Dinsdag 14 juli

Dinsdag 14 juli

We hebben contact gehad met Brett! Ze hebben een goede reis gehad en 'wonen' nu in Harskamp, een bijzonder idee. Vanuit Schiphol hebben ze de trein naar Ede-Wageningen genomen. De eerste trein ging de verkeerde kant op, de tweede was goed! Vanaf het station zijn ze met de bus naar Harskamp gereden. Ons huis uitstekend gevonden. Ze hebben het prima naar hun zin en veel schik met de veulens en andere beesten. Leuk om te horen. Verder nog de nodige praktische dingen uitgewisseld. Zoals bijvoorbeeld het draaien van een 0 voor een buitenlijn, helemaal vergeten..

We hebben vandaag onze huurauto ingeleverd. Huub heeft uiteindelijk het GPS apparaat aan de praat gekregen en we zoefden zo naar Baltimore. En wat een uitzicht door alle ramen...

De weg terug naar huis verliep zonder noemenswaardige problemen. Shuttlebussen reden af en aan en alleen de trein liet wat langer op zich wachten. Daar hebben we goed gebruik van gemaakt want we zijn meteen Washington DC in geweest. Het station ligt niet ver bij alle belangrijke regeringsgebouwen vandaan.

Leuk detail is dat er vandaag een belangrijke rechtszaak aan de gang was. (Welke weten we trouwens nog niet, even op het nieuws wachten) Buiten het gerechtshof stonden zowel CNN als CBS opnamen te maken. We stonden er natuurlijk met ons neus bovenop. Konden we mooi alle s goed bekijken. Zo stond de verslaggever van CBS keurig in pak, op een omgekeerde doos in zijn teenslippers. Tja, dat zie je niet op tv. Op de terugweg kwamen we de juryleden tegen.

Uiteraard was er overal veel beveiliging. Het wemelde van de wachten en politiemensen met en zonder hond.

Maandag 13 juli

Maandag 13 juli

Vanochtend waren we wederom op tijd wakker. Het heeft toch wel een aantal dagen nodig om in het juiste ritme te komen. We hebben goed geslapen, alleen met wakker worden weer even wennen. Af en toe springt de airco aan 's nachts. Misschien dat we die vanavond wel uit zetten, kijken of dat leefbaar is.

Vandaag hebben we voor het eerst in onze 'Hummer' gereden. Dat was op z'n zachts gezegd wel even wennen. De jongens hebben de eerste 20 minuten alleen maar dubbel gelegen van het lachen. Het begint al met instappen. Eerst moeten de deuren van de voorstoelen open, wanneer die open zijn kun je een half deurtje van binnen openen waardoor de jongens op de achterbank kunnen. Die is trouwens verrassend ruim van opzet. Zodra je binnenzit heb je het idee dat je in een tank zit. Hele hoge ramen, op het dashboard staat een Garmin GPS en allerlei kompassen, waterpassen en andere 'handige' apparatuur. Tussen alles door kun je gelukkig nog net de weg zien. Stoplichten die boven de weg hangen trouwens niet. Zou dus handig zijn als er een gat in het dak zat, zodat ik mijn hoofd zou kunnen uitsteken of zo, net als bij een echte tank. Het zicht door de zijramen is al net zo optimaal. Twee complete spiegels, die in een kapperszaak niet zouden misstaan, sieren de zijkant. Door de achteruitkijkspiegel heb ik een uitstekend zicht ..... op het reservewiel. 'Het beest' is handgeschakeld en heeft zes versnellingen (naast allerlei hoog en laag standen) waardoor je eigenlijk continue aan het schakelen bent. Het klinkt ook nog eens als een raceauto. Ik heb het idee dat ik, vooral over sommige kleine auto's heen kan rijden. Laatst zijn we in Harskamp bij de 'monstertrucks' geweest, zo voel ik me in deze 'Hummer'. Dat plus het feit dat je de omgeving niet kent maakt het rijden er niet makkelijk op. Vervolgens reed ik iedere keer verkeerd, waardoor ik gelukkig ook weer meerdere keren moest keren in mijn 'truck'. Maar eerlijk is eerlijk, na veel rijden moet ik zeggen dat ik inmiddels goed gewend ben en me een echte Amerikaan voel. Wanneer we weggaan zal ik er aan moeten wennen weer uit het raam te kunnen kijken tijdens het rijden....

Vanmiddag hebben de jongens hun droom waargemaakt. Ze zijn inmiddels in het bezit van een heuse (blauwe) Nintendo DSi. Dit had nog heel wat voeten in de aarde, zo hadden niet alle winkels een blauwe Nintendo. Maar na veel rondrijden is het toch gelukt. De illegale spulletjes die we nodig hebben konden we niet krijgen, die moeten we nog even via internet bestellen.

's Middags lopen Huub en ik door de buurt, en wat een leuke buurt is het. De rivier ligt hier vlak bij, we nemen ons voor om morgen of overmorgen hier naar toe te gaan. Het oude centrum van Fredericksburgh is hier vlak bij.

's Avonds hebben we de tip van Brett opgevolgd, bij een bar/restaurant hebben ze iedere maandagavond een € 1,- burger avond. Toen we binnenkwamen was het al duidelijk dat wij niet de enigen waren met dit idee! Sterker nog we moesten een half uur wachten om te kunnen bestellen. Dus op naar het volgende gezellige tentje. We schuiven aan in een Italiaans restaurant in de veronderstelling dat we hier een lekker stuk pizza kunnen eten. Het tegendeel blijkt waar, ze hebben werkelijk niets wat op pizza lijkt. Uiteindelijk besluiten we, niet zo netjes natuurlijk, het restaurant uit te 'sluipen' tot grote pret van de jongens. Vol met grappen, zonnebrillen op, incognito, komen we weer terug in hetzelfde café waar we zondag met Brett en Caroline hebben geluncht. Hier hebben ze gelukkig pizza en een dubbele burger voor mij! De rest van de avond hebben we dolle pret, Josha heeft regelmatig de slappe lach en komt niet meer bij. Het Italiaanse restaurant om de hoek van ons huis mijden we voorlopig...

Morgen moeten we de auto terugbrengen. Dat wordt zo te zien een redelijke dagtaak. Het makkelijkste zou zijn om met twee auto's te gaan. Maar met Huub z'n Ménière en het onbekende verkeer besluiten we dat dit geen goed idee is. Na de file rijden we naar Baltimore vanwaar we 27 shuttlebussen nemen en 2 treinen om hier uiteindelijk weer terug te komen. We nemen Brett z'n Garmin GPS mee, hopelijk wijst die ons de weg. Nu nog zien hoe we die moeten programmeren.

Zondag 12 juli

Om 4 uur 's ochtends zijn we allemaal klaar wakker! TV aan, computer aan... Eens kijken hoe laat we kunnen ontbijten op zondagochtend!

Straks pakken we de trein richting Fredericksburgh, op naar Brett! Dat was in ieder geval ons plan. Navraag leert ons echter dat het openbaar vervoer, wat ik goed uitgezocht had dacht ik, niet zo geregeld is als wij gewend zijn. Er is één trein die naar Fredericksburgh gaat en wel om 1.30. Er rijden meer treinen, alleen niet in het weekend... Tja, dat heb ik dus niet goed bekeken. Bussen rijden er niet en een taxi is veel te kostbaar. Er zit niet anders op om dan voor een aantal dagen een auto te huren. Ons hotel brengt ons naar het car rental centrum. Goed geregeld. Een hele grote ruimte waar alle verhuurders bij elkaar zitten. We kloppen aan bij Budget en krijgen een midsize Pontiac mee. Ziet er best wel stoer uit. Nadat de papieren getekend zijn lopen we naar een enorme overdekte parkeerruimte. Hier staan honderden auto's. Alles is open met de sleutel erin. Je zoekt de juiste rij en nummer, tassen erin en rijden maar. Een man bij de slagboom controleert nog even de papieren om te zien of je de juiste auto bij je hebt. De auto rijdt prima en de V6 is heerlijk stil. Even staan we in de file, maar daarna is het (voor Amerikaanse begrippen, je weet wel 55 mijl) een snelle rit. Om Washington heen gaan we op zoek naar Fredericksburgh.

In Fredericksburgh besluiten we naar het toeristenkantoor te rijden. We merken dat we door een statige oude buurt rijden en dat lijkt wel heel erg op de buurt waar wij moeten zijn (althans wat we op Google Streetview gezien hebben). En we zijn dan ook niet verbaasd als we uiteindelijk onze straat tegenkomen! We bellen Brett om hem te laten weten dat we bij hem om de hoek staan. Hij is op dat moment nog even een aantal dingen aan het regelen en is (nog) niet thuis. Maar, hij had ons verwacht en de sleutel ligt op de afgesproken plek onder de deurmat. We laten onszelf binnen en gaan op ontdekkingstocht. We merken al gauw dat, zelfs zonder dat we hem kennen, we veel overeenkomsten hebben. Dezelfde boeken in de boekenkast, hetzelfde gemak met privé spullen, we hebben zelfs dezelfde prullenbak van Ikea in kantoor. Alles is opgeruimd, maar niet opgeborgen, gezellig, dat komt vast goed. De eettafel ligt vol met brochures, een aantal flessen wijn (héé, zou hij ons zo goed hebben leren kennen via de mail?) en praktische instructies. Wij pakken alvast wat dingen uit, kijken of we de laptops online kunnen krijgen, ja laptops we konden niet kiezen welke we mee wilde nemen en we hebben ze nu allebei maar meegenomen...

Na ongeveer een half uur wordt er op de deur geklopt, Brett en Caroline zijn er! We maken kennis en ze nodigen ons direct uit voor de lunch. Na een korte wandeling komen we bij een gezellig café waar we heerlijk eten, maar vooral heel gezellig kletsen. We praten vol op en er is een duidelijke klik, we raken niet uitgepraat. De tijd gaat veel te snel. Brett en Caroline vertrekken vanavond en moeten op tijd richting het vliegveld. Later belt hij nog even met wat bijzonderheden.

De jongens hebben inmiddels de Wii ontdekt. Brett heeft ze laten zien hoe die werkt. Hij heeft een enorme tv met allemaal 'coole spellen' volgens de jongens. Hij heeft een gitaar en drumstel en uiteraard als piloot een heel mooi vliegprogramma. Ze vermaken zich prima! Dan nog even snel een uitleg over onze ' Hummer' en de bijbehorende GPS die hij zelfs in het Nederlands heeft ingesteld.

Een heel aparte ervaring zo'n huizenruil. Je woont in het huis van een ander, een tot voor kort volstrekt vreemde. Hij heeft laden voor ons vrijgemaakt, is het deze? Nee, hier ligt zijn ondergoed. Deze dan? Nee daar liggen allerlei andere kledingstukken. In de hangkast hangen we ons vest, naast zijn verzamelingen shirts van Hardrockcafés in de wereld. In het kantoor staat een boekenkast met spullen van zijn vliegopleiding en zijn uniform. De koelkast staat vol met sauzen, de barbecue die buiten staat wordt duidelijk veelvuldig gebruikt. De kasten vol met etenswaren. Waar houden ze van? Wat eten ze en hoe maken ze het klaar? Een aantal schappen zijn deels leeggemaakt voor onze spullen. En er hangen veel foto's in het huis, leuk dat moet zijn dochter zijn! Aan de koelkast hangen tekeningen/brieven die zijn dochter heeft gemaakt toen ze klein was. Wat leuk. Wat voor vader zou hij zijn? We neuzen door zijn boekenselectie en kunnen hier een aantal conclusies uit halen. Zijn leuke dingen in het leven en de minder leuke. Dit vind ik het leuke van huizenruil, je leeft in het huis van een andere met al het persoonlijke erin. De verzekeringspapieren voor de auto liggen op tafel, oh, grappig Brett is uit hetzelfde bouwjaar als ik. Op de rand rond de openhaard ligt een aantal kaarten, vaderdag en verjaardag en wat een lieve teksten. O, ja hij had al iets verteld over problemen en die zien we ook in de teksten terugkomen. Hoe snel kom je met volstrekt vreemden tot zulke persoonlijke gesprekken. Misschien omdat je vreemden bent is die stap makkelijker te maken. Je oordeelt immers niet, maar hoort alleen aan. Ook zien we terug in de kaarten dat er een bereidheid van beide kanten is om aan de problemen te werken, de liefde is duidelijk aanwezig. In het souterrain liggen kampeerspullen.' Rommel gerust rond' heeft Brett gezegd bij het weggaan. 'Gebruik wat je nodig hebt, geen punt. Op de dozen staat wat er in zit. Als je het kunt gebruiken, gewoon doen!' We zien dat hij een motorliefhebber was, maar die blijkt hij verkocht te hebben om zijn boot te kunnen kopen. Een nieuwe droom om samen met Caroline een aantal jaar rond de wereld te zeilen. Aan allebei de kanten is er vertrouwen, hij en Caroline in ons huis en wij in dat van hen. Een bijzondere ontmoeting, wij een kijkje in hun leven, zij een kijkje in dat van ons. We zijn wie we zijn en hebben niets te verbergen. Ongetwijfeld hebben we nog een tijdje contact ná de ruil. Dat verwatert weer en dan gaan we weer verder, op naar de volgende huizenruil.

Vanmiddag zijn we, met de plattegrond van Brett, het dorp in geweest om boodschappen te doen. Wat een charmant dorp en leuke mensen. Het deel waar wij in zitten is oud. Allemaal houten huizen en typisch Amerikaans. Opvallend is de gezellige sfeer, de ruime groene opzet , de veranda's en de vele Amerikaanse vlaggen die nog uithangen. Volgens Brett heeft dit nog te maken met de feestdag 4 juli. Morgen gaan we een stuk lopen en nemen we foto's. De mensen die we tot nog toe hebben ontmoet zijn erg vriendelijk. De vriendelijke dame die ons serveerde in het café heeft ons 2 blokken achterna gerend met mijn camera, die ik op tafel had laten liggen, zucht.. De geïnteresseerde klanten in de supermarkt die ons Nederlands horen spreken en vragen waar we vandaan komen, de caissière die met alle geduld ons uitlegt wat de betalingsmogelijkheden zijn in de supermarkt en dit demonstreert. En wat is het leuk om zulk soort winkels in te gaan. Welke artikelen kennen we, welke helemaal niet, waar is dit voor? Ik vraag het gewoon aan een andere klant. We genieten van de alledaagse dingen. Morgen gaan we verder met het lijstje van Brett. We hopen binnenkort in contact te komen met de buren aan beide zijden. Alhoewel we begrepen hebben dat de mensen hier hard en veel moeten werken.

Zaterdag 11 juli

We hebben een goede vlucht gehad. Huub en de jongens hebben zich prima vermaakt met alle spelletjes op het scherm. Vooral Chris was erg fanatiek en kon het heel goed. Na een uur of 8 stonden we in New York. Wat een mooi gezicht is dat vanuit de lucht! Newark Airport is een oud vliegveld, doet ouderwets en chaotisch aan. Het was op deze dag extreem druk. We moesten wachten tot er een gate beschikbaar was. Onze volgende vlucht naar Baltimore vertrekt 2 uur later. Voor ons is het nu 9 uur 's avonds en de jongens zijn best moe. Ze gedragen zich fantastisch.

Bijtijds opgestaan vanochtend. Ik hoefde geen ontbijt en de jongens hebben met Huub lekker ontbeten in het restaurant van de Ibis. Chris heeft ons weer verbaasd door 6 croissants in no-time naar binnen te werken. Ik heb mezelf nuttig gemaakt door onze spullen al vast in te pakken en af te rekenen. Om kwart voor 8 in het busje naar de luchthaven.

Het inchecken viel ons erg mee. Nergens een rij. Ze stelden ons wel veel vragen: 'Hebben we alles zelf ingepakt? Hoe zijn we naar het vliegveld gekomen? Hebben we de bagage nergens onbeheerd achtergelaten? Wat gaan we doen in Amerika?'

We vliegen in een klein vliegtuig, een Boeing 757. Jammer voor Josha die het liefst in de nieuwe Airbus A380 had willen zitten. Die vliegt helaas alleen de grotere afstanden.

We zijn in Amerika!!

We hangen wat rond en zoeken een pinautomaat om dollars in te slaan. Uiteraard is de dichtstbijzijnde pinautomaat stuk waardoor ik mijn beweging in ieder geval krijg. Op de vlucht naar Baltimore zitten we gescheiden. Huub zit voor in het toestel en wij achterin. Niet erg, zelfs wel erg gezellig als achteraf blijkt dat we allebei een leuke buurman en -vrouw hebben. We kletsen over hun werk, ons werk en alles wat we bedenken. De uren vliegen voorbij.

De vlucht naar Baltimore zelf blijkt heel kort. De meeste tijd brengen we door met het in de rij staan op de opstijgstrip. Onvoorstelbaar wat een verkeer. Wanneer het vliegtuig op een gegeven moment draait zien we een rij van wel 30 toestellen achter ons. Geen wonder dat het zo lang duurt. Mijn buurman vertelt dat dit gebruikelijk is en dat om die reden de vlucht bij mij te boek staat als zijnde 1 uur 40. Meer dan een uur staan we in de rij.. Lijkt me efficiënter te plannen en beter voor het milieu als dit anders werd opgelost, maar goed.

Baltimore Airport is rustig. We vinden snel onze bagage en bellen ons hotel. De shuttle is er bijna direct en niet veel later zijn we in ons hotel. De jongens doen het geweldig! Het is (Nederlandse tijd) inmiddels 1 uur 's nachts en nog steeds zijn ze goed gehumeurd en klagen ze niet, heerlijk. We zijn weer oprecht trots op onze mannen.

Zodra we in de kamer aankomen gaan ze meteen naar bed. Wij gaan proberen om tijd te rekken en zo laat mogelijk naar bed te gaan. De bar is zo gevonden en uiteindelijk gaan we om half negen naar bed.

Vrijdag 10 juli

De eerste dag van onze vakantie! Het inpakken hebben we pas vanochtend gedaan. De routine van onze reis zat er nog in. Alle cubes hebben we opgesnord en verdeeld. Het viel erg mee, dit keer geen zware schoolboeken of andere ingewikkelde materie. We hebben het netjes gedaan, slechts 1 tas hebben we mee en twee stuks handbagage. Rond half 1 heeft Ria ons naar het station gebracht. Eerst met de trein van Ede naar Arnhem, waar om half 2 de ICE vertrok naar Frankfurt. Wat een mooie trein! Alle aanbiedingen in de tweede klas waren al vergeven en het was goedkoper om eerste klas kaartjes te kopen, wat vervelend.. We hadden een prachtige eigen coupé met 4 stoelen die aan alle kanten verstelbaar waren en een ruime en verstelbare 'businesstafel' in het midden. We konden de deur dicht doen en heerlijk mensen kijken. Helemaal omdat onze cabine grensde aan de wc's! Prima plek dus! De geluiden kwamen wel door de muur, maar het belangrijkste de geur kwam er gelukkig niet door heen.

Keurig op tijd vertrokken we. In Nederland rijdt ‘ie nog een gewone snelheid, maar in Duitsland gaat het echt hard. Het hardste wat we gezien hebben was 299 km/h. Behalve de coupé's is er een bistro aan boord en een restaurant gedeelte. De tweede klas heeft wat minder ruimte, maar is nog steeds riant. Leuk zo'n rit.

Rond een uur of 4 arriveerden we op de luchthaven van Frankfurt. Een busje bracht ons naar het hotel. Eenmaal aangekomen was het erg wennen. Het reisgevoel, ondanks de goede rit in de ICE, zat er nog niet helemaal in. Ik heb het idee dat de midlife crise bij mij is toegeslagen en ben verrast over mijn manier van denken en mijn gevoelens de laatste tijd. Huub ontbrak het eveneens aan het reisgevoel. We gaan ervan uit dat dit heel snel overgaat.

Toch pakten we de oude gewoontes weer snel op. In Frankfurt vonden we het eten in het restaurant niks en we zijn naar de winkels gegaan die gelukkig dichtbij waren. Een heerlijk maal gescored in de supermarkt. Salade, sushi en vers biologisch brood. Misschien niet de meest logische combinatie, maar wel erg lekker.

De afgelopen dagen hebben we veel contact via de mail met Brett gehad (van onze huizenruil). Zoals het er nu naar uitziet krijgen we hem aankomende zondag te zien, heel leuk!

Bijna weg!!

Morgen is het zover! De eerste dag van onze reis. We doen het rustig aan. We vertrekken 's middags met de ICE richting Frankurt waar we vlak bij het vliegveld een hotel hebben geboekt.

Zaterdagmiddag vertrekt onze vlucht.

We hebben veel contact met Brett, van onze huizenruil. Inmiddels zijn er uitgebreide instructies over en weer gegaan, telefoonnummers uitgewisseld en brochures verzameld. Heel leuk allemaal.

De schoonmaak is de laatste week zorgvuldiger gedaan dan normaal. Dat geldt eveneens voor het opruimen. Je wilt toch een 'nette en enigszins normale' indruk maken op je collega huizenruiler.In de keukenlades liggennu hele logische dingen. Geen wormenspuiten, melktanden van de jongens,kinderpistolen (die wéér niet opgeruimd waren), kastanjes van afgelopen jaar of kerstversiering.

De horren van de deurzijn nu dusdanig vastgemaakt dat je ze niet als een halsketting draagt bij het naar binnen gaan.

We zijn heel benieuwd wat we aantreffen. Op de valreep hebben we bevestiging gekregen van onze rondleiding door het Witte Huis in Washington.

Morgen nog even inpakken en dan zijn we weg!!

De tijd gaat snel!

Het gaat nu hard! De meivakantie zit er alweer op en de schooldagen en weken lijken steeds korter te worden. De jongens hebben volgens mij nog maar 2 hele weken te gaan. Dan weer een studiedag of een andere vrije dag waardoor ze maar weinig complete weken hebben.

Onze route wordt steeds definitiever. We hebben op onze lange reis geleerd dat wanneer je weinig tijd hebt ergens, je het best van te voren kunt uitzoeken wat je wilt doen en alvast boeken.

We boeken al veel van te voren, het is niet vooruit betaald wat betekent dat we dit wel kunnen afzeggen als we onze plannen willen veranderen. Ieder heeft zo een eigen voorkeur van reizen. Ik vind het prettig om het één en ander al vast te hebben staan. Het spaart een hoop tijd en geld uit. Hier merken we dat de kredietcrisis invloed heeft op de prijzen. We hadden van te voren al een aantal hostels geselecteerd. Nu blijkt dat er een aantal, voor ons betaalbare, hotels hun prijzen behoorlijk hebben laten zakken. Sommige hostels ruilen we dan ook in voor hotels. Dit geldt vooral voor de hotel-achtige hostels. Bij de hostels betaal je per persoon. Kinderen krijgen soms korting en vaak niet. Dit kan een hostel duur maken wanneer je het vergelijkt met een hotel die kinderen onder de 18 gratis laat verblijven.

Tot nog toe hebben we al baseball tickets en een voorstelling van de Lion King gereserveerd in Washington en New York.

We gaan vanaf Ede-Wageningen met de trein naar Frankfurt. De goedkopetweede klas tickets zijn inmiddels vergeven waardoor het goedkoper is om een aanbieding te boeken in de eerste klas. We zijn nog nooit op de ICE geweest en zijn benieuwd hoe het is.

Volgens de kalender die hoort bij dit reisverslag moeten we nog 45 dagen wachten!

Verder is het niet zo spannend, vergeleken met onze vorige reis is dit een korte vakantie waar we niet veel voor hoeven te regelen. Het is een westers en engels sprekend land.

We zijn erg benieuwd naar wat we aantreffen. We beginnen in ieder geval leuk met onze woningruil.

Voorbereidingen

De voorbereidingen van onze reis nemen steeds vastere vormen aan. We hebben leuk contact met Brett en zijn vrouw waar we onze huizenruil mee gaan doen.

We hebben ingeschreven voor een tour van het Witte huis in Washington en zijn benieuwd of we 'toegelaten' worden, in Juni krijgen we hier bericht van.

Tijdens onze wereldreis hebben we geleerd om de accommodatie zoveel mogelijk van te voren te plannen. Vooral wanneer we er niet lang verblijven. Zonde om te zoeken naar een goede plek terwijl je zoveel andere leuken dingen kunt doen.

De hostels komen er in sommige plaatsen weer goed uit. Zo hebben we een hostel geboekt bij de Niagara Falls (Lyons House), een hostel in San Francisco, Globetrotters Inn.

In New York willen we verblijven in de Big Apple Hostel. Maar eerlijk is eerlijk, sinds de kredietcrisis houden we de prijzen in de gaten. Je leest steeds meer dat (dure) hotels hun prijzen veel goedkoper maken. Dat is natuurlijk leuk wanneer je altijd dit soort hotels boekt, helaas zijn die voor ons vaak te duur.

Wij vinden de hostels vaak prettig omdat je er andere reizigers tegenkomt, je vaak beschikking hebt over een keuken waar je voor weinig een goede maaltijd kunt maken en wanneer de kinderen gaan slapen kunnen wij in een andere ruimte verblijven, zoals een woonkamer of buiten op het terras.

In Las Vegas boeken we wel een hotel, daar kun je duidelijk merken dat de prijzen aan het zakken zijn.

Verder hebben we er gewoon erg veel zin in.