweetcorn, salad en veel vlees met natuurlijk alle sausjes uit de koelkast. We zijn helemaal vol! Morgen ter compensatie pasta met tonijn op waterbasis....

De Amerikaanse burgeroorlog

Het lijkt wel of we weer op wereldreis zijn, vandaag een geschiedenisles. We zijn begonnen in de straat achter ons. Hier woonde de moeder van de eerste president van Amerika, Mary Washington. Opvallend zijn de vele medewerkers die werken bij deze instanties. Overal worden we direct te woord gestaan en krijgen we veel uitleg. Bij het militaire veld waren we nog maar net uit de auto en werden we al benaderd of we vragen hadden (ja, waar is de ingang?). De medewerkers zijn enorm vriendelijk en zeer uitgebreid in hun uitleg. Soms een beetje te, kunnen we al verder lopen of is dat onbeleefd?

De jongens genieten van vandaag. Ze vinden het hele verhaal van de burgeroorlog ontzettend interessant. Hun eigen fantasie maakt overuren en ze blijven vragen. We bezoeken een tweetal 'vechtlocaties'. Op beide plekken staan uitgebreide visitors centers met mooie demonstratie ruimtes en films. Vooral de films zijn geweldig. Alles gaat in het Engels, toch valt het ons weer op hoeveel ze er al van begrijpen. De films zijn deels oud en deel verfilmd wat ze een heel goed beeld geeft van wat er is gebeurd. Vragen over het hoe en waarom van de oorlog, de graven die we zien. Na de film lopen we langs de diverse locaties, bekijken we de huizen die bewaard zijn gebleven met alle kogelgaten intact, dat maakt indruk! Dat doet de begraafplaats ook, wat een doden moeten er gevallen zijn, bij sommige stenen liggen wel 3, 4 of 5 personen! En de graven gaan zo ver als het oog reikt!

De burgeroorlog die hier woedde had als thema de slavernij. De strijd tussen noord en zuid. De zuidelijke staten gebruikten slaven om te werken op de diverse plantages en wilden dit uitbreidden richting het noorden en het westen. De noordelijke staten voelden hier niets voor en wilden af van de slavernij.

De films maakten heel duidelijk wat de slavernij inhield. De slaven stonden nergens geregistreerd. De plantages hadden een bepaalde waarde. Deze waarde kon worden teruggebracht naar uiteraard de boerderij, het huis, hoeveelheid land en het aantal slaven. De slaven waren immers bezit. Zo lieten ze zien dat een jonge slaven baby een waarde had van $ 50,- Een schoonmaakster $ 250,- en een hoefsmid $ 1500,- Erg confronterend, gelukkig is die periode nu voorbij.

De tweede locatie, de Chatham Manor, is in eerste instantie een plantage. Een groot ruim huis met van alles, een viskwekerij, 2 enorme boomgaarden en veel meer. Uiteindelijk heeft dit pand een belangrijke rol gespeeld in de burgeroorlog. George Washington is er meerdere keren geweest, en het is een ziekenhuis en hoofdkwartier geweest in de oorlog. De laatste eigenaar heeft het huis achtergelaten aan de overheid. Hierdoor hadden wij kans om dit alles te kunnen bekijken.

De films lieten verder reële beelden zien over hoe er werd gevochten in de oorlog. Waarom het belangrijk was om bij een treinverbinding te bivakkeren, en hoe de plannen werden gemaakt. Hoe het plannen van gevechten in deze oorlog hopeloos is misgegaan. We zien dat er heel veel soldaten zinloos overlijden. Later lopen we op diezelfde plekken. De ene partij 'wandelt' met een grote muur van soldaten op de andere af. De andere partij zit verscholen achter een muur, ze noemen dit de 'sunken road'. We kunnen ons een goede voorstelling maken hoe de gevechten moeten zijn verlopen. Duidelijk weergegeven in de films. Hoe wachten in deze oorlog een grote rol heeft gespeeld. Er was geen brug over de rivier en wekenlang hebben de troepen hierop moeten wachten. Hoe zinloos er gevochten werd en hoeveel er vernield werd. Weer, hoe belangrijk is het om wanneer het even kan oorlog te vermijden. Een boodschap die wereldwijd toch duidelijk moet worden. We praten over de tweede wereldoorlog, want op onze vorige reis hebben we daar veel van gezien, we hebben het weer over de River Kwai en hoe Thailand in het geheel verzeild kwam. Over de brug, de dodenlijn en de betrokkenheid van de heel veel landen. Op sommige vragen kunnen we geen antwoord geven. We beloven de jongens dat we dit gaan uitzoeken, met z'n allen, op internet.

Een regeldag

Maandag 20 juli
Een regeldag vandaag. Vanmorgen waren we allemaal laat wakker. Maakt niet uit het is toch een regeldag. Treintickets kopen blijkt niet zo makkelijk. Uiteindelijk zijn we bij een reisbureau beland in Fredericksburgh. Vrijdag vertrekken we om 12 uur richting New York, een mooie tijd! We moeten het huis immers toonbaar achterlaten en de boel een beetje oppoetsen. We boeken een kano of kayak, ik weet het niet meer, hier in Frederickburgh voor woensdag. We worden dan met een busje stroomopwaarts gebracht en varen dan 6 mijl de rivier af. Heerlijk er staat een flinke stroom, dus hoef ik amper te peddelen...
Morgen schijnt het te gaan regenen. We mogen zo wie zo niet klagen over het weer, het is hier altijd warm, tussen de 25 en 30 graden en mooi zonnig.

Op internet neuzen we verder wat we nog willen doen. De jongens spelen baseball op de Wii.

We bezoeken de rivier in het dorp. Eerst maken we een wandeling en erna willen de jongens uiteraard de rivier in en springen ze van steen naar steen. We zijn uiteraard niet verbaasd wanneer het misgaat en ze een nat pak krijgen. Ach het is hier toch warm en het kan geen kwaad.. We zijn een tijd bezig met het bouwen van bootjes en vlotten die we in de rivier laten varen. We gebruiken van alles uit het bos. Uiteraard takjes en buigbare slierten klimplant die fungeren als 'touw'. Chris experimenteert met een flesje en test op diverse manieren het drijfvermogen ervan. Op de terugweg moeten ze in de 'hondenbak' achterin de auto. Anders worden de stoelen nat en vies.

's Avonds gaan we weer naar hetzelfde restaurant als afgelopen maandag. En ja, de burgers zijn weer in de aanbieding. Chris en ik krijgen de burger niet op. De ober vertelt ons over de man die er zes (!!) op had. Goed, overgewicht is natuurlijk een probleem.

Op de terugweg krijgen we een tropische plensbui over ons heen. De jongens verkleden zich inmiddels voor de derde keer vandaag! De wasmachine heeft weer wat te doen.

The baseball game!

Zondag 19 juli
Vandaag zijn we naar een baseball game geweest, wat hebben we genoten! Een grote wedstrijd, de Washington Nationals tegen de Chicago Cubs. Inmiddels kennen we de route goed van Fredericksburgh naar Washington. We rijden naar het metro station in Franconia en parkeren daar de auto. Daar vandaan een kleine 3 kwartier met de metro. We moeten een aantal keer overstappen. We laten de jongens nu op de kaart kijken en ons zeggen wanneer en waar we eraf moeten. Dat gaat prima, ze hebben inmiddels al zoveel vormen van openbaar vervoer gezien.

Rond 10 uur zijn we vertrokken. De metro's rijden in het weekend minder vaak en op internet hadden we gezien dat er 'wegwerkzaamheden' waren aan het spoor. We waren niet de enige die naar 'de game' gingen. Het stikte van de rode petjes en blauwe shirtjes, gezellig. Schitterend om te zien dat ook oudere stellen (65+) zich in clubkleuren hebben gehuld. Opvallend is dat zowel het publiek als de sfeer in de metro heel anders was dan van de week. We raken al gauw aan de praat met een aantal supporters en volgen ze met overstappen. Mooi op tijd komen we bij het stadion aan. Niet te missen, direct uit het metro station lopen we er zo binnen. Wauw, net zoals je dat op tv ziet alleen veel overweldigender. En knus, zo'n stadion (of eigenlijk het veld) is veel kleiner dan een voetbalstadion maar wel veel hoger. Top! En wat een organisatie, geweldig. Er lopen veel mensen maar het is niet vervelend druk. We komen snel binnen. We hoeven niet door een detectie poortje maar onze tassen en beltbags worden gecontroleerd en moeten open. Ons family pack geeft ons recht op consumptiebonnen voor, hoe kan het ook anders, hotdog en cola. Het is nog even zoeken maar dan hebben we die ook. De jongens krijgen ieder een kleine koeltas met het logo van de Washington Nationals erop.

We beginnen met het verorberen van de hotdog, die overigens niet lekker is. Beetje smurrie erover en je weet niet beter.. Na onze 'lunch' gaan we ons uitdossen voor de wedstrijd, we kopen petjes en voor de jongens een T-shirt. Onze plaatsen vinden we gemakkelijk. Op een hele mooie plek, we zitten overdekt waardoor we geen last hebben van de zon. We lopen nog wat rond en gaan alvast naar onze stoelen. Heerlijk, lekker mensen kijken!

Het wordt steeds drukker, en wat een sfeer, super! Overal hangen beeldschermen en computerschermen van naar schatting een meter of 50 bevinden zich tussen de verschillende verdiepingen met tribunes. Hierop komen de scoreborden en uiteraard veel reclame. De wedstrijd begint met het volkslied, iedereen staat op en neemt zijn pet af, wij volgen braaf.

Het is ontzettend leuk, hele gezinnen komen naar deze wedstrijden. Aan je stoel zit een bekerhouder vast en aan de inwendige mens wordt veel aandacht besteed. Het stikt overal van de eet- en dranktentjes. Ik betrap mezelf erop dat ik iedereen constant zie eten of drinken. Wij halen voor de gelegenheid een grote doos popcorn (een kleine doos hadden ze uiteraard niet...). Het blijkt flink gezouten popcorn te zijn, goed voor de drankomzet lijkt ons.

De wedstrijd is begonnen, vol aandacht kijken we naar alle bezigheden . Zo hebben we het ons voorgesteld. Frappant is dat de wedstrijd geen echte kern kent. Tijdens de wedstrijd staan en lopen mensen gerust rond om meer eten te halen, of een stukje te lopen. Dat maakt dat het niet druk is in de 'pauzes' omdat die er simpelweg niet zijn.

Tussen de wedstrijd door komen er soms poppen op, schieten ze ballen in het publiek of 'vuren' ze zelfs 't shirts naar de mensen toe. Af en toe gaat de muziek keihard aan, gaaf. Op de computerschermen komen af en toe mededelingen voor het publiek. Zwaai met je pet, juich, joel en meer. De jongens vinden het schitterend en houden het goed in de gaten. Vooral Chris is enthousiast en staat als eerste op om de opdrachten uit te voeren.

Dan komt de eerste homerun, gaaf! Het publiek reageert opgewonden, het hele stadium brult! Wauw. Het lijkt niet uit te maken welke partij de homerun heeft.

Onze Washington Nationals zijn niet zo in vorm. Ze maken in onze ogen onnodige fouten (zeker de werper), ach we hebben zo veel verstand van baseball...... De spanning ebt wat weg omdat de tegenpartij veel meer punten maakt. Toch genieten we van de wedstrijd en alles wat er mee samenhangt. De wedstrijd wordt afgesloten met wederom het volklied. Daarna zingt het publiek een, voor ons onbekend, lied. Het team maakt de buigingen en de wedstrijd eindigt.

We nemen afscheid van het stadion en wandelen naar het metrostation. En we zijn niet de enige. Je kunt letterlijk over de hoofden lopen. Er is veel politie aanwezig om de menigte in de juiste banen te leiden. Alles gaat keurig en beheerst en nergens staan rijen. Wanneer we op het perron aankomen staat er al een volle metro te wachten. Bij iedere deur een politieman die er voor zorgt dan de metro niet te vol raakt. We mogen er niet meer bij. Zodra de eerste metro is vertrokken komt direct de volgende alweer. Daar zijn we de eersten en kunnen we zelfs zitten.

Onderweg raak ik aan de praat met een Amerikaans stel dat ook naar de wedstrijd is geweest. Zo leer ik wat sommige fastlanes betekenen op de snelweg en dat ze hier een gratis 'park and ride' hebben die gewoon door particulieren worden uitgevoerd. Bijzonder!

Thuisgekomen hebben we niet zo heel veel trek meer. Komt waarschijnlijk door de popcorn en chips. We smikkelen van de verse olijven die we gisteren hebben gehaald. MMM, pittige, sommige met knoflook en andere met gorgonzola kaas.

De tijd gaat snel, we hebben uitgerekend dat we hier nog maar 4 dagen hebben.

Echte amerikanen!

Zaterdag 18 juli
Vandaag wederom een rustige dag. Vandaag maak ik voor ontbijt echte Amerikaanse pancakes. Heel apart, het spul komt in een soort slagroomspuit die je gewoon in de pan spuit. De pancakes smaken anders, een soort kruising tussen een pannenkoek en cake. Huub en ik houden het bij de muesli.

In de koelkast vinden we maple syrup, de echte siroop zoals die op de Amerikaanse pannenkoeken hoort. Vreemd genoeg hebben we tot nog toe in het hele huis geen suiker kunnen vinden. Raar maar waar! Brett is duidelijk bezig met zijn gezondheid. Overal in huis staan vitaminen en gezondheidspreparaten.

We wandelen door 'downtown' Fredericksburgh, een heel gezellig centrum. Dit dorp staat vooral bekend om de antiekwinkels. Wij zitten in het historisch gedeelte, een heel gezellig deel van het dorp. Heel veel houten huizen met prachtige veranda's en (heel) veel Amerikaanse vlaggen. Het centrum barst van de restaurantjes en cafés en natuurlijk alle gezellige winkels.

Het dorp staat bekend om de historische gebeurtenissen. Zo heeft Mary Washington, de moeder van de eerste president van Amerika, gewoond in de straat achter ons. Verder leren we dat er in deze omgeving belangrijke gevechten tijdens de burgeroorlog hebben plaatsgevonden. Dit ontdekken we allemaal in het Visitors Centre . De jongens vinden het reuze interessant omdat ze in de 'film'ruimte lekker kunnen afkoelen. De airco staat hier op gevaarlijk hoog! (laag dus...)

Het is beduidend drukker dan we het eerder gezien hebben, ongetwijfeld heeft het te maken met het feit dat het vandaag zaterdag is. Een komen en gaan van auto's en voetgangers. Dat zijn we niet gewend! En wat we nog niet eerder hebben gezien, is dat het toch wel de standaard is om je autoramen open te hebben met de muziek goed luid!

Om half vier is er een tour met paard en wagen, super, daar moeten we bij zijn! Dat zijn we ook, alleen is de 'kar' dan al vol. OK, dan gaan we een ander keer mee. We hebben per slot van rekening ruim voldoende tijd!

We gaan weer naar het speelcentrum voor de jongens, we hebben nog credits staan en die kunnen ze mooi gebruiken! Ze weten precies waar ze naar toe willen! En binnen de kortste tijd hebben ze de bonnetjes 'gewonnen' die ze kunnen gebruiken om speelgoed te 'kopen'. Wanneer ze klaar zijn gaan we naar buiten en spelen we midget golf, dikke pret! Josha doet het heel goed.

We hebben in het centrum van Frederiksburgh gezien wat je moet doen om 'erbij te horen'. Muziek hard aan en ramen open. Dat kunnen wij ook. Op de terugweg doen wij hetzelfde. Airconditioning uit, ramen open, Brett's muziek op levensgevaarlijk, de bas op maximaal, het moet natuurlijk wel flink dreunen en dan een arm uit het raam. En een pret dat we hebben! Af en toe even goed gas geven, dat lukt wel in deze 'Hummer', die maakt überhaupt al veel geluid, de jongens schateren van het lachen en het spijt hun heel erg dat zij hun raam niet kunnen openmaken, ze hadden graag hun raam opengedaan met hun arm eruit!

's Avonds eten we rijst met groenten, ik had vlees gehaald en vroeg de jongens om een paar sausjes op tafel te zetten, dat hebben we geweten! Brett heeft de halve koelkast (ja, een hele grote koelkast...) vol staan met sausjes. En dus kwamen we aan een 'riant' gedekte tafel. Ik heb er maar een paar borden bij gezet zodat we daar de sauzen konden proberen. We hebben er héél veel geprobeerd, lekker! Als we de favoriete sausjes op een rij zetten is het frappant dat het met name de Aziatische sausje s zijn die we het lekkerste vinden. Grappig.

Vrijdag 17 juli

Een heerlijke hangdag. Het duurde even voor we aangekleed waren, maar het is gelukt. De jongens hebben zich goed vermaakt. Brett heeft een dochter van 14 jaar oud, Dani. Haar kamer beslaat de gehele bovenste verdieping. Ze zijn druk geweest met al haar speelgoed. Knuffelbeesten, rekenmachines, poppen en gelukkig voor Josha lag er zelfs een zwaard.

We hebben de route naar de baseball stadion voor zondag uitgestippeld. Een treinkaartje kopen naar New York is lastiger, moet minimaal 3 dagen van te voren en wordt per post bezorgd. Lastig dus. Nou maar eens kijken of we het kaartje niet gewoon op het station kunnen kopen. Maar ook dat gaat niet lukken, omdat ze hier geen verkoopkantoor hebben. Dan maar in Washington proberen.

's Middags hebben we een watergevecht gehouden, nou ja we, ik kan dat alleen al prima met het vullen van de waterballonnen. Gelukkig verkopen ze hier samen met de ballonnen een tuutje voor op de kraan. Dat werkt best goed. Behalve dan dat er zo'n enorme straal water uit de kraan komt dat de ballon direct explodeert. Tja, ik ben dus al drijfnat voor we zijn begonnen. Dan komt Josha helpen. Dat gaat beter, behalve dat hij zich op een gegeven moment vergist in de richting van het uitdraaien van de kraan. In plaats van zachter gaat die nog veel harder. Weer een ballon kapot en nu spuit het water met een enorme straal op de modder. Dus niet alleen nat maar ook vergeven van de modder! OK, ik trek me terug!

Aan het eind van de middag boodschappen gedaan en gelukkig we zijn het nog niet verleerd, ons zelf buiten te sluiten!! Op wereldreis was het al meerdere keren gebeurd en gelukkig kunnen we het nog steeds!
Het huis van Brett is al wat ouder, en zo ook het slot van de voordeur. Het hapert wel eens. Geeft niet, gewoon wat morrelen en harder duwen en het gaat open. Behalve toen we terugkwamen van boodschappen doen. Het slot ging open, maar de deur niet.....Tja en hier was niemand met een reservesleutel! We belden bij de buren aan, niemand thuis. Dan de andere buren, hier was wel iemand thuis (Bob), maar Brett die twee deuren verder woont, kende hij niet, laat staan dat hij een sleutel had. Bob bood al gauw aan om ons te helpen. De brievenbus losgeschroefd en Chris met z'n dunne armpjes naar binnen, nee dat werkte niet. Buiten dat was ik al bang dat ik de brandweer zou moeten bellen om die armpjes uit de deur te moeten zagen... Na veel gedoe is het Bob gelukt om het raam een stukje open te krijgen. We hebben Chris erdoorheen getild (inbrekershulpje in opleiding) om de deur van binnenuit open te maken.

Blij dat we weer binnen waren, konden we de boodschappen uitladen. Morgen gaan we niet eerder de deur uit dan dat we ook de sleutels van de zijdeur bij ons hebben!

Donderdag 16 juli

Een leuke dag, maar niet helemaal wat we voor ogen hadden, maar toch!

Vanochtend op tijd eruit, dat viel niet helemaal mee, een goed teken want dat betekent dat de jetlag al over is. Op tijd de muesli naar binnen schuiven en op naar de trein. We hopen dat we op het station kaartjes kunnen kopen. Klinkt misschien raar, maar we hebben inmiddels ontdekt dat dit pure waarheid is in deze contreien. Er zijn verschillende aanbieders, Amtrak, Marc, Virginia Railway Express, en ze hebben allemaal hun eigen kaartjes en verkoopsystemen. Als het niet anders kan, ach dan stappen we op de trein zonder kaartje, we zijn immers toeristen!

De laatste (!) trein richting Washington DC vertrok om 7:54 uur. Mooi op tijd komen we aan. Ehh, hebben we de paspoorten??? Nee dus! Gauw weer terug naar huis want zonder paspoorten komen we het Witte Huis echt niet in. Maar ja, om 7:54 uur gaat de laatste trein. Die halen we dus niet meer. Dan toch maar met de auto! We besluiten de auto bij een station te parkeren waar er zowel een trein als een metro is. Gelukkig hebben we de Garmin bij ons die ons er feilloos heen brengt. Makkelijk zo'n ding.

We kopen kaartjes voor de metro, gelukkig zijn we niet de enige toeristen en we sluiten ons aan bij de uitleg van een Engels stel met kinderen. Gezellig. Het valt ons weer op hoe ontzettend aardig de Amerikanen zijn. De vriendelijkheid zelve en heel geduldig in hun uitleg.

We trekken wel de aandacht. Even tussen door: Zo waren we laatst in een buiten shopping mall, Een mall waar je met de auto van winkel naar winkel rijdt, Amerikaanser kan het niet. Ik vond het zonde en besloot dan ook te lopen van de ene winkel naar de andere. Je moet brede straten oversteken, maar echt druk is het toch niet. Een heel ander verhaal dan in Azië. Maar wat gebeurt er hier? De Amerikanen stoppen direct wanneer ze je op de weg zien. Meewarig kijken ze je aan of zwaaien ze. Dit zijn ze duidelijk niet gewend.

Goed, de metro. Een drukke ochtendspits maar het bracht ons keurig waar we moesten zijn. Nu moesten we onze spullen nog kwijt. Ik had gelezen dat we bij het National Museum lockers had waar je bagage kon achterlaten. Er is veel beveiliging. Bij ieder museum moet je door de poortjes heen en worden tassen gecontroleerd. Klaar, op naar het Witte Huis! We lopen over het immense veld, dat we herkennen van de inauguratie van Obama. Het maakt een ontzettende indruk als je ziet hoe groot dat is en je bedenkt dat dit helemaal vol stond met mensen! Wellicht nog onder de indruk hiervan lopen we langs dit veld naar .... het Capitool. Omdat we de ingang van het Witte Huis niet kunnen vinden vragen we een voorbijganger die ons er fijntjes op wijst dat dit toch echt het Capitool is en het Witte Huis de andere kant op is! Ai, dit gaat nooit meer op tijd lukken. Trots zijn we op elkaar dat dit niet uitloopt op een ruzie. Natuurlijk wel woorden heen en weer maar verder laten we het niet komen. We worden duidelijk ouder en milder. We laten ons niet kisten en rennen een deel van de weg om te proberen toch nog op tijd te komen. We zweten ons helemaal de beren! Nog een keer lopen we fout maar uiteindelijk komen we op de juiste plek aan, maar wel hartstikke te laat! Zwetend staan we te wachten. Er staan nog meer mensen van de tour van 11 uur te wachten. Zij waren er al voor elven en mochten ook nog niet naar binnen. We horen dat de mensen die heel vroeg waren voor de 11 uur toer wél binnen zijn. We hopen toch dat we met de volgende groep mee mogen. Maar helaas, de toer wordt afgezegd. Dat staat inderdaad in de voorwaarden. Wanneer er belangrijk bezoek komt kan de toer per direct worden afgezegd. En inderdaad na een welverdiend ijsje, veel drinken (water!) komen we midden in een circus terecht. Straten worden volledig afgezet, overal rijdt politie en de Secret Service. Drie grote helikopters landen midden in het centrum. Wauw! Vervolgens rijden er allerlei zwarte geblindeerde auto's geflankeerd door politie met sirene door het centrum. We staan er met ons neus boven op!

Jammer, hadden we toch op de koffie gekund bij Obama.....

Tussen de middag lunchen we bij Five Guys. Op advies van Sebastiaan, mijn buurman in het vliegtuig, en dit blijkt een echte aanrader. De beste burgers! Daar kan Big M nog wat van leren. Heerlijk, we hebben gesmuld.

Hierna willen we fietsen! Lopen en rennen hebben we vandaag genoeg gedaan! We gaan naar het fietsenverhuurbedrijf en huren twee mooie tandems! Wat een pret, we hebben nog nooit op een tandem gereden en maken eerst een proefrit. Wat een uitvinding. Het is even wennen maar wel erg leuk. Chris bij mij achterop en Josha bij Huub. Het sturen is even wennen, dat ding is zo lang. Even een ijsje eten en je fiets vasthouden is er dan ook niet bij. Mijn fiets stort direct neer (beter dan mijn ijsje..). We leren om eerst te kijken voor we wegfietsen. Zo had ik Chris al een keer laten staan... of zat hij nog niet goed op zijn fiets. We fietsen langs alle beroemde gebouwen en zweten wederom veel. Ze hebben veel kraantjes onderweg om even bij te tanken! Flesjes vullen en heerlijk over jezelf gieten en natuurlijk over elkaar.... Ach, nat zijn we toch wel.

Uiteindelijk hebben we genoeg gezien, we brengen de tandems weer terug en pakken de metro naar onze auto. Nog even uitzoeken hoe we nu precies onze auto weer uit de parkeergarage krijgen. De rit naar huis duurt langer dan de heenreis. Het is druk op de weg. Eigenlijk hadden we maar één file... maar ja die duurde wel van vertrek tot aankomst.

's Avonds happen we lekker weg aan onze konijnenmaaltijd. Allerlei rauwkost met een dipsaus, wat een vinding!

Morgen plannen we een thuisdag. Lekker slenteren in de dorpskern, beetje hangen en zaken regelen voor de rest van de reis. We gaan zondag naar een baseball game en ook de rit naar New York moet nog geregeld worden. De zorgen van een reiziger.......

woensdag 15 juli

Amerika, alles is hier groot! De auto's, wasmachines, drogers, koelkast. In onze koelkast in dit huis past wel een hele koe! Zelfs het botervlootje, nou dat ' tje' mag er wel af, is groot. Waar is de boter, o dit is de boter, een kleine emmer met een inhoud van meer dan 2 kg! Een pot met pastasaus van het formaat dat we thuis hebben is hier bijna niet te krijgen, alles is minstens 2 keer zo groot. Zelfs de flessen wijn komen hier standaard in 1,5 liter flessen (kijk, dat is nou een leed waar we gauw overheen komen ....).

In dit huis hebben we 'wiebelkranen'. Om ze aan te krijgen draai je ze niet, maar wiebel je naar links of rechts. De Wc-pot is groot en staat half vol water. Dat die groot is vinden we niet verwonderlijk, met grote koelkasten, grote potten eten produceer je natuurlijk ook grote ...... Zelfs de rollen wc-papier zijn hier groter en vooral breder. Maar ja ook daar geldt natuurlijk weer... meer af te vegen! Het voordeel van het vele water is dat het bewijs blijft drijven, prima kun je het product nog even aanschouwen. Dan komt het leuke, het doortrekken. Het water draait als een gek rond en zuigt alles naar beneden. Heel efficiënt. Alleen het geluid wat het maakt is erg goor. De jongens hebben het inmiddels al vastgelegd op een filmpje. Leuk voor de eerstvolgende spreekbeurt!

We zullen een aantal foto's online zetten die we in de supermarkt hebben genomen. Een mega groot broodje, een mega pizza, onverstelbaar, schappen vol. Wat zijn de mensen toch vriendelijk. Er wordt ons meerdere keren gevraagd waar we vandaan komen en ons een goede tijd in Amerika gewenst!

Vandaag een rustige dag, we zijn naar de shoppingmall geweest in Fredericksburgh, wederom groot. Je rijdt hier gewoon van winkel naar winkel. Overal zijn (grote) parkeerplaatsen. Wij vinden wel dat we een grote 'Hummer' rijden, maar er is altijd baas boven baas natuurlijk!

Na ons uitstapje naar de 'mall' hebben we de jongens meegenomen naar een speelparadijs. Lekker skelteren en gokken! Zij hebben genoten en wij dus ook.

We hebben het nog steeds ontzettend naar ons zin met de huizenruil. Riant om in zo'n groot huis te kunnen bivakkeren. Heerlijk dat je gebruik kunt maken van een complete keuken. Specerijen, sauzen alles is in overvloed op voorraad! Vandaag maar eens een was gedraaid. De lakens en handdoeken (en onderbroeken) van Brett en Caroline lagen er nog. Ach, die wassen we meteen mee. Ook in de auto is het prettig, we luisteren naar Brett z'n cd's en hebben voor parkeergeld een asbak vol met kleingeld. Alsof we thuis zijn...

Morgen gaan we naar Washington voor een tour in het Witte Huis. We hebben formulier na formulier ingevuld en zelfs alle paspoorten moeten mee. Er mag niets mee naar binnen, onze tas moeten we dus ergens in bewaring geven. Ze nemen duidelijk geen enkel risico. Vroeg op en met de trein. We moeten nog even uitzoeken wat we daar nog meer gaan doen. De trein rijdt niet snel (understatement), we doen er meer dan een uur over.