Naples

Vandaag aangekomen in Napels! Alles verliep voorspoedig. De jongens hebben lang geslapen vanochtend en rond 11 uur hebben we onze auto opgehaald. Het kantoor zat op loopafstand van ons hotel, wel even flink zweten maar goed te doen. We rijden nu in een Toyota Corolla. Prima, grote kofferbak en de bediening is wederom hetzelfde als in mijn eigen auto. De autoverhuurders zijn hier makkelijker dan in Europa. Ze kijken hier niet op een 'krasje'. Ze zoeken alleen naar (flinke) deuken.

Verder staat de kofferbak vaak op de afstandsbediening. Buiten het op slot en opendoen kun je ook de toeter laten toeteren. Ontzettend handig wanneer je op een parkeerplaats staat en je auto 'kwijt' bent. Het gebeurt ons regelmatig. Minder handig is deze knop wanneer je 's avonds laat of 's ochtends vroeg weggaat en je per ongeluk de verkeerde knop indrukt. De hele buurt is meteen wakker. Dit is ons uiteraard ook al een aantal keer gebeurd.

Onze auto heeft een Truus! Reuze handig want het kaartlezen ging vandaag minder. We hebben alleen een aantal beperkte gratis kaarten gebruikt. Gelukkig kwamen we erachter dat onze Truus wel degelijk werkte terwijl we 'haar' niet besteld hadden. Onze rit leidde door Alligator Alley, we hebben uitgebreid gekeken maar er geen kunnen ontdekken.

Ons hotel is luxe! We hebben dit keer kunnen 'dealen' zoiets als wat je op Priceline kunt doen. Hiermee kun je een bod doen op een kamer, jij biedt dan een prijs en die kunnen ze accepteren of niet natuurlijk. We hebben een ruime kamer met een aparte slaapkamer, een koelkast en magnetron en balkon. Grappig detail, heb je een soort mini keuken en dan als afvalbak is het enige wat je hebt is een miniscuul badkamerprullenbakje. Hoe je daar AL je afval in kwijt moet mag Joost weten. Helemaal wanneer je, zoals wij, hoofdzakelijk zelf in je eten voorziet. Gelukkig kunnen we vlak bij de 'artiesteningang ' parkeren en al onze tassen uit het zicht naar boven zeulen. Blijft de vraag natuurlijk wat we doen met al het afval! In ons laatste hotel hielden ze er goed rekening mee, daar stond op iedere verdieping een grote Kliko waar je alles kon legen. Dit hotel is veel chiquer en daar is het natuurlijk anders.(Wij zetten het keurig netjes in plastic zakken maar op de gang)

Napels ziet er goed en groen uit. Veel appartementencomplexen, heel veel golfbanen en uiteraard veel winkels! Huub heeft gelezen dat er een greyhoundtrack in de buurt is, top, die hebben we destijds in Nieuw Zeeland gemist, kunnen we hier mooi inhalen!

's Middags hebben we gewinkeld. Josha moest nodig nieuwe sandalen en beide jongens wilden van hun zakgeld een nieuwe MP3 speler kopen. Ik heb ook 'gewinkeld' maar ben daar niet zo goed in ofwel vind het niet zo leuk. Wat wel goed is dat ik hier in Amerika in de afdeling 'petite' val. Niet te geloven! De standaard maten zijn vééél te groot. Dat is in ieder geval goed voor het zelfvertrouwen! Maar dan nog past niets...

De jongens zijn goed geslaagd, ze hebben allebei een mooie MP3 speler en Josha heeft zelfs Nike sandalen weten te vinden!

Miami Beach!

Donderdag 6 augustus
Een stranddag in Miami! Wakker worden was even wennen. We hebben uitgeslapen! Volgens onze nieuwe tijd was het al 9 uur. Hoogste tijd om op te staan.

Vanochtend was het wederom erg warm. Gemakshalve werken ze hier met miles en fahrenheit en dat is even rekenen iedere keer. In ieder geval was het ruim meer dan 30 graden en best vochtig. We hebben ontbeten met brood, fruit, yoghurt en sap van de supermarkt. Het plan was om hierna de omgeving te verkennen. We zijn begonnen tegenover ons hotel, op het strand. De jongens waren meteen verliefd op de golven. Terug naar onze kamers en zwembroeken halen! Zo gezegd zo gedaan, nu nog een paar mooie stoelen met parasol en we zitten gebakken! (letterlijk helaas!) De jongens kunnen niet wachten, ze sjezen meteen naar de golven. We smeren ons flink in dit keer. Ik kruip op de stoel onder de parasol met mijn mp3speler en boek. Niet voor lang, het is te warm. Ik ben altijd bang dat het water koud is, dat blijkt nu toch echt niet zo te zijn: het is net badwater! Chris houdt het dan ook heel lang uit. Hij komt er even uit om te eten en is dan weer vertrokken. Ze vermaken zich op deze manier de hele middag. Het strand is een geweldige plek. We genieten van alles wat er langs loopt en wat er gebeurt. Het is in ieder geval belangrijk om te zien én gezien te worden. Het kan niet gek genoeg. Klein, groot, dik, dun, alles komt voorbij. Aan lekkere lijven geen gebrek. Liefst nog met een interessante tatoeage, merken we. Misschien moeten we toch zo'n 'echte nepper' laten zetten.....

Aan het eind van de middag worden de jongens toch wel moe. We besluiten de spullen in te pakken en richting ons hotel te gaan. Na een snelle douche gaan ze 'ninnen' en verdwijnen wij het centrum in om te zien wat er te doen is. We slenteren door de straten en bekijken de Art Deco in deze buurt. Deze regio in Miami staat er bekend om. Aparte gebouwen en kleuren, of we het mooi vinden weten we eigenlijk niet, maar apart is het zeker. We lopen langs tal van restaurants met aantrekkelijke aanbiedingen. We besluiten om één van deze restaurants te kiezen om te eten vanavond. Ocean Drive is een leuke plek, het is er gezellig druk. Uiteindelijk blijkt dat ze voor dit eten de hoofdprijs willen, die wij uiteraard niet bereid zijn te betalen. We besluiten om bij de supermarkt Sushi te halen en dit op de boulevard (recht voor één van de hele dure restaurants) op te eten! We hebben behalve de Sushi, ook komkommers en wortels met dipsaus gehaald. Het smaakt ons overheerlijk!

Na het eten kunnen we het niet laten om het strand op te gaan. De jongens staan onmiddellijk in het water en beginnen met een zandkasteel. We zien talloze joggers en sporters voorbijkomen. Het is best druk, mensen die nog zwemmen en wandelen. We zitten een tijd lang te genieten van het fort in wording. Af en toe komt er een flinke golf die het fort deels vernielt. Dat drukt de pret niet, er wordt gewoon snel verder gewerkt!

We verbazen ons over de rotzooi die op het strand wordt achtergelaten. Kopjes, lepels, complete badhanddoeken van het hotel in de buurt, sigarettenpeuken, lege flesjes en nog veel meer. We vermoeden dat dit 's ochtends allemaal weer opgeruimd wordt want vanochtend hebben we geen rommel op het strand gezien (dat zegt natuurlijk ook niet alles).

Internetten doen we in dit hotel in de lobby, daar hebben we de beste ontvangst. We hebben hier veel pret, het publiek is erg divers. Er komen veel lokale mensen van 'buiten' even binnen wandelen om een blikje fris te halen, er is een dame (een ouwe taart volgens Huub) die volgens ons niet alles meer op een rijtje heeft en die hier een groot deel van de dag doorbrengt. De gasten hier zijn veelal jong en echt 'Miami' publiek. Mooie en minder mooie meiden en jongemannen en de 'bodybuildertypes'. Ik heb schik voor 10 want ik kan het niet laten om ze aan te spreken. Interessante momenten en gesprekken. Zo kregen we vanochtend een pot jam niet open en riep Huub dat ik mijn spierbundelvriendje van beneden maar moest halen! (die me overigens gisteravond niet meer zag zitten toen hij met zijn net verworven vriendin binnenkwam...).

Morgen halen we onze huurauto op en gaan we op pad. We moeten 15 augustus in Orlando zijn en haast hebben we dus niet.

Welkom in Miami!

Welkom in Miami!
Een rustige reisdag. Vanochtend op ons gemak wakker geworden en ontbeten. Het was weer druk rond deze tijd en we zaten gezellig aan tafel met een Indische Amerikaan met zijn zoontje.

Met de taxi naar het vliegveld. Dat is niet ver weg en met 8 minuten waren we er al.

Niets bijzonders te melden. Korte vliegtijden, drie en een half uur en anderhalf uur en aansluitingen die klopten. Vandaag ging voor ons de tijd 3 uur vooruit. Onze aankomsttijd was 10 uur 's avonds maar voor ons was het dus pas 7 uur! Fijn! Op internet al de mogelijkheden van transport onderzocht. Doordat we met z'n vieren zijn is een taxi voordeliger dan een shuttle. De bus is een mogelijkheid maar duurt erg lang.

Ons hotel ligt in het Art Deco district, op een mooie centrale plek. Het is een hotel naar ons hart, een oude bende, schoon, met (groot) zwembad en we hebben een grote inloopkast en eigen (!) badkamer, luxe dus! In de lobby hebben we gratis internet. Het lijkt een beetje op een kruising tussen een hotel en een hostel. Beneden lijkt het gezellig.

Het strand moet heel dichtbij zijn, dat zoeken we morgen uit. We lopen nog even naar de supermarkt voor ons avondeten en gaan kijken wat we hier gaan doen en nog wat overnachtingen boeken voor onderweg.

Bezoek aan de Grand Canyon

Vandaag naar de Grand Canyon geweest, super! Nog een heel gepuzzel, want er zijn wel 10.000 verschillende aanbieders van excursies naar de Grand Canyon. Voor een groot deel bestaan deze natuurlijk uit tussenpersonen die allemaal weer hun eigen pakket hebben samengesteld. Dan heb je nog 1001 mogelijkheden om er te komen, zelf een auto huren, bus, vliegen noem maar op.

De Grand Canyon is groot en er zijn diverse plekken die je kunt bezoeken. We hebben ervoor gekozen om niet de Skywalk te doen. Buiten het feit dat die duur is ($35 per persoon) schijnt het niet zo indrukwekkend te zijn. We kiezen voor de minder toeristische kant: de Noord Rim. Die ligt verder weg wat waarschijnlijk de reden is dat deze minder toeristisch is. De helicopters vliegen er niet naar toe. Via via zijn we terecht gekomen bij een 'dude ranch' in de Grand Canyon. Een 'dude ranch ' is een operationele boerderij die gasten/toeristen ontvangt. De sterren bepalen het luxe niveau. Het leuke van deze plekken is dat het geen massatoerisme is.

De 'Bar 10' ligt meer dan 100 km buiten de bewoonde wereld. Er is slechts een onverhard pad dat hier naartoe leidt. De aangewezen manier om hier te komen is vliegen. De boerderij heeft een eigen airstrip. Rond een uur of 10 arriveren we met een klein vliegtuig vanaf de buitenrand van Vegas. We hebben allemaal een raamplaats en Josha zit natuurlijk op de eerste rij, vlak achter de piloot. De vlucht naar de Grand Canyon is prima, wel een beetje 'hobbelig', maar met prima uitzicht o.a. op de Hoover Dam. We landen, als verwacht, in the middle of nowhere. Behalve bergen en heuvels zien we niets bewoonbaars. Plotseling staat er een busje. Ons vliegtuigje is bij lange na niet vol en we stappen met 8 personen incl. piloten in het busje. Na een korte rit komen we 'om het hoekje van de heuvel' waar de boerderij staat. Erg gezellig. Het is erg warm en er wordt erg aangedrongen om veel water te drinken om uitdroging te voorkomen. Er is een apart dierengedeelte waar we uitleg krijgen met wat voor dieren we te maken kunnen krijgen op de hike. Zo zien we schattige eekhoorntjes, diverse slangen, spinnen en allerlei soorten reptielen.

In eerste instantie gaan we op pad in een soort 4 wheel drive golf cart. Een aantal mensen hadden een quad geboekt. Met z'n allen vertrekken we. De jongens voorin en voorop in de 'golf cart'. Er achter alle quads, 5 stuks, en nog een 'golfcart' als bezemwagen. De carts staan d.m.v. een radio in verbinding met elkaar. Joe, onze bestuurder, gebruikt Josha frequent om boodschappen hierop door te geven. Zo moet hij Jordan, de bestuurder van het andere golfkarretje, melden dat hij 'raar ruikt', dit tot grote pret van allemaal wat weer tot hele discussies leidt over de radio. Eén van de Koreaanse dames op de quad houdt het al na zo'n 200 meter voor gezien. Ze is van de weg geraakt. De paden zijn hobbelig, soms steil en liggen vol met rotsen. Ze ziet het niet zitten en komt bij ons in de wagen. Ik vraag nog of er wel eens ongelukken gebeuren maar dit schijnt heel erg mee te vallen. De Koreaanse heer, die bij de dame hoort, redt het niet helemaal. Hij rijdt op een steen en voert vervolgens onvrijwillig een salto uit met het apparaat. Gelukkig valt de schade mee, het is vooral schrik, één schram en een gebroken vlaggetje op de quad (ze rijden hier allemaal met van die vlaggetjes op de quad, zoals we die thuis op kleine kinderfietsjes zetten). De vlaggetjes zijn inderdaad handig. Af en toe, de jongens nemen hun taak serieus, moeten we de quads tellen. Omdat het landschap heuvelachtig is kun je ze niet altijd zien. De vlaggetjes maken dit een stuk makkelijker, net als de stofwolk die achter elk voertuig(je) hangt.

Onderweg stoppen we een aantal keer waarbij Joe ons dingen uitlegt over het landschap en de planten. Al het vee staat in deze tijd van het jaar aan de andere kant van de boerderij. De plekken waar wij nu doorheen rijden zijn gereserveerd voor de winter.

Na een ruim half uur hobbelen, lachen en verbazen over de weidse uitzichten komen we aan bij de rivier. Hier is de Grand Canyon op zijn mooist. We maken de 'verplichte' foto's en gaan op een korte hike. Jeetje wat is het hier warm! Pfffff We zweten flink dat maakt het beeld extra aantrekkelijk gecombineerd met al het stof dat opwaait. Aan het eind van de dag zijn mijn sandalen nog ietsje groen maar de rest en mijn benen heeft een prachtige schutkleur, zelfs mijn broek...

We genieten van de weidse vergezichten, wat zijn wij als mens klein en nietig vergeleken bij dit grootse geheel! Na een uurtje vertrekken we weer richting basis. We klimmen weer in de karretjes. De jongens glimmen, zij vinden het prachtig voorin. Josha aan de RT en Chris aan de buitenkant waar Joe telkens probeert of hij Chris kan raken met bosjes langs de weg. Hij schatert het uit van de pret.

Na onze tocht krijgen we een lekkere, zij het late, lunch waarna het tijd is om het vliegtuig weer op te zoeken. De piloten hadden vandaag een rustige dag, zij hebben kunnen relaxen op de boerderij. De terugvlucht is weer hobbelig, de jongens zitten nu allebei achter de piloten en hebben dikke pret. Koptelefoons op waar ongetwijfeld vrolijke muziek opstaat, te zien aan hun reacties.
Terug in onze kamer eerst even onder de douche en een was draaien. We weten nog niet wat we 's avonds gaan doen. Hebben eigenlijk niet zoveel fut en zin meer om op pad te gaan. We kijken wel.

Regelmatig komen we in contact met Amerikanen die op vakantie zijn. Wat iedere keer opvalt is hoe hard deze mensen moeten werken.

Stroomverspilling, in ons appartementencomplex zijn verschillende laundry's waar je d.m.v. muntjes een was kunt draaien. Wat me blijft verbazen is dat er in deze ruimtes altijd drogers staan. Er is geen waslijn te zien. Doodzonde, want het is met dit klimaat eerder droog aan de waslijn dan in de droger. Wij hangen alles op het balkon met behulp van onze 'reiswaslijn' die ik toevallig tegenkwam in onze 'bestekcube' van onze wereldreis. OK, het staat niet zo charmant, maar is erg effectief en goedkoop.

Met de limousine in Vegas.

Bij ons appartement wordt een gratis ontbijt geleverd tussen 6 en 9. We zorgen dat we dus voor 9 uur beneden zijn. Wat een drukte, we zien dat er bij lange na niet genoeg tafels zijn en dat mensen hun ontbijt meenemen naar de kamer. Logisch daar hebben we immers een complete keuken en eetkamertafel. We hebben mazzel, er komt net een tafel vrij. De jongens speren meteen weg. Chris komt terug met Sprite (!), later vindt hij orange juice toch lekkerder smaken. Als echte Nederlanders nemen we nog wat extra mee. Fruit en wat muffins voor op de kamer. Stel je voor dat we honger krijgen... Na het ontbijt vertrekken we naar de Strip. Jeetje wat is het al warm. Morgen gaan we naar de Grand Canyon en onze pickup is niet vanaf hier, maar het hotel van de buren. We kijken even waar we precies moeten zijn. Wat zijn die hotels hier enorm groot!

We beginnen in het MGM, zit tegenover ons. Jeetje, wat een gebouw. Ik vraag me af waarom ze geen taxi dienst en een Garmin leveren voor in het gebouw zelf! We lopen van hot naar her en eerlijk is eerlijk alle gokmachines zien er voor mij het zelfde uit. Het is alsof je in een hele grote MediaMarkt onder de grond loopt maar dan 10 keer erger! We vinden de tijgers. Leuk bedacht! De tijgers lopen in een glazen kooi in de rondte, vlak langs het glas. Een begeleider in het hok gooit steeds een stukje gehakt op het glas die de tijger er vervolgens weer aflikt. Dit gaat ronde na ronde door. De beesten zien er niet echt vrolijk uit. De commentator van buiten de kooi verzekert ons dat de dieren niets kunnen horen van het casino lawaai. Ik heb mijn bedenkingen erbij.

We slenteren rond op de strip, zweten ons een ongeluk en bekijken het ene na het andere imposante gebouw om vervolgens in het gebouw te verdwalen. We zijn blij met onze keus de Desert Rose. OK, ik verdwaal er ook nog steeds maar het is lang niet zo mega als de hotels op de strip. De jongens, die handiger zijn om de weg te vinden dan ik, kunnen in ieder geval alleen naar het zwembad.

Ongelooflijk wat een gokmachines hier zijn. Uiteindelijk stoppen we in de Mirage, waar we lunchen. Vanavond gaan we een limousine stretch tour doen van de strip. De jongens hadden afgelopen keer zo'n pret en waren er zo vol van dat we het nog een keer willen doen. We eten tussen de middag warm en stappen vanavond om 6 uur in de limo.

We hebben een buffet restaurant gekozen, jeetje wat een eten! Je betaalt een vast bedrag waarvoor je onbeperkt kunt eten. We zien allerlei soorten mensen, de meeste met een 'maatje meer' zal ik maar zeggen. En wat kunnen die eten! Het aanbod is riant, Chinees, noodles, Sushi, Italiaans, vis, Grieks, je kunt het zo gek niet bedenken of het staat er tussen. De jongens hebben vooral interesse in de 'desserts'. Na hun verplichte salade zijn ze dan niet meer te houden. Met glimmende ogen stappen ze weg naar de afdeling dessert. Het ene toetje na het andere vindt een weg naar binnen. We hebben één voorwaarde gesteld, niet kotsen in de limousine! Maar het gaat goed.

Na het eten besluiten we de strip even te laten voor wat het is. Ik ga de was doen (ja, ook dat moet gebeuren) en Huub en de jongens gaan lekker zwemmen.

Om zes uur worden we opgehaald door onze 'limo'. Een mooie zwarte dit keer. Patty is de chauffeuse. Helaas blijkt bij het wegrijden dat de airco en de lampen achterin niet werken. In dit klimaat is airco een absolute noodzaak! Patty belt nog even naar kantoor waar ze haar adviseren om de reset knop in te drukken. Helaas werkt dit niet. Ze zet ons weer af en gaat de auto omruilen. Na even wachten is ze weer terug met een andere Limo. Een prachtige wagen met nog veel meer mogelijkheden en kitscherige lampjes, prachtig. De jongens bedienen als 'vanouds' de knopjes. De radio, verlichting, volume, het raam tussen de bestuurster en ons in, de tv's en nog veel meer. Vandaag hebben we 3,5 uur de tijd, wat een luxe! In de auto, pardon stretch limousine natuurlijk, staat cola voor de jongens en een fles champagne (met kurk dit keer!) voor ons. Daar weten we wel raad mee. Patty heeft lol met de jongens en we beginnen onze trip bij het bord van Las Vegas. We zijn zeker niet de enigen.
Na een foto gaan we weer verder. De jongens glimmen, ze vinden het nog steeds prachtig en we genieten! Onze volgende stop is het hotel Circus Circus. We lopen door het casino naar het circusgedeelte en maken het laatste en meest spectaculaire deel mee van de show vanavond, wat zijn die mensen lenig en knap. Uiteraard moesten we eerst door het casino heen wandelen. Chris geniet dan met volle teugen, hij maakt al plannen voor wanneer hij 21 is en wat hij allemaal gaat doen in Las Vegas. Prachtig vind hij alle gokmachines.

We bellen Patty, die ons in de limousine weer op komt halen. Van Josha mogen we niet aan de straatkant wachten, dat hoort niet vindt hij. We moeten weer naar binnen en pas naar buiten wanneer Patty er is en de deur voor ons open heeft. Dit keer hebben we veel bekijks met instappen. De jongens glunderen en stralen, dit willen ze graag zien!

Vervolgens reizen we naar Fremont Street. Een geweldige plek! Het is inmiddels al donker en de sfeer zit er goed in. Het is druk, een speciale feestweek en er wordt eveneens een opname gemaakt van Popstars. We kijken onze ogen uit. Opeens wordt het donker en het plafond komt tot leven. Een lied begint te spelen en het hele plafond speelt mee, spectaculair. Het soundsysteem werkt prima. Iedereen stopt en kijkt naar boven en begint te dansen, heel speciaal!

Het gaat over vroeger (1969), opeens vertrekt bijvoorbeeld de raket naar de maan. Doordat het zo enorm lang is zie je de raket vertrekken en voorbijgaan langs de hele lengte van de mall. Met erachter natuurlijk een geweldige bal met vuur. We zijn allemaal diep onder de indruk!

Riant, we lopen naar buiten waar Patty trouw op ons staat te wachten, we genieten enorm van deze luxe en koelte, vooral dat laatste is heerlijk in deze warmte.

De tijd vliegt voorbij. We hadden het voornemen om dit keer bijtijds naar bed te gaan omdat we morgen vroeg op moeten. We hebben door dat dit niet gaat gebeuren. We stoppen nogmaals bij een toeristische attractie waarna het toch écht tijd is om afscheid te nemen van Patty en onze Limo. We hebben een fantastische avond gehad en genieten nog even van de enthousiaste reacties van de jongens voordat die, binnen 5 minuten, als een blok in slaap vallen.

Aankomst in Vegas!

We hebben, ik in ieder geval wel, heerlijk geslapen! Blijkbaar is er hier eveneens sprake van een soort zondagrust want het is een stuk rustiger dan alle andere ochtenden. Mijn ‘schoonmaakvrachtauto' is in ieder geval niet op komen dagen vanochtend. Fijn, we kunnen er weer lekker tegenaan.

We hebben geen haast vanochtend! Op naar Vegas! Ruim op tijd waren we op het vliegveld. Even nog een lichte paniek, had ik mijn beltbag wel bij me? Gelukkig zat die in één van de tassen gepropt. Dat scheelt in taxikosten heen en weer. Keurig op tijd vertrokken we naar Salt Lake City. Een beetje raar is het wel. De vlucht rechtstreeks naar Las Vegas zou veel korter zijn dan via Salt Lake City, sterker nog Las Vegas is nog dichterbij dan Salt Lake City. Dus eigenlijk vliegen we ruim twee keer zo ver als nodig. Lekker handig zo die hubs.

Alles loopt voorspoedig en met een kleine 25 minuten vertraging komen we aan in Las Vegas. Bij aankomst vinden we zelfs de gokmachines in de aankomsthal. Met een airtrain komen we aan in de bagage claim. Hier staat onze heuse limousinechauffeur al op ons te wachten. (Lin, wat jong maar o zo mooi!) De jongens beginnen al te glimmen. Onze bagage is al gearriveerd en de band staat al stil. Beide jongens rennen rond de band om onze tassen te zoeken. Die mogen ze natuurlijk niet zelf meenemen, dat doet onze chauffeur! O, ja dat is waar. Blij verrast kijken ze ernaar. Een stukje verderop is de parkeerplaats. Er staan meerdere limousines, maar.... Welke is nu van ons? We lopen naar een kleine zwarte, nee dat is hem toch niet, he? Die grote witte? Is die voor ons, cool..... En ja daar stappen we in. Onze chauffeur, Dave, houdt keurig de deur voor ons open. Hij vertelt de jongens dat ze aan alle knoppen mogen komen, dat onthouden ze. Ik krijg een prachtige rode roos en we stappen in. Binnen staat er voor ons een fles champagne (met schroefdop, dat spaart het dak van de limo) en voor de jongens elk een paar flessen water! De jongens glimmen van top tot teen, prachtig vinden ze het. Binnen in de auto kunnen ze hun lol op. Direct vallen ze op alle knopjes. Ze draaien de ramen naar beneden en doen 'heel deftig' want ze zitten immers in een limousine! En een stretch limousine! We proosten met de champagne en water en gaan rijden. Oog voor de omgeving hebben ze nauwelijks. Hoe werken de tv's? We leggen ze uit dat ze die maar met rust moeten laten, die hebben we immers in onze eigen auto ook ingebouwd. Kijk maar naar buiten en geniet. Het feit dat de ramen geblindeerd zijn vinden ze prachtig. Ze trekken gekke bekken met de wetenschap dat de buitenwereld hen niet kan zien. Wij genieten van de jongens. Josha zit te glimmen, Chris eveneens. Bij het stoplicht gaat het raam weer naar beneden, we staan naast een 'normale' personenauto waar mensen in zitten die met een camera in de aanslag zitten. Onmiddellijk gaat het raam naar beneden en zwaaien ze elegant. Nee, Chris, je moet zó zwaaien! Heerlijk, ze hebben de tijd van hun leven.

We vragen Dave om maar even een stuk over de strip te rijden, ons appartement zit vlak bij de luchthaven. Dave, die het prachtig vindt dat de jongens het zo leuk hebben, rijdt meteen verder. Even later vertelt hij dat hij nu echt terug moet, we hebben al te veel tijd gebruikt en hij moet terug naar het vliegveld. Prima, we hebben pret voor 10!

Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming zijn we snel ingecheckt. Een prima plek, een ruim appartement met een aparte slaapkamer, een grote woonkamer met 2 persoonsbed, een volledige keuken en badkamer. Top! 's Ochtends ontbijt en 's avonds wijn, bier en snacks, kan niet beter! Het is niet heel massaal en we hebben zelfs een tweetal balkons. Op een steenworp afstand van de strip maar wel heel stil!

We parkeren onze bagage in onze kamer en gaan meteen op pad. Het is inmiddels al donker (en heel warm..) Wat een lichten en wat een gebouwen! We gaan naar de Luxor en herkennen van de buitenkant een hoop hotels die we op internet hebben gezien. Super. We zijn zeer onder de indruk van de grootte van alle gebouwen. Chris is helemaal gebiologeerd door al het gokken. We staan even stil bij een goktafel maar krijgen al binnen een seconde te horen dat we door moeten lopen. Dat weten we nog van de cruise op de Sapphire Princess. Ook daar mochten we met de kinderen door het casino lopen maar niet stoppen. Jammer voor Chris die het allemaal heel interessant vind. Ach, wanneer hij 21 is mag hij terugkomen, dat duurt nog even...

Uiteindelijk gaan we terug naar ons appartement. We hebben nu een kortere route gevonden en zijn zo weer terug op onze kamer. We klappen het bed op in de woonkamer voor de jongens. Chris slaapt liever op de zeer grote bank en we vragen om een aantal extra lakens. Binnen 5 minuten staan ze voor de deur en maken we zijn bed op. Morgen gaan we weer op pad!

Laatste dag in San Francisco

Vanochtend was ik zeer bijtijds wakker. Slecht geslapen en nog steeds moe. Ik weet niet wat ze hier 's morgens vroeg op straat allemaal uitvoeren, maar het maakt in ieder geval veel geluid. Ze maken de straten schoon rond een uur of 4, hoe weet ik niet maar vanochtend leek het wel alsof de hele vrachtwagen omviel. Vervolgens nog een paar loeiende sirenes en een autoalarm die het geheel completeren. Fijn... Ach, uiteindelijk zal het wennen, zij het dat we hier niet lang genoeg zijn.

In ieder geval had ik ruim de tijd voor ons reisverslag en om te mailen terwijl iedereen nog sliep.

Vanochtend hebben we een bustour gedaan, veel gezien en voor mij lekker hangen op de bus. Af en toe er even af. Wat een mooie stad is San Francisco! Alle mooie houten huizen en de vele steile heuvels geven het een uitermate vriendelijke en mooie sfeer. Vooral Huub spreekt het erg aan, zal zijn leeftijd wel zijn (in z'n jeugd was het hier een top hippieomgeving).
Borden met aanwijzingen hoe je de auto moet parkeren, grappig. Uiteindelijk zijn we in Chinatown definitief uitgestapt. Chinatown is hier erg groot, ik dacht de grootste in Noord Amerika. We voelden ons weer helemaal in Azië. We hebben gelunched bij de Sushi Boat, heerlijk, we hebben ons helemaal vol gegeten. Chris eet zich helemaal ongans, het begint al met het ontbijt waar hij de ene boterham met jam na de andere naar binnen werkt. Vanmiddag met de sushi was het niet anders. We zaten nog niet eens aan tafel of hij had al twee bakjes voor zijn neus staan die hij wilde eten. Het stikt hier trouwens van de Nederlanders. Ook tussen de middag zat ik weer naast een Nederlands gezin.

Na het eten hebben we gewinkeld en geslenterd in Chinatown. We zien voor een groot deel dezelfde souvenirs die we in Azië tegenkwamen. Zo zie je maar, de spullen allemaal meeslepen heeft weinig zin, je vindt overal hetzelfde! Het is wel gezellig. Ze waren een optocht aan het voorbereiden en er vond een begrafenis plaats. Moesten we natuurlijk naar blijven kijken. Het weer is inmiddels heerlijk zonnig, geweldig, goed voor onze huid... Dit keer hebben we ons wel flink ingesmeerd. Uit de zon lopen vandaag viel niet mee, het was volop zon!

Vanavond een rustige avond! Huub heeft gelukkig naar ons vluchtschema gekeken vanmiddag. Toch even kijken of alles op tijd vliegt. Op één of andere manier lukt het ons niet om online in te loggen. Op het vliegveld kunnen we het wel. Ach, het zal wel. Het zijn allemaal lijnvluchten en daar zal wel niet zo veel in wijzigen. Ik dacht dat we al om 10.00 uur zouden vliegen. Dit blijkt pas om 13.00 uur te zijn, heerlijk, morgen uitslapen en rustig aan doen.

We hebben een rustige avond en nog steeds geen honger na al die sushi. We besluiten om na onze komkommers gewoon een broodje te eten. De Subway zit hier vlak bij en we smikkelen van dezelfde broodjes als in Nederland, Chicken Teriyaki en Spicy Italian. Op tijd naar bed!

Een dag in San Francisco

Vandaag een drukke dag. Na een gezellig ontbijt waar Chris 9 boterhammen met jam en een banaan heeft weggewerkt zijn we vertrokken op zoek naar een fiets. De backpackers verhuurder had geen tandems of kinderfietsen en we waren daar snel klaar. Gelukkig wilde een andere verhuurder ons eveneens een backpackerprijs verstrekken. Daar kregen we één tandem mee voor Chris en mij en twee volwassen fietsen voor Huub en Josha.

We kregen uitgebreide instructies en een kaart met een mooie route mee. Als echte Nederlanders sjezen we door het verkeer. Ik ben blij dat Chris in ieder geval bij mij achterop zit. Kan die lekker trappen..... En hoeven we er één minder in de gaten te houden. Er zijn veel fietspaden aangelegd, fijn. Alleen het eerste stuk moeten we door het centrum, maar dat gaat best. Na een mooie tocht langs het water zien we ons uiteindelijke doel, de Golden Gate Bridge! Wat een mooie brug, net zoals in de film. Om er te komen moeten we flink trappen. Het zijn best nog flinke heuvels. Maar we redden het in één keer, zonder te lopen! Na flink zweten stoppen we voor een overheerlijke hotdog. Hmm, smaakt goed als je honger hebt.

We genieten van het uitzicht en de vele zeilboten. Het doet ons erg denken aan de Bay of Islands in Nieuw Zeeland. Na de tocht over de brug komen we in Sausalito. Een leuk en toeristisch dorp. We slenteren wat rond en lopen een aantal galerieën in om daar de aanwezige kunst te bewonderen. We merken dat iedere winkel zijn eigen specialiteit heeft. Als echte 'kunstkenners' zien we dat zó! Vanaf deze leuke plaats nemen we de ferry terug naar San Francisco. We fietsen naar Fishermans Wharf en genieten daar van de lokale specialiteit krab. Een heerlijke crabchowder met brood, lekker.

Voor 's avonds hebben we een Alcatraz tour geboekt. Ik meen te weten dat we er om 5 uur moeten zijn. De dag vliegt voorbij en we willen nog even extra kleding meenemen voor 's avonds. We rijden hopeloos verkeerd en verkennen op deze manier wel onze buurt. Maar, na een aantal keer de kaart bestudeerd te hebben lukt het. (Later in het donker maken we dezelfde fout..) En nog zo'n beginnersfout, we hebben ons niet ingesmeerd met zonnebrand! Ik zie er niet uit, vuurrood voorhoofd en neus, draag altijd een zonnnebril en die staat dus nu op mijn gezicht 'getekend', heel charmant.

Alcatraz was schitterend! Voor we weggingen hebben we met z'n allen de film 'Escape from Alcatraz ' gekeken, erg spannend. De jongens vonden het prachtig. Ze wisten nog heel veel van de film te vertellen en toen we Alcatraz opgingen kwam het helemaal weer boven. Josha wil graag zijn spreekbeurt hierover houden. Rond half zeven zetten we voet op het eiland. Na een korte uitleg mochten we naar boven klimmen en het celgebouw in. Het is net als in de film! We kregen een audioguide mee. Deze was zelfs in het Nederlands te krijgen, makkelijk! Ze hadden het heel leuk gedaan. Zo stonden er verhalen op van ex-gevangenen en van de toenmalige bewaking. Bij de cellen hadden ze 'originele' celgeluiden opgenomen, indrukwekkend. De bellen die klonken, het dichtslaan van de deuren, het geroezemoes en meer. Leuk detail is dat iedereen zo druk bezig was met het luisteren naar de audioguide, dat het erg stil was tijdens het rondwandelen.

Tot grote vreugde van de jongens kwamen we de cel tegen met de 'pop' erin uit de film. Ook het gat wat gemaakt was met bijbehorende 'deksel' voor de muur. We hebben er een tijd naar staan kijken.

In het donker keerden we terug naar San Francisco. Heel bijzonder om te zien hoe mystiek alles wordt met de mist die erom heen hangt.

Morgen een rustigere dag!