Zondag 19 juli
Vandaag zijn we naar een baseball game geweest, wat hebben we genoten! Een grote wedstrijd, de Washington Nationals tegen de Chicago Cubs. Inmiddels kennen we de route goed van Fredericksburgh naar Washington. We rijden naar het metro station in Franconia en parkeren daar de auto. Daar vandaan een kleine 3 kwartier met de metro. We moeten een aantal keer overstappen. We laten de jongens nu op de kaart kijken en ons zeggen wanneer en waar we eraf moeten. Dat gaat prima, ze hebben inmiddels al zoveel vormen van openbaar vervoer gezien.

Rond 10 uur zijn we vertrokken. De metro's rijden in het weekend minder vaak en op internet hadden we gezien dat er 'wegwerkzaamheden' waren aan het spoor. We waren niet de enige die naar 'de game' gingen. Het stikte van de rode petjes en blauwe shirtjes, gezellig. Schitterend om te zien dat ook oudere stellen (65+) zich in clubkleuren hebben gehuld. Opvallend is dat zowel het publiek als de sfeer in de metro heel anders was dan van de week. We raken al gauw aan de praat met een aantal supporters en volgen ze met overstappen. Mooi op tijd komen we bij het stadion aan. Niet te missen, direct uit het metro station lopen we er zo binnen. Wauw, net zoals je dat op tv ziet alleen veel overweldigender. En knus, zo'n stadion (of eigenlijk het veld) is veel kleiner dan een voetbalstadion maar wel veel hoger. Top! En wat een organisatie, geweldig. Er lopen veel mensen maar het is niet vervelend druk. We komen snel binnen. We hoeven niet door een detectie poortje maar onze tassen en beltbags worden gecontroleerd en moeten open. Ons family pack geeft ons recht op consumptiebonnen voor, hoe kan het ook anders, hotdog en cola. Het is nog even zoeken maar dan hebben we die ook. De jongens krijgen ieder een kleine koeltas met het logo van de Washington Nationals erop.

We beginnen met het verorberen van de hotdog, die overigens niet lekker is. Beetje smurrie erover en je weet niet beter.. Na onze 'lunch' gaan we ons uitdossen voor de wedstrijd, we kopen petjes en voor de jongens een T-shirt. Onze plaatsen vinden we gemakkelijk. Op een hele mooie plek, we zitten overdekt waardoor we geen last hebben van de zon. We lopen nog wat rond en gaan alvast naar onze stoelen. Heerlijk, lekker mensen kijken!

Het wordt steeds drukker, en wat een sfeer, super! Overal hangen beeldschermen en computerschermen van naar schatting een meter of 50 bevinden zich tussen de verschillende verdiepingen met tribunes. Hierop komen de scoreborden en uiteraard veel reclame. De wedstrijd begint met het volkslied, iedereen staat op en neemt zijn pet af, wij volgen braaf.

Het is ontzettend leuk, hele gezinnen komen naar deze wedstrijden. Aan je stoel zit een bekerhouder vast en aan de inwendige mens wordt veel aandacht besteed. Het stikt overal van de eet- en dranktentjes. Ik betrap mezelf erop dat ik iedereen constant zie eten of drinken. Wij halen voor de gelegenheid een grote doos popcorn (een kleine doos hadden ze uiteraard niet...). Het blijkt flink gezouten popcorn te zijn, goed voor de drankomzet lijkt ons.

De wedstrijd is begonnen, vol aandacht kijken we naar alle bezigheden . Zo hebben we het ons voorgesteld. Frappant is dat de wedstrijd geen echte kern kent. Tijdens de wedstrijd staan en lopen mensen gerust rond om meer eten te halen, of een stukje te lopen. Dat maakt dat het niet druk is in de 'pauzes' omdat die er simpelweg niet zijn.

Tussen de wedstrijd door komen er soms poppen op, schieten ze ballen in het publiek of 'vuren' ze zelfs 't shirts naar de mensen toe. Af en toe gaat de muziek keihard aan, gaaf. Op de computerschermen komen af en toe mededelingen voor het publiek. Zwaai met je pet, juich, joel en meer. De jongens vinden het schitterend en houden het goed in de gaten. Vooral Chris is enthousiast en staat als eerste op om de opdrachten uit te voeren.

Dan komt de eerste homerun, gaaf! Het publiek reageert opgewonden, het hele stadium brult! Wauw. Het lijkt niet uit te maken welke partij de homerun heeft.

Onze Washington Nationals zijn niet zo in vorm. Ze maken in onze ogen onnodige fouten (zeker de werper), ach we hebben zo veel verstand van baseball...... De spanning ebt wat weg omdat de tegenpartij veel meer punten maakt. Toch genieten we van de wedstrijd en alles wat er mee samenhangt. De wedstrijd wordt afgesloten met wederom het volklied. Daarna zingt het publiek een, voor ons onbekend, lied. Het team maakt de buigingen en de wedstrijd eindigt.

We nemen afscheid van het stadion en wandelen naar het metrostation. En we zijn niet de enige. Je kunt letterlijk over de hoofden lopen. Er is veel politie aanwezig om de menigte in de juiste banen te leiden. Alles gaat keurig en beheerst en nergens staan rijen. Wanneer we op het perron aankomen staat er al een volle metro te wachten. Bij iedere deur een politieman die er voor zorgt dan de metro niet te vol raakt. We mogen er niet meer bij. Zodra de eerste metro is vertrokken komt direct de volgende alweer. Daar zijn we de eersten en kunnen we zelfs zitten.

Onderweg raak ik aan de praat met een Amerikaans stel dat ook naar de wedstrijd is geweest. Zo leer ik wat sommige fastlanes betekenen op de snelweg en dat ze hier een gratis 'park and ride' hebben die gewoon door particulieren worden uitgevoerd. Bijzonder!

Thuisgekomen hebben we niet zo heel veel trek meer. Komt waarschijnlijk door de popcorn en chips. We smikkelen van de verse olijven die we gisteren hebben gehaald. MMM, pittige, sommige met knoflook en andere met gorgonzola kaas.

De tijd gaat snel, we hebben uitgerekend dat we hier nog maar 4 dagen hebben.