Een lange reisdag!

Een lange reisdag! Vanochtend op tijd eruit om in te pakken. We weten niet zeker hoe druk het wordt op de weg en besluiten rond 8 uur weg te rijden. Zoals altijd, wanneer je zat tijd hebt, is er nergens ook maar sprake van enig oponthoud. Onze boeking bij Delta hadden we niet meer online bekeken, niet zo handig. Bij aankomst op de luchthaven bleek dat onze vlucht om 12 uur zou vertrekken i.p.v. 11 uur. Fijn, het is nu nog niet eens 9 uur! Tijd genoeg dus. Het is geen grote luchthaven en we hebben de 2 winkels uitgebreid bekeken. De jongens hebben zo hun eigen hobby's op de vliegvelden en hostels. Zo checken ze alles op verloren geld. Alle telefoontoestellen, onder de banken en op de gangpaden. Ze hebben al veel gevonden en zijn er reuze blij mee. Regelmatig tellen ze het. Eenmaal in het vliegtuig en op de startbaan blijkt dat het noodweer is in Atlanta. Storm, hagel en regen. We stijgen niet op maar blijven daar een uur daar. We kletsen wat met de mensen om ons heen, de tijd vliegt (ja de tijd wél). Onze aansluiting in Atlanta gaan we niet meer redden, alhoewel er ook geen vliegtuigen kunnen opstijgen, dus misschien dat het toch lukt.

Bij aankomst in Atlanta blijkt onze vlucht te zijn verplaatst van 3 naar 7 uur. Dat is jammer, maar in ieder geval vliegen we! Ik ga aan de wandel, we hebben immers tot 7 uur de tijd. Ik loop heen en weer en praat met sommige winkelassistentes. Toch maar weer eens op het bord kijken, sh*t, de vlucht naar San Francisco vertrekt om 4 uur en de gate is closed!!!! Met spoed terug naar onze wachtruimte. Huub en kids zijn daar inmiddels verdwenen en staan bij onze gate, 'waar was je nou?' De vriendelijke meneer van Delta probeert nog te bellen met het vliegtuig maar helaas! Stom, stom, stom! Achteraf bleek dat ze regelmatig de schema's omgooien wanneer er sprake is geweest van een tijdelijke sluiting. Tja hadden ze wel eerder kunnen vertellen! We krijgen standby tickets voor de volgende vlucht, die van 5uur. Ze verwachten dat een hoop mensen hun aansluiting zullen missen en dat dit wel lukt. Onze koffers zitten naar alle waarschijnlijkheid wél op dit vliegtuig.

Dit keer gaan we alvast braaf naar onze nieuwe gate. Even een pizza scoren tussendoor, tijd zat want het is pas 4 uur. Dan wordt er een gate change omgeroepen. Fijn, helemaal aan de andere kant. We pakken wederom onze spullen in en gaan op een draf naar de nieuwe gate. Meteen even melden bij de balie dat we op standby staan. Eenmaal in de rij blijken we niet de enigen te zijn. Bijna 60 man staat op standby voor dit volle (!) toestel, zucht. Op een scherm kun je zien welke namen er in aanmerking komen om op dit toestel te komen. De volgorde wordt bepaald door het aantal airmiles dat je hebt (geen dus) en de prijs van het ticket (de goedkoopste..). Dat wordt dus niets, zucht. Hierna is er nog 1 vlucht naar San Francisco en wel om 9.15. Voor ons zou dat dus 12.15 's nachts zijn.

Tot onze grote verassing zien we de naam van Josha op het bord staan. We worden omgeroepen, yessss. Maar, omdat onze boeking in tweeën gesplitst is gaat het maar om 3 plaatsen. Er zijn veel geïrriteerde mensen om ons heen, ze willen graag mee. Ik sta inmiddels helemaal vooraan de balie en ben heel terughoudend, zou u daar misschien 4 plekken van kunnen maken? Hij reageert niet en er worden andere plekken toegewezen, hmm. Ik vraag het hem nogmaals en hij reageert niet.

Dan roept hij Smit, party of four! Yessssssssssss, we mogen toch! Vlug pakken we onze tassen en gaan het vliegtuig in. Maar onze stoelen zijn bezet en het vliegtuig is vol.... Het maakt ons niet meer uit, we hoeven niet bij elkaar te zitten als we maar een stoel hebben. Zouden we dan toch weer het vliegtuig uit moeten? We worden naar de keuken gestuurd terwijl de stewardessen en de meneer van de balie aan het regelen gaan. Binnen een mum van tijd hebben ze 4 stoelen leeg niet ver bij elkaar vandaan. Zodra we aankomen vindt er wederom een stoelendans plaats. Iedereen staat spontaan op om van stoel te ruilen. Uiteindelijk hebben we een rij van 3 en 1 aan de andere kant van het gangpad. Top, top. Kan niet beter, wat een mazzel hebben we weer! We zijn erg blij! De deur gaat dicht en we vertrekken! Jippie!

Een korte vlucht van 5 uur. We kletsen, spelen spelletjes en snacken van de nootjes. We zijn zo trots op de jongens. Moeiteloos en zonder enige wanklank gaan ze door de dag. Ze zijn zó makkelijk! Een aantal keer krijgen we complimenten van medereizigers en stewardessen over hun houding en gedrag. Uiteindelijk landen we rond half 9 (onze tijd half 12) in San Francisco. Hoe zou het met onze tassen zijn? We verlaten het vliegveld en bezoeken het Delta kantoor. Tot onze verassing staan onze tassen al klaar en we kunnen zo door! Geweldig. We besluiten dat onze dag lang genoeg geweest is en trakteren ons zelf op een taxi. Er staat een lange rij taxi's en binnen een minuut zoeven we weg.

Het hostel is makkelijk te vinden. De jongens zijn nu toch wel moe. Het is voor ons dan ook al bijna half 1 's nachts. Hanna, van het hostel, staat al op ons te wachten. Binnen een mum van tijd zijn we ingecheckt en kunnen de jongens naar bed. Onze bedden zijn al opgemaakt, klasse. Binnen 1 minuut slapen de jongens.

Wij besluiten nog even een wijntje te drinken! We lopen naar beneden en leren dat de liquor store 3 panden verder zit, handig...... Gewapend met onze wijn op naar de keuken en woonkamer. We zijn niet de enigen, aan tafel zitten al de nodige mensen (met dezelfde wijn..). We schuiven aan. Wat een leuke club. Australiërs, Amerikanen en een Engelsman. Dit is wat we zoeken in een hostel. We kletsen, lachen en praten urenlang. De tijd vliegt, voor we het weten is het al half 1! En voor ons dus half 4! Met moeite trekken we ons los van de groep om te gaan slapen. Jammer genoeg gaan er een aantal mensen morgenochtend al weg. Niet getreurd, ongetwijfeld wordt het vanavond weer zo gezellig.

We slapen prima. Ons hostel ligt tegenover het Hilton en er is veel bedrijvigheid buiten Het is precies wat we hadden verwacht, een oude bende maar mooi schoon. De keuken is groot en er is een grote koelkast. Net als overal parkeer je hier je koelspullen in en zet je er je naam en de datum van vertrek op. Het is hier een stuk koeler dan in New York. Lekker. Ons raam staat open en kan zelfs dicht. Wat een luxe! We hebben wat met die ramen. In het vorige hostel stond ons raam open d.m.v. een houten balk. Wilde je het raam dichtdoen dan moest die balk weg. Stond ik daar met een compleet raam in mijn handen.

Niagara Falls

Een volle dag voor de Falls! Het weer is wat twijfelachtig. We zijn bijtijds wakker, we hebben hier geen gordijnen en het is al vroeg licht. Heerlijk geslapen, alhoewel de bedden wat wiebelig zijn en vooral die van mij een enorme herrie maakt met omdraaien. Gelukkig slapen we allemaal goed en ben ik een hele rustige (!) slaper.

We gaan op zoek naar het ontbijt, we ontdekken dat dit pas om 8 uur begint. Heel gezond, yoghurt, branmuffins en fruit. Lekker!

Na het ontbijt krijgen we aanwijzingen hoe we de Jet boot kunnen vinden. Frank, één van onze mede gasten, gaat ook die kant op en wil graag meerijden als het kan. Geen punt natturlijk. Er zijn maar weinig mensen met een auto. Parkeren is duur en alles kost geld. Gelukkig hier niet en ik kan dus 'ruim' parkeren achter het pand. Alhoewel het centrum dichtbij is, zijn we blij met de auto. Het geeft ons de ruimte om zelf naar plekken te rijden. Vooral vanochtend was er parkeerplek in overvloed.

Rond 11 uur melden we ons bij de Whirlpool Jet. Deze boot gaat niet naar de falls, maar naar het whirlpoolgedeelte een stukje verderop. We hadden voldoende waarschuwingen gekregen en hadden onze zwemspullen al aangedaan. Met een prachtig geel jasje en een zwemvest eroverheen namen we plaats in de boot. We wilden graag vooraanzitten maar met de jongens mocht dat helaas niet. Niet getreurd, een paar rijen verder is ook prima.

De Jetboot is uit Nieuw Zeeland afkomstig en dit waren de echte, 1500 PK! Verschil met de andere boten is dat deze groot was. Al gauw voeren we met meer dan 100km per uur op het water. De jongens schaterden. Het kan hun niet gek genoeg gaan. Uiteraard moeten er onderweg een aantal keer een 360 graden turn gedaan worden. Naar mate we dichter bij de Whirlpool kwamen hoe hoger de golven werden. We zijn tot een grade 5 gegaan. Dit betekent in praktijk dat de golven over de boot heen slaan en dat de boot een aantal seconden gewoon helemaal niet meer zichtbaar is. Wij dus ook niet en alles is werkelijk drijfnat. Maar, pret voor 10 natuurlijk! Na een half uur van rondjes draaien, kijken en gillen was het over met de pret, we gingen terug.

We waren net op tijd, er kwam een hele donkere lucht aan. Terug bij het hostel barste de bui los. We hopen dat de buien stoppen zodat we nog een ritje kunnen maken op de Maid of the Mist, een boot die zo'n beetje tot de watervallen vaart. Maar aan de andere kant wordt je toch nat op die boot dus misschien maakt een beetje regen niet eens uit!
Huub, Josha en Chris gingen Scrabbelen in de 'woonkamer'. Door de regen werd het daar gezellig druk. We raakten aan de praat met een Chinees meisje dat bezig was met een email. Heel interessant, ze mailde op haar eigen laptop in het Chinees. Op haar keyboard staan zowel voor ons leesbare letters als de Chinese tekens. Interessant, maar we kunnen er echt niets van lezen.
Zo genieten we op ons balkon van onze boven- en benedenburen. Ons balkon bestaat uit planken met daartussen een flinke ruimte. Zo kunnen we heerlijk gluren en meeluisteren! En, wanneer het écht interessant wordt dan kan ik het niet laten om commentaar te geven waardoor we gezellige gesprekken hebben door het balkon heen.

's Middags klaarde het gelukkig op. De regen stopte en we kregen zelfs een waterig zonnetje. Op naar de Maid of the Mist. Het liep al tegen etenstijd en alles was lekker rustig. Zelfs de boot was bij lange na niet vol. Bij binnenkomst kregen we allemaal een heel charmant blauw gewaad, bedoeld om het ergste water te stoppen. Ze schijnen rond de 14.000 'gewaden' per dag te verstrekken. Onvoorstelbaar veel. Het was heel indrukwekkend om de watervallen van zó dichtbij te zien. En wat een wind als je dicht bij de waterval komt. We hadden ons niet gerealiseerd dat er door het vallende water zoveel wind zou ontstaan! Buiten de wind was er uiteraard heel veel spray! En wat een kracht komt er uit die watervallen! Wat ben je dan klein en nietig naast zo iets enorms! Mietjes dat we waren stonden Chris, Josha en ik niet op het bovenste dek, je werd er naar onze mening veel te nat. Aan de achterkant van de boot stond niemand en wij konden zo uitermate handig van de één naar de andere kant schipperen, zodat we niet een volle lading water over ons heen kregen.

Hierna hebben we 'gesmikkeld' in één van de lokale restaurants. Een humoristische ervaring. Josha dacht dat de tomatensaus nog dichtzat en begon de dop al los te draaien en te knijpen. Geen goed plan. Overal tomatensaus, behalve op zijn bord. Wij de slappe lach natuurlijk. En tot overmaat van ramp kwam 'Sinterklaas' binnen. In de rouw dat wel, hij was helemaal in het zwart gekleed behalve zijn staf, die had hij niet bij zich.

Al met al hebben we de Falls als heel bijzonder ervaren. Het dorp zelf vonden we minder. Toeristisch is prima, maar dit is eigenlijk net één grote kermis en niet echt gezellig, dat laatste is uiteraard onze mening en wanneer we luisteren naar andere mensen, die vinden het helemaal top. We zijn nu dan ook erg benieuwd hoe we Las Vegas gaan ervaren.

Morgen vertrekken we hier alweer richting San Francisco.

Aankomst bij de Niagara Falls

Veilig aangekomen in Niagara Falls! Wat een plek!

Vanochtend uitgeslapen en rustig in kunnen pakken. Uiteraard nog een aantal New York T-shirts gekocht. En... nog een tas. Toch wel makkelijk als we de spanbanden niet maximaal hoeven aan te spannen. We hebben er nu een kek tasje bij (met wieltjes uiteraard). Maakt het inpakken in ieder geval makkelijk. Met alle (wielende) tassen op weg naar de Metro. Onze tijd in New York was veel te kort. Helemaal omdat we eigenlijk nog gewend zijn aan ons tempo van wereldreis. Dat ging allemaal heel rustig zonder haast. Dit keer moet er veel meer 'gepropt' worden om de basisdingen te kunnen zien. Met spijt in ons hart namen we afscheid. Gelukkig is het vanuit Europa maar een uur of 8 vliegen en is het niet ondenkbaar om tussendoor nog een keer een aantal dagen te gaan (als we de Lotto winnen...).

Keurig op tijd kwamen we aan op het vliegveld JFK, een mooi en uitgestrekt vliegveld. Controles zijn streng, schoenen uit en alles in een aparte bak. Tja, we hebben veel handbagage en we hebben dus wel 9 van die bakken nodig, zucht. Alles uitdoen en voorbereiden is tot daar aan toe, je staat netjes klaar in de rij, wanneer je eenmaal aan de beurt geweest bent dan moet je direct wegwezen anders blokkeer je het systeem, tja daar sta je dan met 9 bakken. Maar goed dat is gelukt. Een vlotte vlucht met JetBlue, prima airline overigens en daar stonden we in Buffalo. Tijdens de (korte) vlucht konden we zelfs tv ontvangen via de satelliet. Op één van de Amerikaanse zenders zonden ze een programma uit over het ziektekostenstelsel in Amerika en de veranderingen die ze willen aanbrengen. Dit was een live uitzending waarin de bevolking vragen mocht stellen aan Obama. Wat een ontzettend sympathieke man is dit toch. Zo rustig en geduldig, wist de namen van de mensen te herinneren, af en toe humor er tussen door en vertelde alles in begrijpelijke taal met veel voorbeelden uit zijn eigen leven. Top, petje af! Wat een verademing t.o.v. Bush!

In Buffalo stond onze auto klaar. Een super handig systeem hebben ze hier weer, alle tenten bij elkaar in 1 garage. We waren niet zo goed voorbereid, OK helemaal niet zelfs, maar gelukkig kregen we kaarten bij de auto geleverd. Na een korte rit arriveerden we in Niagara Falls in Canada. Het was gelukkig niet druk en we konden zó de grens over. Het adres van ons hostel hadden we gelukkig wel en op één van de piepkleine kaartjes konden we zien waar we ongeveer heen moesten.

Onze ontvangst in het hostel was uitermate gastvrij! Wat een top plek! We voelen ons weer écht op reis. Het hostel is een heerlijke oude bende maar zeer gastvrij en brandschoon! Patrick is alleraardigst en we maken snel onze bedden op. Hij heeft al een heleboel tips voor ons. De jongens zijn inmiddels al vanaf binnenkomst op verkenningstocht geslagen. Allereerst moet het bankstel natuurlijk onderhanden genomen worden om te kijken of er verloren kleingeld aanwezig zou kunnen zijn. Daarna is het naar boven en beneden om te zien wat er verder te beleven valt. We parkeren onze bagage in onze ruime kamer en gaan direct op pad naar de watervallen. Eerst nog even pinnen. Gelukkig zitten we aan de Canadese kant hetgeen betekent dat we Canadese dollars moeten pinnen. We zitten op loopafstand van het centrum en moeten hier doorheen om de watervallen te bereiken. Jeetje, wat is het hier toeristisch, we kunnen ons niet herinneren om op een plek te zijn geweest waar het toeristischer is geweest dan hier! Maar,wel erg gezellig! Op weg naar de falls krijgen de jongens een ijsje. Tja, dat 'je' kun je er wel aflaten, het zijn complete maaltijden. Chris kan die van hem dan ook bij lange na niet op. Wij drinken een biertje en luisteren naar de Karaoke en zijn blij dat we niet in de kamers er vlak achter verblijven...

Een klein stukje verderop zien we de Falls voor het eerst. Natuurlijk hadden we al veel foto's gezien maar jeetje, in het echt toch enorm indrukwekkend! Wat een kracht en wat zijn ze groot, waanzinnig. De spray komt erg ver en zelfs op grote afstand worden we nog nat. Door het spel van de zon en het water zien we regelmatig een aantal regenbogen, prachtig! Er zijn twee watervallen, de Canadese horseshoe is onze favoriet. In een soort halve maan dendert het water naar beneden. Wat een water, onverstelbaar dat dit dag in dag uit zo blijft razen. Patrick had ons vertelt dat er 3 miljoen badkuipen per minuut mee gevuld kunnen worden. Chris voert dan ook allerlei berekeningen uit, hoeveel baden per halve minuut en hoeveel baden per seconde.

Hierna gaan we terug naar het hostel en gaan de jongens even 'ninnen'. Wij pakken de auto om boodschappen te doen. Wéér pizza of een hot dog wordt toch een beetje veel. We vinden het Amerikaanse eten lekker (nou ja). Maar niet altijd, we willen toch minimaal één keer per dag lekker en vooral gezond eten. Salades en dipsauzen voor groenten zijn favoriet geworden tijdens ons verblijf,mmmm !

Lekker zo'n hostel, we kunnen de jongens gewoon weer alleen achterlaten terwijl wij met z'n tweeën op pad gaan. We hebben de beschikking over borden en kopjes, fijn. Dat is beter dan het gemier met al die plastic bekertjes. Ons raam opent op een balkon, OK de railing zit niet vast, maar het balkon zelf lijkt stevig genoeg en er staan stoeltjes, zal dus wel goed zijn. We genieten van ons eten en een wijntje. Zelfs hier op deze plek hoor je het onophoudelijke geraas van de Falls.

We zwaaien naar de buurman die ook lekker buiten zit, regelmatig zien we onze medegasten aankomen bij 'ons hostel' en we zwaaien vriendelijk. Toch wel moe van de reis duiken we er niet al te laat in. Typisch hostel beddengoed, een bij elkaar geraapt zootje, maar de bedden zijn zeer comfortabel en daar gaat het om, welterusten!

Ground Zero

Maandag 27 juli
Onze laatste volle dag in New York! Vanochtend hebben we weer muesli gegeten als ontbijt. Even behelpen want we hebben wel bestek mee maar geen borden.... We doen het dus in plastic bekertjes en glazen. Maar, het smaakt er niet minder om. Alhoewel het allemaal wel zoet is. Overal gaat honing en suiker over lijkt wel. Zelfs een broodje kaas smaakt zoet.

We zijn vanmorgen begonnen bij het Vliegdekschip. Josha was in zijn nopjes. Wat een vliegtuigen en wat een enorm gevaarte, ontzettend groot en gaaf. We zijn binnen begonnen, ze hebben veel leuke dingen voor de kinderen. Waarom gaat een vliegtuig omhoog, waarom hebben ze de vleugels gevormd zoals die zijn. En dit alles gedemonstreerd met grote ventilators. Hetzelfde geldt voor een vliegtuigmotor die ze 'open' hebben gemaakt. We trekken verder, richting 'het stuur'. Wat een gebouw is het. We bekijken de slaaparrangementen van de bemanning en de beholpenheid van die ruimtes.

Er staan op het dek veel vliegtuigen, via onze audioguides krijgen we hier een uitgebreide uitleg over. Dat er bijvoorbeeld altijd kernwapens aan boord waren, over de geheime missies die ze uitvoerden en zelfs een 'geheim' zwart vliegtuig dat 3x sneller kan dan het geluid, stoer.

's Middags eten we Sushi, hmm lekker, de jongens zijn er nu gelukkig net zo verslingerd aan als ik. En ja, meeste stemmen gelden..... Hierna is het tijd voor de metro, want we hebben een afspraak om 2 uur bij de Ground Zero Museum Workshop. Ik had er een hoop dingen over gelezen en het scheen de moeite waard te zijn.

Het bezoek was erg indrukwekkend. We hadden mazzel, de eigenaar en fotograaf Gary Marlon Suson was eveneens aanwezig. Een ontzettende aardige en geïnteresseerde man. We waren blij verrast om te leren dat het idee van dit museum ontstaan is naar aanleiding van zijn bezoek aan het Anne Frank huis in Amsterdam. Door de uitgebreide uitleg, de foto's en voorbeelden van het dagboek was hij zeer ontroerd en is bij hem het idee ontstaan om dit te doen naar aanleiding van de ramp op 9/11.

Bezoek aan dit museum kan alleen op afspraak, het schijnt inmiddels het derde populairste museum te zijn in Amerika. De ruimte is klein en hangt vol met foto's en voorwerpen die te maken hebben met 9/11. Een groep bestaat uit maximaal 20 man. Iedereen krijgt een audioguide en een zitplaats. Begonnen wordt met een persoonlijk verhaal van Gary. Daarna krijgen we beelden te zien van een interview met hem (de enige fotograaf die foto's mocht nemen op het rampgebied) bij CNN en een film waarin we zien wat er achter de schermen gebeurde tijdens de ramp en de eerste hulpverleningen. Het wordt heel stemmig gebracht met Keltische muziek. Na afloop van de film krijgen we stukken van de ramp in ons handen. Stukken staal waar kruizen van gemaakt zijn, stukken glas die overgebleven waren. Met name het glas is zeldzaam, door de impact en de enorme hitte is er heel weinig glas overgebleven. We mogen zelfs een stuk van het vliegtuig vasthouden dat in de eerste toren is gevlogen, bijzonder! Hierna mogen we op ons gemak de foto's bekijken. Bij iedere foto hangt een nummer dat correspondeert met een indringend verhaal op de audioguide. Op deze manier krijg je een goed idee wat er achter de foto's schuilgaat. De verhalen zijn divers. Ze gaan met name over de reddingswerkers, de helden van de brandweer (FDNY) en de politie (NYPD), over de mensen die zijn blijven leven en zijn aangetast door het stof en de emoties, over de speurhonden die een moeilijke taak hadden. Net als de oorlog heeft dit eveneens een belangrijke boodschap! Dit niet weer!

Ons plan was om hierna naar de 'echte' Ground Zero te gaan. Helaas kregen we net weer een enorme stortbui en zijn we (nadat Josha eerst nog even naar een echte Barber Shop is geweest) de subway ingevlucht. Wat kan het hier regenen! Zo is het stralend weer en zo komt het met bakken uit de lucht. We besluiten te gaan zwemmen bij terugkomst in het hotel. Ik vind het water wat koud en hou het niet zo lang vol, de jongens bewegen veel meer en houden het ook veel langer uit. Chris loopt uiteraard weer met zijn onafscheidelijke (van wereldreis nog) duikbril op zijn hoofd.

's Avonds genieten we van een lange wandeling langs de Hudson River, er is hier een prachtig wandel en fietspad. De temperatuur is heerlijk, echt zomer. We stoppen geruime tijd bij een speeltuin en een grote fontein. Vooral de fontein is leuk. Prachtig verlicht en samen met de lokale kids hebben de jongens een wereldtijd om er doorheen te rennen. Enige minpuntje is dat we morgen met natte was op pad moeten!

Musical Lion King en meer.

Een fantastische dag gehad! De tijd begint heel snel te gaan. We hebben te weinig tijd om alles te doen wat we willen doen, mooi excuus om ooit nog een keer terug te gaan.

We zijn begonnen met wederom een metropass aan te schaffen. Handig, kunnen we de hele dag gebruiken. Gelukkig had ik die van gisteren nog bewaard waardoor Chris en ik niet door de poortjes konden. Ik snapte er niets van. De metro medewerker verzekerde mij dat de kaart gisteren al verlopen was! Uiteindelijk in een heel andere hoek van m'n portemonnee vond ik de juiste kaartjes....

Op naar de (kostenloze!) ferry. Hier vandaan kregen we een prachtig zicht op het Vrijheidsbeeld. Die hebben we nu in het écht gezien!! Op de terugweg zijn we iets verder doorgegaan met de metro richting het Central Park. We boften, was het 's ochtends nog wat nevelig en bewolkt, maar hier scheen de zon volop! We hebben een viertal fietsen gehuurd en door het park gefietst. Wat een prachtig en vooral gezellig park, overal gebeurt wel wat. Er werd een triatlon wedstrijd gehouden en een concert gegeven. Op de ene hoek staat een bandje, op de andere speelt iemand een concert van Vivaldi op de viool. We stoppen bij Strawberry Fields, in nagedachtenis van John Lennon. Josha denkt meteen aan Meester Niels en we maken een foto speciaal voor hem!

Na de fietstocht rijden we terug met de metro. We lunchen en het is al snel tijd voor Broadway, tijd voor onze musical, de Lion King. De kaartjes had ik in Nederland al via internet geboekt (en betaald), ik vond het te duur om ze op te laten sturen en we konden ze een uur van te voren ophalen. Toch altijd afwachten of dat goed gaat. Maar keurig hoor, onze kaartjes lagen klaar, super! Iets over 3 begon de voorstelling. En wat een voorstelling! Het lukt niet om ons gevoel te beschrijven, zo onder de indruk waren we. Fantastisch, onze mooiste voorstelling ooit! Spectaculair, geweldig, er zijn geen woorden voor. Wat een kostuums, geweldige acteurs, een prachtig podium en écht super zangers! Met kippenvel en zo nu en dan tranen in de ogen zaten we op onze stoelen. Wat een show! De voorstelling had van alles, humor, romantiek, fantastische zang en volop visuele effecten. Top! Het podium alleen al was de moeite waard, complete stellages kwamen uit de vloer, de kleuren waren overweldigend en de effecten dramatisch en zeer effectief. Een daverende voorstelling! Geen wonder dat dit al zo lang loopt.

Nog helemaal onder de indruk van de voorstelling wandelden we over Times Square. Tijd gaat hard en we wilden graag nog naar de Nintendo winkel en Top of the Rock. Onderweg hier naartoe kregen we een gigantische stortbui. Er leek geen einde aan te komen. Gauw maar even schuilen voor de ingang van een chique hotel. Hier uit eten gaan was geen optie, een biefstukje kostte $ 113,95 + 17% tax. Hmm, daar doen we wel wat anders voor. Met ons schuilden meerdere mensen en uiteraard werd het al snel gezellig.

Eenmaal aangekomen bij de Nintendo winkel bleek deze gesloten, ach dat is pech voor de jongens. De straat voor Top of the rock was helemaal afgezet voor filmopnames. Er stond een groot bord bij waarbij iedereen geïnformeerd werd over de film. Mocht je er toevallig op voor komen als publiek dan zou je bezwaar kunnen maken. Doe je dat niet dan geef je toestemming voor het uitzenden van de beelden. Wat een actie en apparatuur, bijzonder!

Top of the Rock is een mooi hoog gebouw van het Rockefeller Centre. We hadden zo vlak na die onweersbui niet het mooiste weer maar kregen een goed beeld van de stad zo hoog! Aan alle kanten kon je de boel bekijken.

Uiteindelijk waren we rond 9 uur terug in ons hotel. Mooi op tijd voor de jongens om nog even te 'ninnen'. Morgen is alweer onze laatste dag in New York. We willen met de jongens naar het vliegdekschip hier in de haven en 's middags gaan we naar het Ground Zero Museum. We zijn benieuwd.

Op pad in New York

Zaterdag 25 juli
Vandaag een heerlijke dag gehad, uitgeteld rusten we nu even uit.

We hebben vannacht prima kunnen slapen. We hebben een rustige kamer aan de achterkant van het hotel en hebben weinig last van het straatlawaai. Plus het feit dat we een airco hebben die nogal een brommend geluid maakt, dat dempt de andere geluiden.

Vanochtend bij de buren ontbeten, hoera voor de jongens die meteen pannenkoeken bestelden. Wij aten een broodje met ei.

Chantal arriveerde om 5 over 10 met heel veel excuses dat ze 5 minuten te laat was.... Chantal, een superleuke meid! De bedoeling is dat ze ons zo'n 2 tot maximaal 4 uur rondleidt. Het was zo gezellig dat we tot 5 uur samen waren (dus zo'n uur of 7), top!

We zijn begonnen op Coney Island (Brooklyn). Onderweg vertelt Chantal dat zij afkomstig is uit Brooklyn. Ze is hier geboren en getogen. In de loop van de dag leer je elkaar goed kennen. Coney Island is eigenlijk geen eiland maar een schiereiland. Heel wat anders dan New York! Het doet heel oud Engels aan, je krijgt het idee van een ouderwetse badplaats. We kijken naar de ouderwetse kermisattracties en slenteren over de enorme, nog rustige, boulevard. Ondertussen vertelt Chantal over van alles en nog wat. Er is een baseball stadion, een wedstrijd sandsculpture en een hele beroemde Hotdog winkel. We slenteren over de boulevard, eten tussen de middag een overheerlijke beroemde hotdog en bewonderen de zandkastelen. Op de pier wordt veel gevist, we leren dat de mensen dit met name doen voor de lol. De vis is dusdanig vervuild dat die niet geschikt is voor consumptie. We zijn al een aantal zwervers tegengekomen die de vuilnisbakken onderzoeken. Chantal vertelt ons dat de mensen waarschijnlijk niet op zoek zijn naar eten maar naar lege aluminium blikjes. Wanneer ze deze inleveren krijgen ze hier 5 cent per stuk voor. Wanneer we deze mensen tegenkomen en beter opletten zien we inderdaad dat de meesten zakken of een karretje vol hebben met aluminium. We vragen haar of ze verschil ziet in aantallen zwervers van voor de crisis en nu. Volgens haar was het hoogtepunt met zwervers in de begin jaren 90.

Inmiddels is het al begin van de middag. We pakken de metro en trekken terug richting het centrum. We stoppen in Brooklyn waar we de buurt van Chantal leren kennen en waar ze naar school ging. We wandelen naar het park in Brooklyn. We leren dat de Nederlanders een belangrijke rol gespeeld hebben. Zo is er een oud huis bewaard gebleven dat al in de 17^de eeuw gebouwd was door een Nederlander. Op de kaart zien we dat de directe omgeving bijvoorbeeld New Utrecht heet en Gravensande. Grappig. We lopen op stelten, pompen wat water op voor de planten en wandelen verder. Bij de bibliotheek in Brooklyn houden we een sanitaire stop. En wat voor bibliotheek, net als alle andere dingen in Amerika is deze met name heel groot! Chantal vertelt ons over de vele en kosteloze programma's die de bibliotheek aanbiedt. Je kunt er talen studeren, een sollicitatie cursus volgen, danslessen en nog veel meer. Het enige bewijs wat je nodig hebt om in te kunnen schrijven is een rekening van bijvoorbeeld de elektriciteit. Naast een oneindig lijkende selectie boeken hebben ze muziek dvd, cd's en hobby cd's. Allemaal kosteloos te leen. De wc's hier zijn ruim, veel en schoon! We brengen een kort bezoek aan het museum van Brooklyn. De jongens zijn het meest onder de indruk van de fontein buiten. Wat een pret, uiteindelijk zijn ze doornat, we moeten het T-shirt van Josha helemaal uitwringen. Maar het is 27 graden en dus een heerlijke verkoeling.

We reizen verder naar het beroemde Brooklyn Heights. Een inmiddels hele chique en dure buurt. De metro's rijden in New York 24 uur per dag 7 dagen in de week. Onderhoud wordt dan ook altijd in het weekend gedaan. Hierdoor vallen er vandaag bepaalde metroverbindingen uit die tijdelijk worden vervangen door bussen. Opvallend veel zwarten in Brooklyn en we kijken dan ook onze ogen uit. Een grote diversiteit aan mensen. Mooi, dik (veel), dun en lang, ze zijn in alle soorten en maten te vinden. Lin, hier kun je een mooie zwarte voor je uitzoeken! In de bus zit ik naast een prachtige zwarte man! Gezellig! In Brooklyn Heights is er een filmcrew aan het filmen. Chantal vertelt ons dat dit regelmatig gebeurt. Nog niet zo heel lang geleden heeft ze Bruce Willis gezien tijdens de opname.

Chantal loopt met ons mee tot het begin van de Brooklyn Bridge, hier nemen we afscheid van elkaar. De dag is voorbij gevlogen. We hebben veel gezien en heel veel informatie uitgewisseld. Bijzonder vinden we het nog steeds hoe vriendelijk iedereen hier is. Chantal reageert verbaasd als we vertellen hoe onze voetbalwedstrijden verlopen. Supporters scheiden? Dat is raar, zelfs de meest vijandige teams kunnen hier gewoon een tribune delen. Er is geen enkele sprake van agressie. Hmm, dat is bij ons anders verzekeren we haar. Verder praten we over de alledaagse dingen, van boodschappen doen, banen zoeken, opleidingen volgen, kinderen, scholen en veel meer. We spreken af om contact te houden en sturen haar in ieder geval foto's van vandaag.

We komen aan bij de Brooklyn Bridge, wat een uitzicht, we zien het Vrijheidsbeeld voor het eerst! Weliswaar van een grote afstand, maar toch. We lopen over de Brooklyn Bridge, bijzonder, we hebben al veel foto's gezien en op hoeveel films komt deze brug wel niet voor. Voordat we de brug overlopen vertelt Chantal ons over de Twin Towers, waar zij zich bevond en over haar twee vriendinnen die in het gebouw aanwezig waren en het gelukkig allebei overleefd hebben. Een ontroerend en emotioneel moment. Het raakt ons.

Vanaf de Brooklyn Bridge moeten we de metro pakken, wat was het ook alweer? Met een wat onhandig kaartje weten we toch het juiste punt te vinden. Het gaat helemaal goed. We zijn trots op onze jongens, ze hebben zich prima gedragen vandaag en zijn onvermoeibaar gebleken. We hebben zeker 10 km gelopen en ze hebben geen kik gegeven. Ze denken mee op de metro en tellen de stations voordat we eraf moeten. We verwonderen ons over de huidige 'mode'! Dat is dat mannen de broek nogal 'laag' dragen zodat je het ondergoed bijna in z'n geheel kunt zien. Sommige mannen nemen dit heel letterlijk en hun broek hangt bijna op hun knieën! Waarom draag je dan überhaupt nog een broek vragen we ons af.

Op weg naar het hotel stoppen we bij de 7-Eleven. Die kennen we nog goed uit onze Aziatische reizen, een bekend iets! Ze hebben er heerlijk uitziende salades en 'konijnenvoer', we besluiten niet buiten de deur te eten maar gewoon deze lekkere dingen te eten. Bij de broodjes krijgen we een gratis zakje chips, Chris kiest 'hot'. We zijn immers wel wat gewend. Later blijkt dat dit 'hot' echt wel klopt! En dan zijn wij wel wat gewend! Lekker smikkelen dus! Op de kamer hebben we een koelkast en magnetron, we kijken al rond wat we misschien aan ontbijtartikelen kunnen meenemen.

's Avonds genieten we op onze kamer, we schuiven het raam open om de frisse lucht binnen te laten en de echte New Yorkse geluiden. We kijken naar buiten en fluiten af en toe naar mooie kerels. Leuk!

Morgen een nieuwe dag! We weten nog niet wat we 's ochtends gaan doen. 's Middags gaan we naar de musical 'Lion King' op Broadway. Ondanks de lange looptijd nog steeds een torenhoge favoriet. We hebben er zin in!

Aankomst in New York!

Vrijdag 24 juli
De dag van vertrek! Ondanks het feit dat we pas rond 12 uur vertrekken staan we bijtijds op. Er moet nog een hoop gedaan worden. Alle beddengoed eraf en gewassen en het huis opgeruimd. Gelukkig heeft Brett een grote wasmachine waar een hoop in kan. Onze laatste was gaat er meteen bij. We redden het nog nét met onze ene tas. Toegegeven, het is wel waanzinnig proppen, maar het lukt! Die tweede tas zal er nu toch wel snel moeten komen. Het opruimen loopt voorspoedig, iedereen heeft zijn eigen taak en ruimschoots op tijd is alles netjes.

In de loop van de ochtend worden we gebeld door Carolyn. Ze hebben een eerdere vlucht kunnen nemen en zijn al in Fredericksburgh! Super, kunnen we ze nog een keer zien. Ons weerzien is warm en vertrouwd, of we elkaar al jaren kennen. En dat gevoel is wederzijds, blijkt. Ook Dani, de dochter van Brett, is er. Gezellig. We kletsen en drinken wat. Veel te snel is de tijd om en moeten we naar de trein. Brett brengt ons naar het station waar we nu echt afscheid nemen. We beloven om contact te houden. Misschien lukt dat dit keer wel! Zij zijn immers vaak in Europa.

Rond 12 uur vertrekt onze trein naar New York. Even zoeken naar het juiste perron en daar gaan we weer. Dit keer op de Amtrak. Een wat duurdere oplossing dan de bus maar wel erg gemakkelijk. We stappen op in Fredericksburgh en stappen uit op Penn Station in New York. En zeker zo belangrijk, een christelijk tijdstip!

De trein is wat ouder maar goed onderhouden. We hebben veel beenruimte en er zijn zelfs stopcontacten! De jongens vermaken zich al snel met hun Nintendo. We spelen spelletjes, patience en scrabble. Onderweg ruim voldoende mogelijkheden om 'mensen te kijken'. Wat zijn die Amerikanen toch vriendelijk en geduldig. De conducteur met de grote lach en een verhaal die eindeloos geduld heeft als ik al mijn kaartjes te voorschijn probeer te halen. De perron 'helpers' die mensen helpen met uit- en instappen. Wat een vriendelijkheid en behulpzaamheid. In Washington is er zelfs een speciaal karretje dat rond rijdt om mensen die slecht ter been en invalide zijn op te halen en weg te brengen. Wat hebben we dat van te voren verkeerd ingeschat. We vragen ons af of het misschien nog te maken heeft met het gebied waar we ons bevinden. Vandaag komen we aan in New York, we zijn benieuwd of de mensen daar net zo vriendelijk zijn.

Rond half zes stonden we op Penn Station in New York. De treinreis was prima verlopen. Eerst maar het adres zoeken van ons hotel. We hebben een aantal keer gewisseld van accommodaties. Eerst hadden we een hostel vlak bij Times Square, maar met wat zoeken en aanbiedingen najagen kwamen we tot de conclusie dat we een betere kamer, met eigen badkamer, konden krijgen voor minder! En er is een zwembad! Adres gevonden! Nu nog de goede uitgang van het station vinden. We zijn nog geen 3 minuten aan het lopen of we worden benaderd door een vriendelijke mevrouw die vraagt of ze kan helpen. We leggen haar uit waar we moeten zijn en we krijgen aanwijzingen hoe er te komen. Het is topdrukte en we kunnen over de hoofden lopen. We kopen een kaartje voor de metro en gaan op pad. Met onze volle tas moeten we door alle 'brede' deuren. Door schade en schande wordt je wijs, het zou niet de eerste keer zijn dat we klem zitten in een poortje. Zonder moeite vinden we ons hotel. We raken aan de praat met een Amerikaan bij de lift, weer een alleraardigst iemand. Na onze tassen te hebben neergezet gaan we direct op pad, op naar Times Square! Het is inmiddels al etenstijd en we vinden al snel een leuk restaurant. We eten waar we trek in hebben. De jongens bestellen ieder een enorme pizza die ze niet op kunnen. Huub krijgt de meest bescheiden portie van vanavond!

Na het eten lopen we over Times Square, wat een sfeer en wat een mensen. Het is erg druk. We hebben al een hoop gelezen over de speelgoedwinkel op het plein, de jongens willen er graag naar binnen. We kijken onze ogen uit. Zelfs een heel reuzenrad staat midden in de winkel. Tegen de tijd dat we de winkel verlaten is het al donker. Maar, echt donker is het niet want jeetje wat een lichtreclames. We scharrelen over het plein tussen de menigte door om alles goed te zien. Wat een happening! Er is veel politie op de been, de jongens bewonderen de politieauto's. We besluiten dat het mooi is geweest en tegen tienen zijn we terug op de kamer.

Morgenochtend hebben we een afspraak met Chantal om 10 uur. Chantal behoort tot de BAG organisatie. BAG staat voor Big Apple Greeter. Een vereniging van New Yorkers die belangeloos hun tijd doorbrengen met toeristen en hun het echte New York laten zien. Door de populariteit kan niet iedereen een greeter toegewezen krijgen. Wij hebben mazzel, we hebben Chantal 'gekregen'. Ik heb met haar al een paar keer leuk contact gehad via de email. Ze is erg geïnteresseerd in de kinderen en wilde graag weten wat de jongens leuk vinden zodat zij een programma kon opstellen. We zijn benieuwd en laten ons graag verrassen.

Kayaken

Vandaag moesten we er vroeg uit. We gingen kayaken! Keurig om half 9 arriveerden we op de afgesproken plek. We hadden onze zwemspullen aan, handdoeken mee, drinken en lunch mee. In het souterrain hadden we allerlei kayak spullen gevonden van Brett. Handig, vooral die waterdichte zakken zijn wel wat voor ons. Het zou niet de eerste keer zijn dat we zouden omvallen.

Voor we weg mochten kregen we een veiligheidsvideo te zien. Heel apart, de ruimte was heel koud. Het was een veiligheidsvideo geregeld van uit de overheid. Hierin stonden voorbeelden wat er zoal kan gebeuren op het water. En dat de politie met regelmaat controleert op drugs en alcohol op het water. Net als vroeger, je moet dan precies langs een lijntje lopen. Wanneer je 'gesnapt' wordt krijg je een flinke boete.

Enfin, wij hoefden de test niet af te leggen om half negen 's ochtends. Wij reden met onze auto achter Julian (de organisator) aan naar de eindbestemming van de kayaktocht, want daar parkeerden we onze auto. De kayaks lagen al op het dak van zijn auto. We waren de enigen vanmorgen. Aangekomen op de eindbestemming nam Julian ons mee naar het beginpunt van de tocht. Met een echte Amerikaanse 'bak'(met een dikke v8 motor natuurlijk) werden we naar onze bestemming gebracht. De auto wiebelde en slingerde heel erg. Maar volgens Julian had de auto de jaarlijkse keuring goed doorstaan. Na een heel stuk cross country afgelegd te hebben zagen we eindelijk de rivier.

Vlug ontlaadden we de kayaks en begonnen aan onze tocht. Een prachtige locatie trouwens. Huub en Josha gingen in de ene kayak en Chris en ik in de andere. Doordat de rivier vrij laag lag viel het niet mee. Er lagen veel rotsblokken in het water waar we ternauwernood overheen kwamen. Na een half uurtje hebben we dan ook gewisseld om het gewicht wat 'eerlijker' te verdelen. Zo ging het beter.

De tocht was leuk. De stroming was prettig en heel regelmatig kwamen we 'drops' tegen. Die waren leuk! Een heel stuk met stroomversnelling waardoor de kayak veel wiebelde maar wel veel sneller ging. De grootste uitdaging was nog om niet klem te raken op de stenen en rotsblokken.

We hebben heerlijk gevaren. Aan het eind hebben we nog lekker kunnen zwemmen voordat we aan het eind van de dag alweer 'thuis' waren.