Maandag 13 juli

Vanochtend waren we wederom op tijd wakker. Het heeft toch wel een aantal dagen nodig om in het juiste ritme te komen. We hebben goed geslapen, alleen met wakker worden weer even wennen. Af en toe springt de airco aan 's nachts. Misschien dat we die vanavond wel uit zetten, kijken of dat leefbaar is.

Vandaag hebben we voor het eerst in onze 'Hummer' gereden. Dat was op z'n zachts gezegd wel even wennen. De jongens hebben de eerste 20 minuten alleen maar dubbel gelegen van het lachen. Het begint al met instappen. Eerst moeten de deuren van de voorstoelen open, wanneer die open zijn kun je een half deurtje van binnen openen waardoor de jongens op de achterbank kunnen. Die is trouwens verrassend ruim van opzet. Zodra je binnenzit heb je het idee dat je in een tank zit. Hele hoge ramen, op het dashboard staat een Garmin GPS en allerlei kompassen, waterpassen en andere 'handige' apparatuur. Tussen alles door kun je gelukkig nog net de weg zien. Stoplichten die boven de weg hangen trouwens niet. Zou dus handig zijn als er een gat in het dak zat, zodat ik mijn hoofd zou kunnen uitsteken of zo, net als bij een echte tank. Het zicht door de zijramen is al net zo optimaal. Twee complete spiegels, die in een kapperszaak niet zouden misstaan, sieren de zijkant. Door de achteruitkijkspiegel heb ik een uitstekend zicht ..... op het reservewiel. 'Het beest' is handgeschakeld en heeft zes versnellingen (naast allerlei hoog en laag standen) waardoor je eigenlijk continue aan het schakelen bent. Het klinkt ook nog eens als een raceauto. Ik heb het idee dat ik, vooral over sommige kleine auto's heen kan rijden. Laatst zijn we in Harskamp bij de 'monstertrucks' geweest, zo voel ik me in deze 'Hummer'. Dat plus het feit dat je de omgeving niet kent maakt het rijden er niet makkelijk op. Vervolgens reed ik iedere keer verkeerd, waardoor ik gelukkig ook weer meerdere keren moest keren in mijn 'truck'. Maar eerlijk is eerlijk, na veel rijden moet ik zeggen dat ik inmiddels goed gewend ben en me een echte Amerikaan voel. Wanneer we weggaan zal ik er aan moeten wennen weer uit het raam te kunnen kijken tijdens het rijden....

Vanmiddag hebben de jongens hun droom waargemaakt. Ze zijn inmiddels in het bezit van een heuse (blauwe) Nintendo DSi. Dit had nog heel wat voeten in de aarde, zo hadden niet alle winkels een blauwe Nintendo. Maar na veel rondrijden is het toch gelukt. De illegale spulletjes die we nodig hebben konden we niet krijgen, die moeten we nog even via internet bestellen.

's Middags lopen Huub en ik door de buurt, en wat een leuke buurt is het. De rivier ligt hier vlak bij, we nemen ons voor om morgen of overmorgen hier naar toe te gaan. Het oude centrum van Fredericksburgh is hier vlak bij.

's Avonds hebben we de tip van Brett opgevolgd, bij een bar/restaurant hebben ze iedere maandagavond een € 1,- burger avond. Toen we binnenkwamen was het al duidelijk dat wij niet de enigen waren met dit idee! Sterker nog we moesten een half uur wachten om te kunnen bestellen. Dus op naar het volgende gezellige tentje. We schuiven aan in een Italiaans restaurant in de veronderstelling dat we hier een lekker stuk pizza kunnen eten. Het tegendeel blijkt waar, ze hebben werkelijk niets wat op pizza lijkt. Uiteindelijk besluiten we, niet zo netjes natuurlijk, het restaurant uit te 'sluipen' tot grote pret van de jongens. Vol met grappen, zonnebrillen op, incognito, komen we weer terug in hetzelfde café waar we zondag met Brett en Caroline hebben geluncht. Hier hebben ze gelukkig pizza en een dubbele burger voor mij! De rest van de avond hebben we dolle pret, Josha heeft regelmatig de slappe lach en komt niet meer bij. Het Italiaanse restaurant om de hoek van ons huis mijden we voorlopig...

Morgen moeten we de auto terugbrengen. Dat wordt zo te zien een redelijke dagtaak. Het makkelijkste zou zijn om met twee auto's te gaan. Maar met Huub z'n Ménière en het onbekende verkeer besluiten we dat dit geen goed idee is. Na de file rijden we naar Baltimore vanwaar we 27 shuttlebussen nemen en 2 treinen om hier uiteindelijk weer terug te komen. We nemen Brett z'n Garmin GPS mee, hopelijk wijst die ons de weg. Nu nog zien hoe we die moeten programmeren.