We hebben, ik in ieder geval wel, heerlijk geslapen! Blijkbaar is er hier eveneens sprake van een soort zondagrust want het is een stuk rustiger dan alle andere ochtenden. Mijn ‘schoonmaakvrachtauto' is in ieder geval niet op komen dagen vanochtend. Fijn, we kunnen er weer lekker tegenaan.

We hebben geen haast vanochtend! Op naar Vegas! Ruim op tijd waren we op het vliegveld. Even nog een lichte paniek, had ik mijn beltbag wel bij me? Gelukkig zat die in één van de tassen gepropt. Dat scheelt in taxikosten heen en weer. Keurig op tijd vertrokken we naar Salt Lake City. Een beetje raar is het wel. De vlucht rechtstreeks naar Las Vegas zou veel korter zijn dan via Salt Lake City, sterker nog Las Vegas is nog dichterbij dan Salt Lake City. Dus eigenlijk vliegen we ruim twee keer zo ver als nodig. Lekker handig zo die hubs.

Alles loopt voorspoedig en met een kleine 25 minuten vertraging komen we aan in Las Vegas. Bij aankomst vinden we zelfs de gokmachines in de aankomsthal. Met een airtrain komen we aan in de bagage claim. Hier staat onze heuse limousinechauffeur al op ons te wachten. (Lin, wat jong maar o zo mooi!) De jongens beginnen al te glimmen. Onze bagage is al gearriveerd en de band staat al stil. Beide jongens rennen rond de band om onze tassen te zoeken. Die mogen ze natuurlijk niet zelf meenemen, dat doet onze chauffeur! O, ja dat is waar. Blij verrast kijken ze ernaar. Een stukje verderop is de parkeerplaats. Er staan meerdere limousines, maar.... Welke is nu van ons? We lopen naar een kleine zwarte, nee dat is hem toch niet, he? Die grote witte? Is die voor ons, cool..... En ja daar stappen we in. Onze chauffeur, Dave, houdt keurig de deur voor ons open. Hij vertelt de jongens dat ze aan alle knoppen mogen komen, dat onthouden ze. Ik krijg een prachtige rode roos en we stappen in. Binnen staat er voor ons een fles champagne (met schroefdop, dat spaart het dak van de limo) en voor de jongens elk een paar flessen water! De jongens glimmen van top tot teen, prachtig vinden ze het. Binnen in de auto kunnen ze hun lol op. Direct vallen ze op alle knopjes. Ze draaien de ramen naar beneden en doen 'heel deftig' want ze zitten immers in een limousine! En een stretch limousine! We proosten met de champagne en water en gaan rijden. Oog voor de omgeving hebben ze nauwelijks. Hoe werken de tv's? We leggen ze uit dat ze die maar met rust moeten laten, die hebben we immers in onze eigen auto ook ingebouwd. Kijk maar naar buiten en geniet. Het feit dat de ramen geblindeerd zijn vinden ze prachtig. Ze trekken gekke bekken met de wetenschap dat de buitenwereld hen niet kan zien. Wij genieten van de jongens. Josha zit te glimmen, Chris eveneens. Bij het stoplicht gaat het raam weer naar beneden, we staan naast een 'normale' personenauto waar mensen in zitten die met een camera in de aanslag zitten. Onmiddellijk gaat het raam naar beneden en zwaaien ze elegant. Nee, Chris, je moet zó zwaaien! Heerlijk, ze hebben de tijd van hun leven.

We vragen Dave om maar even een stuk over de strip te rijden, ons appartement zit vlak bij de luchthaven. Dave, die het prachtig vindt dat de jongens het zo leuk hebben, rijdt meteen verder. Even later vertelt hij dat hij nu echt terug moet, we hebben al te veel tijd gebruikt en hij moet terug naar het vliegveld. Prima, we hebben pret voor 10!

Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming zijn we snel ingecheckt. Een prima plek, een ruim appartement met een aparte slaapkamer, een grote woonkamer met 2 persoonsbed, een volledige keuken en badkamer. Top! 's Ochtends ontbijt en 's avonds wijn, bier en snacks, kan niet beter! Het is niet heel massaal en we hebben zelfs een tweetal balkons. Op een steenworp afstand van de strip maar wel heel stil!

We parkeren onze bagage in onze kamer en gaan meteen op pad. Het is inmiddels al donker (en heel warm..) Wat een lichten en wat een gebouwen! We gaan naar de Luxor en herkennen van de buitenkant een hoop hotels die we op internet hebben gezien. Super. We zijn zeer onder de indruk van de grootte van alle gebouwen. Chris is helemaal gebiologeerd door al het gokken. We staan even stil bij een goktafel maar krijgen al binnen een seconde te horen dat we door moeten lopen. Dat weten we nog van de cruise op de Sapphire Princess. Ook daar mochten we met de kinderen door het casino lopen maar niet stoppen. Jammer voor Chris die het allemaal heel interessant vind. Ach, wanneer hij 21 is mag hij terugkomen, dat duurt nog even...

Uiteindelijk gaan we terug naar ons appartement. We hebben nu een kortere route gevonden en zijn zo weer terug op onze kamer. We klappen het bed op in de woonkamer voor de jongens. Chris slaapt liever op de zeer grote bank en we vragen om een aantal extra lakens. Binnen 5 minuten staan ze voor de deur en maken we zijn bed op. Morgen gaan we weer op pad!