Vandaag naar de Grand Canyon geweest, super! Nog een heel gepuzzel, want er zijn wel 10.000 verschillende aanbieders van excursies naar de Grand Canyon. Voor een groot deel bestaan deze natuurlijk uit tussenpersonen die allemaal weer hun eigen pakket hebben samengesteld. Dan heb je nog 1001 mogelijkheden om er te komen, zelf een auto huren, bus, vliegen noem maar op.

De Grand Canyon is groot en er zijn diverse plekken die je kunt bezoeken. We hebben ervoor gekozen om niet de Skywalk te doen. Buiten het feit dat die duur is ($35 per persoon) schijnt het niet zo indrukwekkend te zijn. We kiezen voor de minder toeristische kant: de Noord Rim. Die ligt verder weg wat waarschijnlijk de reden is dat deze minder toeristisch is. De helicopters vliegen er niet naar toe. Via via zijn we terecht gekomen bij een 'dude ranch' in de Grand Canyon. Een 'dude ranch ' is een operationele boerderij die gasten/toeristen ontvangt. De sterren bepalen het luxe niveau. Het leuke van deze plekken is dat het geen massatoerisme is.

De 'Bar 10' ligt meer dan 100 km buiten de bewoonde wereld. Er is slechts een onverhard pad dat hier naartoe leidt. De aangewezen manier om hier te komen is vliegen. De boerderij heeft een eigen airstrip. Rond een uur of 10 arriveren we met een klein vliegtuig vanaf de buitenrand van Vegas. We hebben allemaal een raamplaats en Josha zit natuurlijk op de eerste rij, vlak achter de piloot. De vlucht naar de Grand Canyon is prima, wel een beetje 'hobbelig', maar met prima uitzicht o.a. op de Hoover Dam. We landen, als verwacht, in the middle of nowhere. Behalve bergen en heuvels zien we niets bewoonbaars. Plotseling staat er een busje. Ons vliegtuigje is bij lange na niet vol en we stappen met 8 personen incl. piloten in het busje. Na een korte rit komen we 'om het hoekje van de heuvel' waar de boerderij staat. Erg gezellig. Het is erg warm en er wordt erg aangedrongen om veel water te drinken om uitdroging te voorkomen. Er is een apart dierengedeelte waar we uitleg krijgen met wat voor dieren we te maken kunnen krijgen op de hike. Zo zien we schattige eekhoorntjes, diverse slangen, spinnen en allerlei soorten reptielen.

In eerste instantie gaan we op pad in een soort 4 wheel drive golf cart. Een aantal mensen hadden een quad geboekt. Met z'n allen vertrekken we. De jongens voorin en voorop in de 'golf cart'. Er achter alle quads, 5 stuks, en nog een 'golfcart' als bezemwagen. De carts staan d.m.v. een radio in verbinding met elkaar. Joe, onze bestuurder, gebruikt Josha frequent om boodschappen hierop door te geven. Zo moet hij Jordan, de bestuurder van het andere golfkarretje, melden dat hij 'raar ruikt', dit tot grote pret van allemaal wat weer tot hele discussies leidt over de radio. Eén van de Koreaanse dames op de quad houdt het al na zo'n 200 meter voor gezien. Ze is van de weg geraakt. De paden zijn hobbelig, soms steil en liggen vol met rotsen. Ze ziet het niet zitten en komt bij ons in de wagen. Ik vraag nog of er wel eens ongelukken gebeuren maar dit schijnt heel erg mee te vallen. De Koreaanse heer, die bij de dame hoort, redt het niet helemaal. Hij rijdt op een steen en voert vervolgens onvrijwillig een salto uit met het apparaat. Gelukkig valt de schade mee, het is vooral schrik, één schram en een gebroken vlaggetje op de quad (ze rijden hier allemaal met van die vlaggetjes op de quad, zoals we die thuis op kleine kinderfietsjes zetten). De vlaggetjes zijn inderdaad handig. Af en toe, de jongens nemen hun taak serieus, moeten we de quads tellen. Omdat het landschap heuvelachtig is kun je ze niet altijd zien. De vlaggetjes maken dit een stuk makkelijker, net als de stofwolk die achter elk voertuig(je) hangt.

Onderweg stoppen we een aantal keer waarbij Joe ons dingen uitlegt over het landschap en de planten. Al het vee staat in deze tijd van het jaar aan de andere kant van de boerderij. De plekken waar wij nu doorheen rijden zijn gereserveerd voor de winter.

Na een ruim half uur hobbelen, lachen en verbazen over de weidse uitzichten komen we aan bij de rivier. Hier is de Grand Canyon op zijn mooist. We maken de 'verplichte' foto's en gaan op een korte hike. Jeetje wat is het hier warm! Pfffff We zweten flink dat maakt het beeld extra aantrekkelijk gecombineerd met al het stof dat opwaait. Aan het eind van de dag zijn mijn sandalen nog ietsje groen maar de rest en mijn benen heeft een prachtige schutkleur, zelfs mijn broek...

We genieten van de weidse vergezichten, wat zijn wij als mens klein en nietig vergeleken bij dit grootse geheel! Na een uurtje vertrekken we weer richting basis. We klimmen weer in de karretjes. De jongens glimmen, zij vinden het prachtig voorin. Josha aan de RT en Chris aan de buitenkant waar Joe telkens probeert of hij Chris kan raken met bosjes langs de weg. Hij schatert het uit van de pret.

Na onze tocht krijgen we een lekkere, zij het late, lunch waarna het tijd is om het vliegtuig weer op te zoeken. De piloten hadden vandaag een rustige dag, zij hebben kunnen relaxen op de boerderij. De terugvlucht is weer hobbelig, de jongens zitten nu allebei achter de piloten en hebben dikke pret. Koptelefoons op waar ongetwijfeld vrolijke muziek opstaat, te zien aan hun reacties.
Terug in onze kamer eerst even onder de douche en een was draaien. We weten nog niet wat we 's avonds gaan doen. Hebben eigenlijk niet zoveel fut en zin meer om op pad te gaan. We kijken wel.

Regelmatig komen we in contact met Amerikanen die op vakantie zijn. Wat iedere keer opvalt is hoe hard deze mensen moeten werken.

Stroomverspilling, in ons appartementencomplex zijn verschillende laundry's waar je d.m.v. muntjes een was kunt draaien. Wat me blijft verbazen is dat er in deze ruimtes altijd drogers staan. Er is geen waslijn te zien. Doodzonde, want het is met dit klimaat eerder droog aan de waslijn dan in de droger. Wij hangen alles op het balkon met behulp van onze 'reiswaslijn' die ik toevallig tegenkwam in onze 'bestekcube' van onze wereldreis. OK, het staat niet zo charmant, maar is erg effectief en goedkoop.