De terugreis

Vandaag gaan we naar huis! We hebben gelukkig geen haast, we slapen nog even uit en gaan wederom Amerikaans ontbijten! Dit keer naar het IHOP (International House Of Pancakes) Pannenkoekenhuis (ik zou het IRoll noemen, want dat doe je als je er klaar bent..). Dit is duidelijk de 'place to be'. Het is erg druk en er is nog net één tafeltje vrij. De jongens bestellen pannenkoek, ik bestel een Eggs Benedict, (oooo, had ik maar eerst nagedacht, dit is per slot van rekening Amerika). Huub bestelt een pannenkoek met ei en alles erop en eraan. Huub en de jongens smullen van hun ontbijt, ik heb spijt. Tja, daar komt mijn ontbijt. Een tweetal muffins met daarop eieren, een dikke plak ham en een kwak saus daar wordt je echt niet lekker van. Enfin, saus er maar afgeschraapt, en de plakken ham gehalveerd. Tonnetje rond staan we na een half uur weer buiten. Op naar het hotel en inpakken maar.

Dat laatste gebeurt dit keer rigoureus. Alles wat bijna op is gaat weg, de Donald Ducks laten we nu echt achter en de bodyboards kunnen nog gemakkelijk mee in de tas. We zijn snel klaar. We checken uit en gaan op weg naar het vliegveld. Onze Truus programmeren we op de Hertz basis in Orlando. De rit er naar toe verloopt vlot. Tot we bij de luchthaven aankomen. Onze Truus roept andere dingen dan we op de borden zien. Na drie rondjes om en door de luchthaven en parkeerterreinen gereden te hebben begrijpen we van een medewerker dat de basis van Hertz een aantal kilometer buiten de luchthaven ligt. Zucht..... Wat een gedoe allemaal. En dat tanken gaat hier ook zo lekker, je moet vooraf betalen, weet ik hoeveel er in zo'n tank gaat... Goed uiteindelijk is het gelukt. Auto is terug en wij gaan met de bus naar de luchthaven. In ieder geval iets om op te letten, kost handenvol met tijd om de auto buiten de luchthaven in te leveren in dit geval. Gelukkig hebben we alle tijd.

Inchecken lukt dit keer niet zelf en we worden nu door een medewerker ingecheckt. Onze plaatsen op de eerste vlucht naar Atlanta zitten wederom niet bij elkaar. Geeft niets. Op de lange vlucht zitten we wel bij elkaar. Vlotte vluchten en de aansluitingen zijn prima.

Rond half 5 lokale tijd vertrekt onze laatste vlucht. Een relatief klein vliegtuig met alle gemak aan boord. Ik neem een slaappil maar het slapen lukt niet. Omdat het zo'n korte vlucht is durf ik er niet nog één te nemen. Dadelijk word ik niet meer goed wakker... De jongens doen het prima, Josha dommelt aan het eind wat, Chris zit volledig in zijn spelletjes. Vooral Chainz is mateloos populair.

Na 8,5 uur landen we op Frankfurt. Keurig op tijd, het is daar net over half 8 in de ochtend. Onze trein vertrekt pas net voor 12 uur. Een vroegere trein was er wel, alleen geen ICE. Dat wordt dus lang wachten..... We vinden een koffiebar/café met comfortabele stoelen waar we gaan zitten. Het wachten duurt lang! Maar we redden het. We blijven allemaal wakker.

De ICE is keurig op tijd. Gek genoeg hebben we dit keer tweede klas kaartjes maar dezelfde coupé, het enige verschil is dat we dit keer 5 stoelen hebben ipv vier. Chris gaat liggen en is snel vertrokken. Hij slaapt bijna de hele weg tot Arnhem. Wij lezen, luisteren naar muziek en knikkebollen wat. We zijn nu toch wel echt moe!

Om even over half drie arriveren we op het station Ede-Wageningen. Onze bus naar Harskamp komt net aan. We stappen direct in. Thuis wachten Pa en Tonny op ons. Heerlijk, ze hebben al voor ons gekookt voor vanavond en het huis is heerlijk schoon, met een mooie nieuwe plant op tafel. Wat een thuiskomst, Pa en Tonny, Bedankt!

Chris is weer helemaal opgeklaard na zijn slaap en Josha is ook erg wakker. Het duurt niet lang of de buurmeisjes zijn er. Heerlijk spelen ze met z'n allen de rest van de middag. 's Avonds gaan we bijtijds naar bed. We gaan dromen van onze volgende reis!

De laatste dag in Florida

Onze laatste vakantiedag! Vandaag doen we het rustig aan! Na het uitslapen hadden we de jongens beloofd dat we nu écht Amerikaans gingen ontbijten, op naar het Waffle House hier vlak om de hoek. De jongens bestelden, hoe kan het ook anders, allebei een dubbele waffle. Wij bestelden een All Star ontbijt of zo. Dat hebben we geweten, gebakken eieren, spek, hash brown, geroosterd brood en natuurlijk een waffle. Huub heeft het opgegeten, ik kon het echt niet op. Tijdens het wachten heeft Chris een muntje in de Jukebox gegooid en een liedje uitgekozen. Lunchen hoefde we niet meer! De jongens hebben een banaan gegeten en wij zaten nog vol van alle vettigheid.

De laatste inkopen gedaan en lekker naar het strand. Tegenover ons motel staan verschillende grote beachwinkels. Ze hadden hier van die bodyboards voor nog geen $4,00 per stuk. Zonde om die toch niet te kopen voor de jongens. En wat een lol hebben ze er mee gehad. Vooral Josha heeft z'n 'armband' niet af gehad. Huub moest uiteraard ook de boards proberen en hij was er bijna even druk mee. Nu nog kijken of we ze in de tas mee naar huis kunnen krijgen....

De dag vliegt om en voor we het weten is het tijd om te eten. We bezoeken de Cocoa Pier een stuk verder op het strand. Het lijkt er erg gezellig maar het valt ons tegen. Een oude bende en het stinkt er heel erg. Niet echt een lekkere lucht wanneer je iets te eten zoekt. We besluiten huiswaarts te keren en bij ons op de hoek Taco Bell te halen. Een Mexicaanse 'voertent'. We bestellen natuurlijk weer veel te veel, onze buren zijn daar blij mee. Vooral het pittige smaakt ons erg.

Vanavond bijtijds naar bed en morgen een opruimronde voordat we gaan inpakken.

Kennedy Space Center

Vanochtend bijtijds eruit, tenminste dat was het plan! Maar, we waren voorbereid, muesli, yoghurt, alles staat onder handbereik en we zijn op een nog steeds christelijk tijdstip klaar.

De tickets voor het Space Centre hadden we in Nederland al besteld (met een bijbehorende kortingsbon natuurlijk). Het was niet ver weg, na een korte rit kwamen we aan. Niet te missen, de raketten waren al vanaf de weg goed zichtbaar. Het parkeerterrein is uiteraard (zeer) ruim en we parkeren bij nr. 5. Belangrijk om te onthouden want het terrein is mega groot. Je mag dan zo'n 'toeterknop' op je afstandbediening hebben maar dan moet de auto wel redelijk in de buurt staan anders werkt die niet.

Onze prepaid tickets werkten top! Zonder problemen kregen we onze stickers en 'echte' tickets. Wat een centrum, heel groot. Opvallend is de enorm vriendelijke en behulpzame service van de medewerkers. We zijn wel wat anders gewend de laatste paar dagen in Florida!

We willen beginnen met onze (extra) betaalde bustocht. Via het net had ik begrepen dat dit écht de moeite waard was. We 'scoren' een audioguide en bestellen een dubbele espresso (koffie waag ik me niet meer aan, krijg een emmer van die slappe zooi) en een Cappuccino. Het duurt niet lang voor onze tocht begint, we krijgen een uitgebreide brochure en een mooie liniaal! Keurig op tijd vertrekken we. We hebben een mooie bus en een typische Amerikaanse guide. Die kennen we nog van de cruiseboot. Vol met Amerikaanse humor. Kennelijk leuk voor alle Amerikanen aan boord die luidkeels lachen, voor ons wekt het niet eens een glimlach op, tja gevoel voor humor verschilt duidelijk van land tot land.

Eerlijk is eerlijk, de bustocht is de moeite waard. Ken geeft (naast alle grapjes) veel waardevolle informatie en we komen heel dicht bij de lanceringplatformen. Hij legt uit hoe het in zijn werk gaat. We zien de gebouwen waar alle spaceshuttles worden samengesteld en de route die ze moeten afleggen om gelanceerd te worden. We zijn diep onder de indruk. Wat is het allemaal groot.

We bekijken de Crawler waar de Shuttle op geparkeerd wordt, een soort super super rupsbanden voertuig van weet ik hoe breed, dat vervolgens 3 mijl moet afleggen om de Shuttle op de juiste plek te krijgen. We begrijpen inmiddels van Ken, dat de brandstof in de Shuttle evenveel energie bezit als een atoombom en dat het geluid dat dit bij de lancering teweeg brengt alleen nog maar door een atoombom wordt overtroffen. Verrassend te horen dat geluidsreductie zo'n grote uitdaging is. De geluidsproductie zit ver, héél ver boven de pijngrens.

Over drie dagen staat er weer een Shuttle klaar om gelanceerd te worden. Ook deze krijgen we van dichtbij te zien. Er is heel veel bedrijvigheid, leuk!

Op diverse punten (ongetwijfeld zorgvuldig geselecteerd) stoppen we. Ongelooflijk hoe dichtbij we zijn bij de lanceringpunten van de Shuttles. Toegegeven de groep waarin wij zitten is maar klein en de meerderheid zit in een veelvoud van bussen die mijlen verderop wordt 'gedropt'. De jongens kijken hun ogen uit!

Na heel veel uitleg en uitzichtpunten is de tour na een aantal uur uiteindelijk klaar. Het terrein waar dit alles plaats vindt is enorm! Niet voor niets zijn er 44 (!) bussen die de mensen van A naar B vervoeren! De afstanden zijn zeer groot. Het NASA terrein is, behalve het ruimtevaartgebied, een natuurgebied. We leren dat er veel Alligators, Manatees ( de zeekoeien die we zo graag op onze kayaktocht hadden willen zien!) en Eagles wonen! We krijgen onderweg het nodige te zien van deze beesten, leuk!

Er zijn enorm veel gebouwen waar het nodige opgeslagen staat aan ruimtevaartinformatie. We komen aan bij het gebouw van de Saturnus V. Volgens mij de grootste raket ooi gemaakt en die is gebruikt voor de reizen naar de maan. Het begint met een film over de lancering hiervan en wat er bij de eerste Apollo fout ging. Hierna krijgen we een kort stukje te zien over wat er goed ging en het vervolg hiervan. In de volgende ruimte komen we terecht in het echte centrum van wat er écht gebeurde, heel indrukwekkend. Alle computers en schermen die ten tijde van de lancering gebruikt werden stonden aan. Het aftellen begon..... Het geroezemoes, de filmbeelden van wat er zich buiten in de 'echte' wereld afspeelde en veel meer kregen we te zien. Het aftellen begon!! Super. Uiteindelijk werd de Apollo gelanceerd! Met bijbehorende geluiden, trillingen en rinkelende ramen. Heel indrukwekkend en een realistisch beeld.

In de volgende ruimte kregen we dan ook de echte Saturnus V te zien. Wauw, wat een gevaarte! Omdat we het er al uitgebreid over gehad hadden en natuurlijk ook alle beelden hadden gezien was het extra indrukwekkend toen we de ruimte in kwamen lopen, jeetje, wat een apparaat! Heel bijzonder. De jongens herkenden veel dingen uit de film wat het nog specialer maakte. Onze guide, Ken , had ons al attent gemaakt op het feit dat we een stuk van de maan konden aanraken, en inderdaad, in een apart cabine lag een stukje steen dat we konden betasten. Uiteindelijk zal het inderdaad afkomstig zijn van de maan maar wij waren zeker niet de enigen die het aanraakten (understatement) en dat het stuk steen zo glad was had waarschijnlijk meer met het vele aanraken te maken dan met de samenstelling van de steen vermoedden we. Toch vinden we het bijzonder om de maan te hebben aangeraakt.

Uiteraard mag een wc in de spaceships niet ontbreken, ik heb het niet kunnen laten om er een foto van te maken. Hoe ze dat doen met dat pak is me nog een raadsel. Bij bestudering van de verschillende pakken zie je wel dat er bij sommige pakken openingen zijn op deze strategische plekken. Zou het gaan zweven? Grappig. Het is in ieder geval geen apart kamertje maar gewoon een hoekje in het spaceship (met nat wc-papier!).

Het Space Centre is immens groot en we redden het bij lange na niet om alles te bekijken. We bestuderen de folder en besluiten er de voor ons leukste dingen uit te halen. We gaan op zoek naar de robotics. Heel leuk gedaan. Bij de ingang hebben ze een groot voertuig staan gemaakt van Lego waarmee ze op de maan onderzoek hebben gedaan. Eenmaal binnen leren we waarom de robots zo belangrijk zijn voor onderzoek en de verschillende robots die er tot nu toe geweest zijn. Er zijn verschillende ruimtes en iedere keer moeten we doorlopen naar een nieuwe ruimte waar er een nieuwe presentatie en robot is. We sluiten af met 'leven op Mars'. Alsof we in een ruimteschip wonen moeten we door gangen heenlopen en kijken we uit de ramen naar buiten. Heel interessant.

Het einde van de dag is inmiddels in zicht. We vinden onze auto terug bij nr. 5 en rijden naar ons hotel. Huub en de jongens gaan lekker naar het strand, ik doe de boodschappen voor vanavond. Lekker, een vegetarische Lasagna!

Morgen is onze laatste dag hier. We nemen ons voor hier een rustige Amerikaanse dag van te maken. Beginnend en eindigend met een vette hap dus! Beetje strand, beetje shoppen, we komen de dag wel weer door.

Overmorgen vliegen we vanuit Orlando eerst naar Atlanta alvorens onze vlucht naar Frankfurt te nemen. Tijdsverschil zal wennen zijn. Nu nog kijken wanneer we een beetje kunnen slapen.

Cocoa Beach

Woensdag 12 augustus
Vandaag waren we voor ons doen redelijk op tijd wakker. Een gek idee, vandaag naar onze laatste bestemming. Op tijd ontbeten en ingepakt. Makkelijk zo'n auto. Niet alles hoeft in de tas en de grootste dingen mikken de jongens in de kofferbak. Zo, dat is makkelijk inpakken. Binnen een mum van tijd is dit dan ook klaar. We hadden gisteren het plan om naar het Science Museum te gaan. Toen we uiteindelijk zover waren, was het al bijna sluitingstijd. Dus dachten we, dat kan morgenochtend ook nog. Te vroeg stonden we bij de ingang. Geen punt, gisteren hadden we gezien dat er een heel gezellig centrum is en daar konden we vast wel koffie drinken. Zo gezegd zo gedaan. Onder het genot van stemmige muziek dronken we een Cappucino en een dubbele espresso (het enige dat ik enigszins te drinken vind bij Starbucks, een aantal keer een zwarte koffie besteld waarbij ik een grote emmer krijg met 'koffie', bleh.)

Het Science Museum was écht leuk! De jongens konden niet wachten om te beginnen. Er was een speciale tentoonstelling over Leonardo da Vinci, top! Wat was die man zijn tijd al (eeuwen) ver vooruit. Een hoop van zijn uitvindingen stonden tentoongesteld. Huub vond het prachtig en heeft de jongens hier veel over uitgelegd.

Beneden stonden de 'standaard' dingen die je in de meeste Science Musea ziet (naar onze ervaringen dan). Het blijft heel leuk en de laatste keer dat we in zo'n museum waren was toch al weer een tijdje geleden (ik dacht zelfs Christchurch waar we formulieren voor Josha moesten tekenen om in de Lonely Planet te komen). Toch is ieder museum weer anders. Eén van Chris z'n favorieten was de 'safe', een heuse nagebouwde kluis waar je de nummercombinaties moest achterhalen. Dat vond ‘ie prachtig. Hij had ze binnen no time achterhaald. We hebben de meeste dingen kunnen proberen, het was nog niet zo druk meteen bij opening.

Rond het eind van de ochtend was het tijd om te gaan. Volgens Google een uur of drie rijden naar Cocoa Beach. Dat viel uiteindelijk heel erg mee, volgens onze Hertz Lost and Found (onze Truus) was het maar 2,5 uur.

Een niet spannende rit (understatement). Wel opvallend was het rijgedrag van de Amerikanen. De meeste auto's zullen cruisecontrol bezitten, maar worden naar onze mening niet echt (of liever: echt niet) gebruikt. Zonde, want de wegen lenen zich er wel voor. Wanneer je een auto gaat inhalen (op de cruisecontrol) gebeuren er rare dingen. Je mag hier aan alle kanten inhalen en door rood rijden (bij rechts afslaan dan). De auto die je wilt inhalen gaat (vrijwel zonder uitzondering) sneller rijden, verandert van baan om vervolgens nog langzamer te rijden dan‘ie al deed. Dat schiet dus niet op. En je merkt dat héél veel auto's dit doen, alsof ze niet ingehaald wíllen worden.

Rond een uur of drie waren we op onze plaats van bestemming. Onze plek is dit keer een motel vlak langs het strand. Het is wat oud, maar zéér ruim. We hebben 2 slaapkamers (met elk in inloopkast ter grootte van een kleine kamer), een woonkamer, keuken en badkamer. Alles was al klaar toen we aankwamen en we konden er meteen in (en de koelkast vullen). Het 'resort' is slim ingedeeld. Het staat haaks op het strand en in het midden hebben ze een mooie tropische tuin aangelegd. Het staat vol met bananenbomen, grapefruit en nog veel meer (en veel planten die wij herkennen en thuis in de woonkamer hebben staan).

Het pad dat leidt tot het strand loopt vlak langs alle ramen en deuren. Heel grappig want die zijn kennelijk geblindeerd. Hierdoor kun je dus niet naar binnen kijken. Heel grappig. Iedereen wandelt voorbij zonder zelfs maar een blik naar binnen te werpen. Het hoogtepunt was wel toen (uiteraard) een blondje bij ons raam stopte en zich volledig wendde tot ons, maar niet tot onze persoon maar onze schuifpui, ze moest d'r haar controleren om te kijken of het wel goed zat! En wij hadden natuurlijk dikke pret binnen!

's Middags hebben we nog heerlijk een aantal uren op het strand doorgebracht. Het lijkt ons heel verraderlijk al die zon en wind. Flink ingesmeerd durfden we het nog niet de hele middag aan. Wat opvalt is dat het water (gelukkig) aanmerkelijk koeler is dan gisteren in Sarasota. Kennelijk het verschil tussen de Golf van Mexico en de Oceaan. Dat, gecombineerd met een heerlijk windje, maakt het goed toeven! Na alle verbrandingen in Miami doen we het nu rustig aan, we hebben nog een aantal dagen te gaan hier!

De (drie) jongens, maar vooral Chris, genoten weer van de golven. Morgen gaan we naar het Space Centre en eens kijken wat er in het centrum te beleven valt. We zitten er niet ver vandaan.

's Avonds genoten van een heerlijke strandwandeling, wat is dat genieten, geen zon (!), lauw water en een lauwwarme wind, top!

De Publix (de supermarkt die we overal tegenkomen en inmiddels als onze huisleverancier beschouwen) kennen we inmiddels goed. We hadden wederom ons favoriete avondeten: konijnenvoer met dipsaus en Sushi, hmm (nog steeds) hartstikke lekker!

Kayaken door Sarasota!

Onze kayaktocht was leuk! We hebben helaas geen zeekoeien kunnen zien, heel jammer. Ze waren al verder richting zee vertrokken. Ze eten een soort watergras, je kunt goed zien waar ze 'gegraasd' hebben. Het is hier continue warm en met het kayaken was het niet anders. Gelukkig nog een zwemvest aan en je voelt de straaltjes zweet al snel lopen. Het water is warm en koelt je niet echt af. We hebben dan ook al gauw de zwemvesten open en los en de voeten in het water. Het was gelukkig heel relaxed kayaken. Onze gids Bain, een oudere man, was heel vriendelijk en heeft ons veel verteld over de natuur. Skittso, een hele leuke grappige watervogel, heeft ons een groot deel van de tocht gevolgd. Hij doet een beetje denken aan een vreemde fuut. Hij vangt vis en volgt graag kayaks. Door in de schaduw van de boot te zwemmen zien de vissen hem niet aankomen en kan hij heerlijk veel vangen. Een heel leuk gezicht. Hij is helemaal niet bang en je kunt hem zelfs aanraken wanneer hij naast je zwemt. Alleen in de mangrovetunnels komt hij niet. Maar, zodra we daar weer uitkomen, zien we hem aan de andere kant van het eiland weer op komen dagen. Hij vangt flinke vissen en eet ze vlak bij de kayak lekker op. We kwamen een hoop 'bekende' zeedieren tegen. Zoals de zeesterren, zeekomkommer, zee-egels, hermit crab en nog veel meer. Een deel van de tocht ging door de mangroven. Heel apart, het is een tunnel die door mensen jaren geleden is gemaakt. In de tijd dat ze ontzettend veel last van muggen hadden. Door de tunnels door het mangrovebos te maken kwam er meer stroming in de baaien waardoor het water niet meer stil stond. Hierdoor kwamen er meer visjes en verdwenen de muggen. Het mangrovebos heeft zich hersteld en aangepast waardoor je echt door een soort tunnel vaart. Zeer comfortabel omdat je niet in de felle zon kayakt. De tijd vloog voorbij.

Voor we het wisten was het al ruim middag. Onze broodjes pindakaas lekker in de auto opgesmikkeld. Eenmaal bij het hotel zijn we direct het zwembad ingedoken. Het was er erg rustig en hadden het zwembad voor ons alleen! Dit is de hele middag zo gebleven waardoor we hier lekker zijn blijven zwemmen. Ik heb rustig m'n boek uit kunnen lezen. Iedere 15 minuten moet je wel even zwemmen anders wordt het te warm.

's Avonds hebben we pizza gehaald bij PizzaHut. Lekker! Je hebt hier een hoop soorten (zoete) frisdranken die ons onbekend zijn. Het meisje bij de PizzaHut vond dat we de Dr Pepper zeker een keer moesten proberen, haar favoriete drankje. We mochten zo een fles meenemen! Echt lekker vonden we het niet, het is vooral erg zoet. Maar ik kan me voorstellen dat wanneer je het vaak drinkt je het best lekker leert te vinden.

Morgen gaan we naar onze laatste plek, Cocoa Beach! Nog een dagje naar het Kennedy Space Center en dan is de tijd écht om.

Naar Sarosota!

Vanochtend meer licht in de kamer gelaten, maar heel veel effect had het niet. De jongens werden met moeite om half negen wakker. Dat wordt dadelijk in Nederland weer wennen!

Na, vooral voor de jongens, een overheerlijk ontbijt gingen de jongens zwemmen en wij inpakken. (wat een leven...). Rond een uur of elf waren we klaar. Wel makkelijk zo'n auto. Niet alles hoeft in de tas en we hebben een grote kofferbak waar alles moeiteloos inpast. Dat is in het verleden wel eens anders geweest. Ik herinner me nog de huurauto die we in Nieuw Zeeland hebben gehad die we maar achteruit hebben ingeparkeerd, omdat de scharnieren van de kofferbak helemaal naar boven stonden.

Een korte rit van nog geen twee uur bracht ons in Sarasota. Een niet heel enerverende rit, veel groen en veel van hetzelfde. Het valt ons op dat er toch best doorgereden wordt. We hebben een aantal keer te horen gekregen dat de Amerikanen zo rustig rijden. Hoe hard je ergens mag rijden weet ik vaak niet. Ik volg gewoon het 'gemiddelde' verkeer. Merk dat we op de meeste plaatsen toch tussen de 70 en 80 mijl rijden.
Sarasota is een mooie plaats aan de kust. Bij binnenkomst is het nog een wat mindere omgeving, maar wanneer we dichter aan de kust komen verandert dit, het is hier prachtig. Er staan kapitale huizen en heel veel palmbomen. Het geeft echt een heel tropische aanblik. Verder veel restaurantjes, barretjes en winkels, erg gezellig. Wij zitten in een motel een tweetal mijlen verderop. Een motel met uitstekende reviews en een zeer vriendelijke en behulpzame eigenaar. We hebben een ruime kamer met 2 tweepersoonsbedden, een keuken en een nette badkamer. De prijzen in Amerika vallen erg mee, behalve New York waar we iets meer betaalden, zijn we gemiddeld nog geen 45 euro kwijt voor een overnachting voor vier personen, incl. alle belastingen.

Het motel heeft een mooi zwembad dat we vanaf de eerste verdieping goed kunnen zien. Het water is hier 'mijn' temperatuur. Badwater dus. Eerlijk is eerlijk, dat is in dit klimaat niet altijd fijn, je koelt niet genoeg af. De jongens hebben het prima naar hun zin. Zodra we aankwamen renden ze naar boven om hun zwembroek aan te trekken.

Voor morgen hebben we een kanotocht geboekt door de mangroven. Er schijnen heel veel beesten te zitten, waaronder de Manatee (zeekoeien) die ik al graag had willen zien in Maleisië afgelopen jaar, alleen zaten we daar toen in het verkeerde seizoen. Hier moet het, als het mee zit, gaan lukken. Ben heel benieuwd, lijkt me geweldig!

Van Michael, onze moteleigenaar, kregen we een plattegrond en uitgebreide tips over de omgeving. Ik had al gelezen over de mooie stranden. We zijn na de 'kanotent'direct doorgereden naar het strand. Het Siësta strand staat zeer goed aangeschreven en schijnt één van de mooiste stranden te zijn van Florida (daar kun je natuurlijk eindeloos over blijven bakkeleien...). Maar, mooi was het! Geen Aitutaki (Cook Eilanden), maar wel erg mooi! En waanzinnig zand, het lijkt puur wit en is heel fijn. Het stuift nauwelijks en voelt heel zacht. Het strand is heel breed en het water is (wederom) badwarm. Om af te koelen kun je het beste in het water gaan en er direct weer uit en in de zeewind gaan zitten. Overal staan de bekende strandwachtershuisjes. Volgens Huub en de jongens is het water aan deze kant veel zouter dan elders, want het drijfvermogen was veel hoger.

Aan het begin van de avond hebben we een aantal flinke (tropische) buien! Lekker, we lopen met onze blote voeten over de parkeerplaats, dat kan nu wel omdat het asfalt flink is afgekoeld. De plassen die er staan zijn warm!

Met een raceboot in de Everglades!

Vanochtend wederom laat wakker, dat wordt de wekker zetten morgen om op tijd voor het ontbijt te zijn. We hebben hier uitstekende gordijnen, ze laten écht geen licht binnen, ik denk dat dit één van de redenen is dat we hier zó lang slapen. In de meeste hostels en budgetaccommodaties is dit normaal gesproken veel minder. Maar niet getreurd, morgen zitten we weer in een budget locatie. (Alhoewel dit hotel qua prijs voor ons weer wél in een budget locatie valt..)

Na het ontbijt, hmm, waffles natuurlijk voor de jongens, rustig aan gedaan. Lekker gezwommen en gekletst. Dit hotel is qua publiek duidelijk minder. Het is 't stereotype Amerikaan dat we voor ogen hadden, asociaal, op witte gympen, dik, een grote mond en arrogant! Dus eigenlijk het soort dat we op de cruiseboot op wereldreis tegenkwamen. Überhaupt zijn we minder enthousiast over Florida. Alhoewel het weer prachtig is, de omgeving eveneens, mooie huizen en resorts, vinden we de mensen overduidelijk minder. Customer service hebben we nog niet echt goed meegemaakt. Een ander ding dat opvalt is de enorme aanwezigheid van Spaanstaligen. Sommigen spreken niet eens Engels. Op de meeste locaties vindt je alles in twee talen, Engels en Spaans.

En wat een dikke mensen zijn er (ik maak m'n petite size hier helemaal waar!). Riante stoelen ofschoon ik me afvraag of ze dáár zelfs uitkomen! Vreselijk zeurderig. OK, genoeg gezeurd.
Bij het zwembad vanochtend ontmoetten we Karin. Ze komt uit Nederland en is op stage hier. Net aangekomen en nog erg eenzaam. We trekken vandaag met z'n allen op. Na het zwemmen eten we een late lunch, een brood afkomstig uit de supermarkt met jam en pindakaas. Nee, niet gezamenlijk op één broodje, alhoewel dit gebruikelijk is in Nieuw Zeeland. De jam en pindakaas hadden we opgespaard van het ontbijt (...!) Karin eet gezellig mee.

's Middags gaan we varen in de Everglades. Ze hebben hier bijzondere boten. Het doet ons denken aan de Hamilton Jet boten uit Nieuw Zeeland. Ze worden aangedreven door een enorme propeller waardoor ze makkelijk over gras en in ondiep water kunnen varen. De omgeving sterft van dit soort boten waarbij je Eco tours kunt maken. Dat laatste is grappig, eco tours. Wanneer je in deze boot zit krijg je een koptelefoon op vanwege de enorme takke herrie die deze boten maken. Heerlijk milieuvriendelijk dus! Maar wel leuk, de boot lijkt hard te gaan en maakt mooie bochten. Wij zitten vooraan, hoe kan het ook anders, en worden lekker nat. Dat is zeer welkom in dit warme weer. Een absolute aanrader is een fles of spuitbus Deet. Jeetje wat een muggen. We waren al voorbereid en het zat al in onze tas. Een aardige (ja, ze zijn er dus toch) Amerikaanse vrouw kwam meteen naar me toe om haar spuitbus Deet aan mij te geven. Zij hadden die niet meer nodig en wij konden die goed gebruiken! Geen woord te veel gezegd. We werden in bossen tegelijk aangevallen. Eén mep op je benen en je had zó 5 muggen te pakken. Spuiten dus met die handel! Een goede taktiek om te moeten betalen. Je hinkelt en spuit wat voor de kassa en tekent het formuliertje terwijl je jezelf insmeert en niet eens kan zien wat je tekent. Bloed zit overal......(van de geplette muggen dan).

We hadden mazzel, we konden meteen de boot in. De tour werd geleid door een 'echte' indiaan. Jammer was dat we hem via de geluidstoppende koptelefoons en zijn slecht werkende PA-system slecht konden verstaan. Het beeld dat we hadden van de Everglades is bevestigd. Een prachtig groot gebied met veel Mangrove en wilde beesten. We hebben een Alligator nest gezien, tenminste Huub, ik keek helaas de verkeerde kant op (lastig als je nóg steeds niet weet wat links en rechts is) en een echte wilde alligator. We dachten dat we er heel veel zouden zien, dit was niet het geval. Vreemd is het niet, we komen niet echt 'fluisterzacht' aansuizen om het zo maar even te benoemen.

We genieten van de rit, die natuurlijk veel te snel afgelopen is. Beide jongens genieten van het harde varen en de scherpe bochten. Karin zit tussen de beide jongens in en geniet van hun reacties.

Aan het eind van de middag zijn we terug in het hotel. We wisselen onze adressen uit met Karin en nemen afscheid, zij gaat terug naar 'huis',naar haar stageadres. Wij duiken nog even heerlijk het zwembad in.

We eten wederom in de kamer met al onze kant en klaar maaltijden afgewisseld met het gebruikelijke 'knaagvoer'. Lekker! Morgen checken we uit en gaan we op weg naar Sarasota. We blijven er 2 nachten alvorens onze laatste (!) accommodatie aan te doen op de Space Coast.

Naar de hondenraces!

Een leuke dag vandaag! We waren niet vroeg op, maar dat gaf niet want het (gratis) ontbijt dat ze hier serveren loopt in het weekend tot 10.30 uur. Voor Chris een waar feest, ze hebben twee waffle ijzers staan waar je zelf flinke wafels in kunt maken. Even afkijken hoe het moet en gaan met die banaan! Een beetje maple syrup erop en smikkelen maar! En bij één zo'n flinke wafel blijft het niet natuurlijk.

Meteen de was gedaan, heerlijk, de schoonmakers zullen wel gedacht hebben... Op ons miniscule balkon van 60 cm breed staan precies twee stoeltjes en een (kleine) tafel. Wij hebben hier gelukkig onze reiswaslijn kunnen spannen. De stoelen als wel de waslijn hangen vol met was. Wanneer we weggaan durven we niet alle was buiten achter te laten i.v.m. het verwachte onweer. Dat verhuist dus naar binnen, op de stoelen, deuren enz. Het is dus niet anders dan anders, het ziet er weer uit als een 'huishouden van Jan Steen'.

Na het ontbijt zijn we naar de 'dogtrack'gegaan. Het was super leuk. Het deed ons erg denken aan de paardenraces in Nieuw Zeeland. Het enige verschil is dat het hier commerciëler is. Er zijn zithoeken gemaakt zodat je ook de andere races door het hele land kunt bijhouden. Comfortabele stoelen en een heleboel beeldschermen, met bekerhouders natuurlijk! En je kunt natuurlijk overal een gokje wagen. De computers die opgesteld staan kun je voor alle races door het hele land gebruiken.

De grote tribune had gelukkig airconditioning. Dat is geen overbodige luxe. De renbaan is kleiner dan bij de paarden en aan de binnenkant zit een ijzeren railing waaraan een apparaat bevestigd is met 2 witte 'poedels'. Die sjezen voor honden uit waarna de starthekken opengaan. De honden vinden het prachtig en racen er achteraan. Foto's maken viel niet mee, ze gingen veel te hard! Zelfs op de sportstand van de camera heb ik alleen opvliegend zand, of een halve hond....

De eerste race hebben we alleen maar gekeken. Daarna moesten we natuurlijk wedden! Een hoop termen kenden we nog vanuit de paardenraces uit Nieuw Zeeland. Chris genoot, hij zag het al helemaal zitten. Voorovergebogen in het programmaboekje bestudeerde hij de vorm van de honden. Laten we dan niet gegokt hebben in Las Vegas, hier vind ik het wel leuk! Wederom zijn ze streng met kinderen. Ze mogen niet bij de bonnetjescomputer staan. Wanneer dat wel gebeurt kunnen wij gearresteerd worden, werd ons verteld door één van de medewerkers.

We hebben dit keer helaas geen geld gewonnen, maar we hebben wel veel pret gehad. Josha en ik hebben het goed gedaan, Chris wedde meer op de buitenkansen, had binnengelopen als die gewonnen hadden, maar dat is natuurlijk nu net het spel! Op alle tv's binnen konden we de race nogmaals zien, net als de verschillende paardenraces in het land! O, had daar graag weer heengegaan, paardenraces zijn héél leuk, de beleving, het geluid en de mensen, super!

We hebben het overgrote deel van de races bekeken en genoten van alles! Complete gezinnen 'vierden' hier hun zaterdag, anderen zaten gekluisterd aan de tv-beelden met alle aanmoedigingen van dien. De jongens keken en luisterden hun ogen en oren uit.

We hebben een aantal honden van heel dichtbij mogen bewonderen. Crigger, een hele succesvolle greyhound, die drie jaar lang met veel wins geraced heeft. Wat een lieve honden zijn het. We hebben nog even lekker met ze kunnen spelen. Voor de 'ex' racehonden is een heel apart programma opgezet, de honden worden geadopteerd door een gezin. Je betaalt $200 dollar aan bijdrage, dit gaat o.a. naar het steriliseren van de hond , vervolgens krijg je een korte tijd begeleiding waarna het prima huishonden zijn. We kletsen wat met mensen in onze buurt over het reilen en zeilen van de dogtrack. Interessant!

Na de races gaan we naar een klein eco-park vlak in de buurt. Hier krijgen we een rondleiding door de zoon van de eigenaar. Met veel plezier vertelt hij over de beesten die in dit park leven. De meesten zijn gebracht door vrijwilligers. Een uilennest van 5 jonkies, puma's, boskatten en veel meer. Dé trekpleister zijn toch de alligators. We leren dat het verschil zit in kleur, uiterlijk en 'bekvorm'. Krokodillen leven in zout water, alligators in zoet. Daarnaast heb je nog de kaaimannen die er ook heel krokodilachtig uitzien. De grootste alligator van Amerika heeft hier lange tijd gewoond. Inmiddels overleden staat hij opgezet in een aparte ruimte. Jeetje wat is hij groot.

We leren meer over de lokale dieren, de slangen, alligators en krokodillen en vogels. Hij vertelt over de verschillende bomen, het fruit en het nut ervan. We mogen zelfs een kleine alligator aaien, schattig. Een paar maatjes groter aaien had van mij ook gemogen. Maar blijkbaar durven mensen dat niet en gebruiken ze alleen de kleintjes voor 'het aaien', jammer.

Het is al begin van de avond wanneer we vertrekken. We rijden langs de supermarkt en scoren snel wat knaagmateriaal en .... Sushi. Ons avondmaal is weer binnen.

Vanavond misschien nog even zwemmen, we zien het wel, eerst komt er zo te zien nog een flinke onweersbui.