Vrijdag 24 juli
De dag van vertrek! Ondanks het feit dat we pas rond 12 uur vertrekken staan we bijtijds op. Er moet nog een hoop gedaan worden. Alle beddengoed eraf en gewassen en het huis opgeruimd. Gelukkig heeft Brett een grote wasmachine waar een hoop in kan. Onze laatste was gaat er meteen bij. We redden het nog nét met onze ene tas. Toegegeven, het is wel waanzinnig proppen, maar het lukt! Die tweede tas zal er nu toch wel snel moeten komen. Het opruimen loopt voorspoedig, iedereen heeft zijn eigen taak en ruimschoots op tijd is alles netjes.

In de loop van de ochtend worden we gebeld door Carolyn. Ze hebben een eerdere vlucht kunnen nemen en zijn al in Fredericksburgh! Super, kunnen we ze nog een keer zien. Ons weerzien is warm en vertrouwd, of we elkaar al jaren kennen. En dat gevoel is wederzijds, blijkt. Ook Dani, de dochter van Brett, is er. Gezellig. We kletsen en drinken wat. Veel te snel is de tijd om en moeten we naar de trein. Brett brengt ons naar het station waar we nu echt afscheid nemen. We beloven om contact te houden. Misschien lukt dat dit keer wel! Zij zijn immers vaak in Europa.

Rond 12 uur vertrekt onze trein naar New York. Even zoeken naar het juiste perron en daar gaan we weer. Dit keer op de Amtrak. Een wat duurdere oplossing dan de bus maar wel erg gemakkelijk. We stappen op in Fredericksburgh en stappen uit op Penn Station in New York. En zeker zo belangrijk, een christelijk tijdstip!

De trein is wat ouder maar goed onderhouden. We hebben veel beenruimte en er zijn zelfs stopcontacten! De jongens vermaken zich al snel met hun Nintendo. We spelen spelletjes, patience en scrabble. Onderweg ruim voldoende mogelijkheden om 'mensen te kijken'. Wat zijn die Amerikanen toch vriendelijk en geduldig. De conducteur met de grote lach en een verhaal die eindeloos geduld heeft als ik al mijn kaartjes te voorschijn probeer te halen. De perron 'helpers' die mensen helpen met uit- en instappen. Wat een vriendelijkheid en behulpzaamheid. In Washington is er zelfs een speciaal karretje dat rond rijdt om mensen die slecht ter been en invalide zijn op te halen en weg te brengen. Wat hebben we dat van te voren verkeerd ingeschat. We vragen ons af of het misschien nog te maken heeft met het gebied waar we ons bevinden. Vandaag komen we aan in New York, we zijn benieuwd of de mensen daar net zo vriendelijk zijn.

Rond half zes stonden we op Penn Station in New York. De treinreis was prima verlopen. Eerst maar het adres zoeken van ons hotel. We hebben een aantal keer gewisseld van accommodaties. Eerst hadden we een hostel vlak bij Times Square, maar met wat zoeken en aanbiedingen najagen kwamen we tot de conclusie dat we een betere kamer, met eigen badkamer, konden krijgen voor minder! En er is een zwembad! Adres gevonden! Nu nog de goede uitgang van het station vinden. We zijn nog geen 3 minuten aan het lopen of we worden benaderd door een vriendelijke mevrouw die vraagt of ze kan helpen. We leggen haar uit waar we moeten zijn en we krijgen aanwijzingen hoe er te komen. Het is topdrukte en we kunnen over de hoofden lopen. We kopen een kaartje voor de metro en gaan op pad. Met onze volle tas moeten we door alle 'brede' deuren. Door schade en schande wordt je wijs, het zou niet de eerste keer zijn dat we klem zitten in een poortje. Zonder moeite vinden we ons hotel. We raken aan de praat met een Amerikaan bij de lift, weer een alleraardigst iemand. Na onze tassen te hebben neergezet gaan we direct op pad, op naar Times Square! Het is inmiddels al etenstijd en we vinden al snel een leuk restaurant. We eten waar we trek in hebben. De jongens bestellen ieder een enorme pizza die ze niet op kunnen. Huub krijgt de meest bescheiden portie van vanavond!

Na het eten lopen we over Times Square, wat een sfeer en wat een mensen. Het is erg druk. We hebben al een hoop gelezen over de speelgoedwinkel op het plein, de jongens willen er graag naar binnen. We kijken onze ogen uit. Zelfs een heel reuzenrad staat midden in de winkel. Tegen de tijd dat we de winkel verlaten is het al donker. Maar, echt donker is het niet want jeetje wat een lichtreclames. We scharrelen over het plein tussen de menigte door om alles goed te zien. Wat een happening! Er is veel politie op de been, de jongens bewonderen de politieauto's. We besluiten dat het mooi is geweest en tegen tienen zijn we terug op de kamer.

Morgenochtend hebben we een afspraak met Chantal om 10 uur. Chantal behoort tot de BAG organisatie. BAG staat voor Big Apple Greeter. Een vereniging van New Yorkers die belangeloos hun tijd doorbrengen met toeristen en hun het echte New York laten zien. Door de populariteit kan niet iedereen een greeter toegewezen krijgen. Wij hebben mazzel, we hebben Chantal 'gekregen'. Ik heb met haar al een paar keer leuk contact gehad via de email. Ze is erg geïnteresseerd in de kinderen en wilde graag weten wat de jongens leuk vinden zodat zij een programma kon opstellen. We zijn benieuwd en laten ons graag verrassen.