Een heerlijke hangdag. Het duurde even voor we aangekleed waren, maar het is gelukt. De jongens hebben zich goed vermaakt. Brett heeft een dochter van 14 jaar oud, Dani. Haar kamer beslaat de gehele bovenste verdieping. Ze zijn druk geweest met al haar speelgoed. Knuffelbeesten, rekenmachines, poppen en gelukkig voor Josha lag er zelfs een zwaard.

We hebben de route naar de baseball stadion voor zondag uitgestippeld. Een treinkaartje kopen naar New York is lastiger, moet minimaal 3 dagen van te voren en wordt per post bezorgd. Lastig dus. Nou maar eens kijken of we het kaartje niet gewoon op het station kunnen kopen. Maar ook dat gaat niet lukken, omdat ze hier geen verkoopkantoor hebben. Dan maar in Washington proberen.

's Middags hebben we een watergevecht gehouden, nou ja we, ik kan dat alleen al prima met het vullen van de waterballonnen. Gelukkig verkopen ze hier samen met de ballonnen een tuutje voor op de kraan. Dat werkt best goed. Behalve dan dat er zo'n enorme straal water uit de kraan komt dat de ballon direct explodeert. Tja, ik ben dus al drijfnat voor we zijn begonnen. Dan komt Josha helpen. Dat gaat beter, behalve dat hij zich op een gegeven moment vergist in de richting van het uitdraaien van de kraan. In plaats van zachter gaat die nog veel harder. Weer een ballon kapot en nu spuit het water met een enorme straal op de modder. Dus niet alleen nat maar ook vergeven van de modder! OK, ik trek me terug!

Aan het eind van de middag boodschappen gedaan en gelukkig we zijn het nog niet verleerd, ons zelf buiten te sluiten!! Op wereldreis was het al meerdere keren gebeurd en gelukkig kunnen we het nog steeds!
Het huis van Brett is al wat ouder, en zo ook het slot van de voordeur. Het hapert wel eens. Geeft niet, gewoon wat morrelen en harder duwen en het gaat open. Behalve toen we terugkwamen van boodschappen doen. Het slot ging open, maar de deur niet.....Tja en hier was niemand met een reservesleutel! We belden bij de buren aan, niemand thuis. Dan de andere buren, hier was wel iemand thuis (Bob), maar Brett die twee deuren verder woont, kende hij niet, laat staan dat hij een sleutel had. Bob bood al gauw aan om ons te helpen. De brievenbus losgeschroefd en Chris met z'n dunne armpjes naar binnen, nee dat werkte niet. Buiten dat was ik al bang dat ik de brandweer zou moeten bellen om die armpjes uit de deur te moeten zagen... Na veel gedoe is het Bob gelukt om het raam een stukje open te krijgen. We hebben Chris erdoorheen getild (inbrekershulpje in opleiding) om de deur van binnenuit open te maken.

Blij dat we weer binnen waren, konden we de boodschappen uitladen. Morgen gaan we niet eerder de deur uit dan dat we ook de sleutels van de zijdeur bij ons hebben!