Om 4 uur 's ochtends zijn we allemaal klaar wakker! TV aan, computer aan... Eens kijken hoe laat we kunnen ontbijten op zondagochtend!

Straks pakken we de trein richting Fredericksburgh, op naar Brett! Dat was in ieder geval ons plan. Navraag leert ons echter dat het openbaar vervoer, wat ik goed uitgezocht had dacht ik, niet zo geregeld is als wij gewend zijn. Er is één trein die naar Fredericksburgh gaat en wel om 1.30. Er rijden meer treinen, alleen niet in het weekend... Tja, dat heb ik dus niet goed bekeken. Bussen rijden er niet en een taxi is veel te kostbaar. Er zit niet anders op om dan voor een aantal dagen een auto te huren. Ons hotel brengt ons naar het car rental centrum. Goed geregeld. Een hele grote ruimte waar alle verhuurders bij elkaar zitten. We kloppen aan bij Budget en krijgen een midsize Pontiac mee. Ziet er best wel stoer uit. Nadat de papieren getekend zijn lopen we naar een enorme overdekte parkeerruimte. Hier staan honderden auto's. Alles is open met de sleutel erin. Je zoekt de juiste rij en nummer, tassen erin en rijden maar. Een man bij de slagboom controleert nog even de papieren om te zien of je de juiste auto bij je hebt. De auto rijdt prima en de V6 is heerlijk stil. Even staan we in de file, maar daarna is het (voor Amerikaanse begrippen, je weet wel 55 mijl) een snelle rit. Om Washington heen gaan we op zoek naar Fredericksburgh.

In Fredericksburgh besluiten we naar het toeristenkantoor te rijden. We merken dat we door een statige oude buurt rijden en dat lijkt wel heel erg op de buurt waar wij moeten zijn (althans wat we op Google Streetview gezien hebben). En we zijn dan ook niet verbaasd als we uiteindelijk onze straat tegenkomen! We bellen Brett om hem te laten weten dat we bij hem om de hoek staan. Hij is op dat moment nog even een aantal dingen aan het regelen en is (nog) niet thuis. Maar, hij had ons verwacht en de sleutel ligt op de afgesproken plek onder de deurmat. We laten onszelf binnen en gaan op ontdekkingstocht. We merken al gauw dat, zelfs zonder dat we hem kennen, we veel overeenkomsten hebben. Dezelfde boeken in de boekenkast, hetzelfde gemak met privé spullen, we hebben zelfs dezelfde prullenbak van Ikea in kantoor. Alles is opgeruimd, maar niet opgeborgen, gezellig, dat komt vast goed. De eettafel ligt vol met brochures, een aantal flessen wijn (héé, zou hij ons zo goed hebben leren kennen via de mail?) en praktische instructies. Wij pakken alvast wat dingen uit, kijken of we de laptops online kunnen krijgen, ja laptops we konden niet kiezen welke we mee wilde nemen en we hebben ze nu allebei maar meegenomen...

Na ongeveer een half uur wordt er op de deur geklopt, Brett en Caroline zijn er! We maken kennis en ze nodigen ons direct uit voor de lunch. Na een korte wandeling komen we bij een gezellig café waar we heerlijk eten, maar vooral heel gezellig kletsen. We praten vol op en er is een duidelijke klik, we raken niet uitgepraat. De tijd gaat veel te snel. Brett en Caroline vertrekken vanavond en moeten op tijd richting het vliegveld. Later belt hij nog even met wat bijzonderheden.

De jongens hebben inmiddels de Wii ontdekt. Brett heeft ze laten zien hoe die werkt. Hij heeft een enorme tv met allemaal 'coole spellen' volgens de jongens. Hij heeft een gitaar en drumstel en uiteraard als piloot een heel mooi vliegprogramma. Ze vermaken zich prima! Dan nog even snel een uitleg over onze ' Hummer' en de bijbehorende GPS die hij zelfs in het Nederlands heeft ingesteld.

Een heel aparte ervaring zo'n huizenruil. Je woont in het huis van een ander, een tot voor kort volstrekt vreemde. Hij heeft laden voor ons vrijgemaakt, is het deze? Nee, hier ligt zijn ondergoed. Deze dan? Nee daar liggen allerlei andere kledingstukken. In de hangkast hangen we ons vest, naast zijn verzamelingen shirts van Hardrockcafés in de wereld. In het kantoor staat een boekenkast met spullen van zijn vliegopleiding en zijn uniform. De koelkast staat vol met sauzen, de barbecue die buiten staat wordt duidelijk veelvuldig gebruikt. De kasten vol met etenswaren. Waar houden ze van? Wat eten ze en hoe maken ze het klaar? Een aantal schappen zijn deels leeggemaakt voor onze spullen. En er hangen veel foto's in het huis, leuk dat moet zijn dochter zijn! Aan de koelkast hangen tekeningen/brieven die zijn dochter heeft gemaakt toen ze klein was. Wat leuk. Wat voor vader zou hij zijn? We neuzen door zijn boekenselectie en kunnen hier een aantal conclusies uit halen. Zijn leuke dingen in het leven en de minder leuke. Dit vind ik het leuke van huizenruil, je leeft in het huis van een andere met al het persoonlijke erin. De verzekeringspapieren voor de auto liggen op tafel, oh, grappig Brett is uit hetzelfde bouwjaar als ik. Op de rand rond de openhaard ligt een aantal kaarten, vaderdag en verjaardag en wat een lieve teksten. O, ja hij had al iets verteld over problemen en die zien we ook in de teksten terugkomen. Hoe snel kom je met volstrekt vreemden tot zulke persoonlijke gesprekken. Misschien omdat je vreemden bent is die stap makkelijker te maken. Je oordeelt immers niet, maar hoort alleen aan. Ook zien we terug in de kaarten dat er een bereidheid van beide kanten is om aan de problemen te werken, de liefde is duidelijk aanwezig. In het souterrain liggen kampeerspullen.' Rommel gerust rond' heeft Brett gezegd bij het weggaan. 'Gebruik wat je nodig hebt, geen punt. Op de dozen staat wat er in zit. Als je het kunt gebruiken, gewoon doen!' We zien dat hij een motorliefhebber was, maar die blijkt hij verkocht te hebben om zijn boot te kunnen kopen. Een nieuwe droom om samen met Caroline een aantal jaar rond de wereld te zeilen. Aan allebei de kanten is er vertrouwen, hij en Caroline in ons huis en wij in dat van hen. Een bijzondere ontmoeting, wij een kijkje in hun leven, zij een kijkje in dat van ons. We zijn wie we zijn en hebben niets te verbergen. Ongetwijfeld hebben we nog een tijdje contact ná de ruil. Dat verwatert weer en dan gaan we weer verder, op naar de volgende huizenruil.

Vanmiddag zijn we, met de plattegrond van Brett, het dorp in geweest om boodschappen te doen. Wat een charmant dorp en leuke mensen. Het deel waar wij in zitten is oud. Allemaal houten huizen en typisch Amerikaans. Opvallend is de gezellige sfeer, de ruime groene opzet , de veranda's en de vele Amerikaanse vlaggen die nog uithangen. Volgens Brett heeft dit nog te maken met de feestdag 4 juli. Morgen gaan we een stuk lopen en nemen we foto's. De mensen die we tot nog toe hebben ontmoet zijn erg vriendelijk. De vriendelijke dame die ons serveerde in het café heeft ons 2 blokken achterna gerend met mijn camera, die ik op tafel had laten liggen, zucht.. De geïnteresseerde klanten in de supermarkt die ons Nederlands horen spreken en vragen waar we vandaan komen, de caissière die met alle geduld ons uitlegt wat de betalingsmogelijkheden zijn in de supermarkt en dit demonstreert. En wat is het leuk om zulk soort winkels in te gaan. Welke artikelen kennen we, welke helemaal niet, waar is dit voor? Ik vraag het gewoon aan een andere klant. We genieten van de alledaagse dingen. Morgen gaan we verder met het lijstje van Brett. We hopen binnenkort in contact te komen met de buren aan beide zijden. Alhoewel we begrepen hebben dat de mensen hier hard en veel moeten werken.

Handige dingen waar we in Nederland misschien ook wat mee kunnen. De supermarkten recyclen de plastic zakken die ze meegeven. Ze verkopen katoenen tassen voor 99cent. Iedere keer wanneer je boodschappen doet met deze tas krijg je 5 cent korting! Een top idee lijkt ons, je neemt geen plastic meer af en het motiveert om de tas mee te nemen